τί και πώς

+ 28 Ιανουαρίου 2008

2012-01-27T06:32:00.000-08:00

«Κράταγερά μέσα σου τα ζώπυρα της πίστεως που παρέλαβες από τους γονείς σου.

Η Ελλάδαείναι η χώρα των μεγάλων αγώνων για την κατίσχυση των μεγάλων ιδανικών.

Μηναφήσεις τη χώρα σου να χάσει το χαρακτήρα της και να μετατραπεί σε μάζαανθρώπων, χωρίς συνείδηση, χωρίς εθνικότητα και χωρίς ταυτότητα.

Μέσα σ' αυτήτη μάζα κινδυνεύεις να γίνεις ένα νούμερο, ένας αριθμός, να χάσεις τηνελευθερία της προσωπικότητάς σου.

Αδελφοί, μείνατε εδραίοι και αμετακίνητοι σεόσα μάθατε και σε όσα επιστώθητε.

Μείνατε σταθεροί στην πίστη και στα ιδανικάτου Γένους. Αυτό είναι το χρέος μας.»

+Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Είμαι πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου που ακόμη κλαίω για σένα.

Θάπρεπε, όμορφα-όμορφα, (και θαήσουν μια υπέροχη σελίδα της) να είσαι ιστορία.

Τί χάλι κι'αυτό...Να παίρνω να γράψω δυο λέξειςγια την επέτειό σου και να κλαίω μετά από τόσον καιρό...

«Μην κλαις παιδάκι μου» σε ακούω να λες…

Μα γιατί μου μιλάς ακόμη, γιατίείσαι τόσο έντονος, τόσο καθοριστικά πατέρας, τόσο παρών;

Πάλι ακούω το βήμα σου, πάλι το φουρ-φουρ του ράσου σου, πάλι χαμογελάςπάνω στα χέρια μου που πληκτρολογούν, ξανά περπατάς στη ζωή μου.

Προλάβαμε κι’αγαπηθήκαμε εμείς.

Ισως να φταίει αυτό.

Μπορεί και το που ήταν το γέλιο σου αφημένο δω και κει όπου πέρασες και-περνώντας απ’τους ίδιους δρόμους- μας καταδιώκει να μας κάνει πάλι τα παιδιάσου, τους ομολόγους μιας κοινής ευτυχίας, τα παπαδάκια ενός μικρού ιερού όπουθυμιατίσαμε μέρες και νύχτες, αγίους και αγίους, πατρίδες και πατρίδες…

Δεν ξέρω πώς φαίνονται τα χάλια μας από Κει που είσαι…

Μόνοι πορεύομαστε σε μια πατρίδα επίσης μόνη. Εκείνα που έλεγες γιαζώπυρα της πίστης και για Ελλάδα αγώνων, τα στείλαμε στο κρυφό σχολειό τηςκαρδιάς και μας τα μολογάνε τις νύχτες των κρυφών συναξαρίων, λίγοικαλόγηροι που τους χλεύαζουν οι δυνατοί της μέρας και γεροντάδες που τουςαπειλούν οι Ευρώπες.

Νομίζω θα σου άρεσε τώρα να είσαι εδώ, να παίρνεις φωτιά και νακαίγονται οι φόβοι μας, να κλαις και να λυτρώνονται οι ταπεινοί, να φωνάζειςκαι να μαζεύονται οι εξουσίες.

Κι’ύστερα να ξαναγίνεσαι το παιδί –άτακτο πάντα-που ζητιάνευε το γλυκό που δεν σου δίναμε, για να μην ανέβη το σάκχαρό σου….

Γράφουν ακόμη για σένα, σου κάνουν άλλοι μνημόσυνα δημοσίων σχέσεων καιάλλοι καρδιάς, σε θυμούνται όλοι, σε αγαπούν και σε μισούν.

Κάποιοι κλαίνε και είμαι σ’αυτούς.

Γιατί κλαίνε αυτοί, δεν ρώτησα.

Εγώ κλαίω επειδή χορτιάριασε οκήπος του Σταθμού μας, επειδή στο σπίτι σου κρεμάνε τα σώβρακά τους οιενοικιαστές (ακριβώς στο μπαλκόνι της επίσημης αίθουσας που δεχόσουν στη γιορτήσου), επειδή οι παλιοί μας φίλοι χάθηκαν, επειδή τις νύχτες δεν φωτίζεται τοπαράθυρό σου, επειδή είμαι σίγουρη πως έχουν πετάξει τις παντούφλες που βρήκαδίπλα στο κρεβάτι σου όταν έφυγες για Αθήνα, επειδή δεν γράφεις πια, επειδή δενακούω τη φωνή σου, επειδή δεν μπορώ να πω «εισελεύσομαι εις τον οίκον σου» καινα ακούσω το σήμα του Σταθμού των κοινών μας ερώτων, επειδή πέθανες, επειδήζεις Αλλού, επειδή δεν θωρώ σε, επειδή δεν επιστρέφεις από το γραφείο τομεσημέρι, επειδή δεν μαγειρεύει σου πια η θεία, επειδή πέθανε και ο παπα Λεωνίδας,επειδή σε έχασα ως σημείο αναφοράς, επειδή μετά από σένα το χώμα είναι λιγώτεροστέρεο κάτω από τα πόδια εκείνων που σε γνώρισαν.

Και επειδή δεν ήρθες ούτε μια νύχτα στον ύπνο μου….

Και επειδή δεν γνώρισα κανέναν άλλον που να με κάνει να κλαίω τέσσερα χρόνια, για πάρτη του…

Δεν θέλουν τους Τρεις Ιεράρχες προστάτες!

2012-01-26T07:21:00.000-08:00

Ολόκληρο το έγγραφο της ντροπής και εστιασμένη και υπογραμμισμένη -από το μπλογκ "ο παιδαγωγός"- η top λεπτομέρεια!
Το Υπουργείο της Αννούλας προχωρά με σταθερά βήματα στο δρόμο που δείχνει έξοδο από την Ελλάδα και την Ορθοδοξία.
"Δύνανται" να εκκλησιασθούν οι σχολικές μονάδες ανήμερα των Τριών Ιεραρχών.
Όχι καλούνται...
Δυνητικά...δηλαδή αν δεν γουστάρουν οι καθηγητές, μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο, όπως π.χ. αντί εκκλησιασμού να πάνε για καφέ, να πάνε εκδρομή, να πάνε για μπιλιάρδο κ.τ.λ.
Τότε γιατί είναι αργία, αν όχι για να τιμηθεί η μνήμη των προστατών της Παιδείας;
Και επειδή η "δημοκρατία" μας έχει πάρει από τα ποδάρια, να θυμίσουμε στους υπερασπιστές παντοειδών "δικαιωμάτων" ότι το Ελληνικό Σύνταγμα συμπεριλαμβάνει -στους σκοπούς της Παιδείας- την "ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης".
Και εδώ είναι Ελλάδα και σε όσους αρέσουμε.
Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε.
Αν δεν τους αρέσει, ας πάνε αλλού!

Απαγορεύεται να πεθάνεις στους 4 βαθμούς Κελσίου!

2012-01-26T05:47:00.000-08:00

Αυτό είναι έγγραφο του υπουργείο Υγείας και....Κοινωνικής Αλληλεγγύης και καθορίζει στους πόσους βαθμούς έχουν ....δικαίωμα να πεθάνουν οι άστεγοι!
Συγκεκριμένα εστάλη στην Περιφέρεια Αττικής και τουςαντίστοιχους δήμους, σχετικά με την στέγαση αστέγων σε ακραίες καιρικέςσυνθήκες.

Οι αρμόδιοι φορείς λοιπόν, κρίνουν ως ακραίες καιρικές συνθήκες, που επιβάλλουν την επί24ωρου βάσεως περίθαλψη αστέγων, θερμοκρασίες κάτω από τους 4 βαθμούς Κελσίου.

Δηλαδή στους 4 βαθμούς Κελσίου τα Κέντρα υποδοχής αστέγων κλειδώνονται, διότι είναι χαρά Θεού!

Εσείς κ. Λοβέρδο, κύριε υπουργέ της....Αλληλεγγύης, σε τέτοιες θερμοκρασίες ζείτε;

Προσευχές από την Αριζόνα

2012-01-25T04:30:00.000-08:00

Είδα χθες μία φίλη που όταν ο γέροντας της Αριζόνα ήταν στην ακόμη Ελλάδα, υπήρξε πνευματικό του παιδί και διατηρεί ακόμη διατηρεί επαφές με το περιβάλλον του.
Αυτή λοιπόν μου είπε πως τούτον τον καιρό ο γέρο Εφραίμ είναι έγκλειστος και προσεύχεται για τον κόσμο που "δεν πάει καλά".
Θυμήθηκα πως κάτι σχετικό είχα διαβάσει το Φθινόπωρο και πράγματι βρήκα το άρθρο, στην ιστοσελίδα Γέρων Εφραίμ-Arizona USA:

"Ο γνωστός γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα και αγιορείτης μοναχός προτρέπει πλέον: "ετοιμασία επειδή ΣΥΝΤΟΜΑ θα αρχίσουν τα πολύ δύσκολα".
Η προτροπή αυτή έγινε σε ηγούμενο μονής του Αγίου Όρους, ο οποίος τον επισκέφθηκε πρόσφατα και τον ρώτησε σχετικά με τις εξελίξεις στην Ελλάδα.
Ο γέροντας ήταν απολύτως σαφής: " Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες"... Και η μονή έχει φτιάξει ήδη την "ομάδα κρίσης", υπεύθυνη για να προετοιμάσει το μοναστήρι για πολύ δύσκολες ημέρες για άγνωστο χρονικό διάστημα.
Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι ένα κακόγουστο αστείο. Αλλά δεν είναι... Δυστυχώς, τα επερχόμενα είναι πλέον ορατά και δια γυμνού οφθαλμού, αφού όλοι μας μπορούμε πλέον να δούμε αυτό που έρχεται, δηλαδή την δυστυχία και την πείνα...
"Δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο. Όλοι ρωτάνε: "εμένα με πιάνουν τα νέα μέτρα;"!!! Ειλικρινά, δεν μπορώ να κατανοήσω πόσο πολύ έχει διαβρωθεί η σύγχρονη κοινωνία και οι άνθρωποι που ζούνε σε αυτή τη χώρα. Κανείς δε νοιάζεται για τον διπλανό του. Κανείς δε νοιάζεται για το πρόβλημα που έχει χτυπήσει την πόρτα του συμπολίτη του, του γείτονά του. Όλοι σκέφτονται αν "τα μέτρα" προσβάλουν τα δικά τους μικροσυμφέροντα...! Ειλικρινά, πιστεύω πως ο Θεός θα δώσει την ευκαιρία για να συνέλθουμε. Η Ελληνική Ορθοδοξία ανέδειξε μεγάλες σύγχρονες μορφές, που πρόσφεραν στο έργο του Θεού, που αγωνίστηκαν για να σώσουν ανθρώπινες ψυχές. Ο Πορφύριος, ο Παΐσιος, ο Ιωσήφ... γέροντες που μάτωσαν στον αγώνα υπέρ των συνανθρώπων τους, στον αγώνα να διώξουν την δυστυχία και το κακό από τις καρδιές ανθρώπων που υπέφεραν...
Ποιά ηθική υπάρχει πλέον;
Το κακό έχει χτυπήσει την οικογένεια, την Παιδεία. Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου.
Τρέχουν οι άνθρωποι χωρίς να νοιάζονται για τον διπλανό τους. Η κοινωνία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Σήμερα κυριαρχεί ο ατομικισμός... Γιατί; Επειδή κάποιοι έπαιξαν με τον χαρακτήρα του Έλληνα και διάβρωσαν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Είναι αδιανόητο! Ο ατομικισμός ζει και βασιλεύει, ενώ η απάτη έγινε "χάρισμα".
Μεγάλωσαν γενιές που διδάχτηκαν πως να αρπάξουν. Και αυτό σε ένα καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας... Μάλιστα, όσα πιό πολλά "αρπάζεις" τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την τιμωρία. Αυτό το βλέπει ο Θεός.
Σήμερα επιτρέπει να δεχτούμε μερικές σφαλιάρες, ελπίζοντας πως θα συνέλθουμε, όπως συμβαίνει και στους μεθυσμένους..."
Αυτά τα συγκλονιστικά μου κατέθεσε σήμερα σε συζήτηση, αγιορίτης μοναχός. Και η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση και αγωνία για όσα πρόκειται να συμβούν.
"Να προσέχεις", μου είπε. "Να πεις και σε άλλους να προσέχουν. Μην αφήνετε την λογική σας να παραδίνεται σε όσα σας λένε. Πού είναι μωρέ η λεβεντιά εκείνων που δεν επέπτρεπαν σε κανέναν να τους μειώσει;
Πού είναι εκείνα τα λεβεντόπαιδα που έδωσαν το αίμα τους για όλους εμάς; Αυτή η γη ποτίστηκε με αίμα. Είναι μεγάλο κρίμα να την κυβερνάνε ξένοι και ανάξιοι... Να προσέχετε"...
Τι να πω; Θυμήθηκα τα λόγια του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα: "Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες. Προσέξτε την ψυχή σας. Μαζευτείτε και δώστε τον αγώνα σας..." Αυτά έλεγε πριν μερικούς μήνες.
Και σήμερα γίνεται πιό σαφής: "το Σεπτέμβριο θα αρχίσουν τα πολύ δύσκολα...".
Οι προσευχές του γέροντα είναι πάντα μαζί μας.

Όμως, αναρωτιέμαι: Εμείς τι κάνουμε για να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας; Απλά ανησυχούμε για το αν τα μέτρα μας αγγίζουν;
"Κάποιος πρέπει να σας πει πως δεν ζείτε σε όνειρο, ούτε σε εφιάλτη. Ζείτε μία πολύ άσχημη πραγματικότητα, που θα χειροτερέψει..."
Κι εμείς αναρωτιόμαστε: Εμένα με πιάνουν τα νέα μέτρα; αγνοώντας (ηθελημένα) πως όταν θα μας "πιάσουν", θα είναι πολύ αργά..."

Ψηφίστε τους!

2012-01-25T03:42:00.000-08:00

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β΄ Αθηνών, Υπουργός Οικονομίας-Ανάπτυξης και Ναυτιλίας: «Εκείνη την εποχή δεν διάβασα το Μνημόνιο. Είχα άλλες υποχρεώσεις. Κάποιοι συνάδελφοι το διαπραγματεύθηκαν, ήρθε στη Βουλή και το ψηφίσαμε».

Λούκα Κατσέλη, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β΄ Αθηνών, Υπουργός Οικονομίας-Ανάπτυξης και Ναυτιλίας την εποχή που υπογράφηκε και ψηφίσθηκε το Μνημόνιο: «Το μνημόνιο το είδαμε για τρεις ώρες ένα Σάββατο πρωί».

Πηγή:Voliotaki

Εγώ λέω -αφού κοιμούνται που κοιμούνται- να αλλάξουν θέσεις με τους άστεγους.
Να πάνε οι άστεγοι να κοιμηθούν στα έδρανα της Βουλής, να έχουν και ζέστη οι άνθρωποι και οι κοιμισμένοι να βγουν στο κρύο να νιώσουν την γλύκα του Μνημονίου....

Η δημοκρατία σε χαρτοκούτια

2012-01-24T06:43:00.000-08:00

«Δεν διάβασα το Μνημόνιο, γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις, είχα άλλα καθήκοντα. Είχα να αντιμετωπίσω το έγκλημα ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη, δεν ήταν δική μου δουλειά να μελετήσω το Μνημόνιο» μας ξεφούρνισε σήμερα ο κ. Χρυσοχοϊδης, ένας από αυτούς που το ψήφισαν!
Δηλαδή τίνος δουλειά είναι να το διαβάσει, κ. υπουργέ;
Δεν φτάνει που σας πληρώνουμε, ψηφίζετε -αβλεπεί- ό,τι σας στέλνουν οι νταβατζήδες;

H ...δουλειά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη
(Καταπληκτική φωτoγραφία από το olympia.gr)

Kαι μετά απορείτε και εξίστασθε για τα γιαουρτώματα;
Χάρη σας κάνουν που σας γιαουρτώνουν. Παλούκωμα σας χρειάζεται. (και μην μου πείτε πως δεν είναι δημοκρατικό.....)
Κοιτάξτε τους αστέγους που κοιμούνται σε χαρτόκουτα, κ. υπουργέ....Είναι εκεί επειδή εσείς (και φοβούμαι και πολλοί άλλοι) δεν διαβάσατε το μνημόνιο!
Είναι οι ψηφοφόροι σας.
Είναι οι Έλληνες που προδώσατε.
Είναι αυτοί που θα πεθάνουν αύριο, από το κρύο και την πείνα.
Είναι η Ελλάδα κ. υπουργέ, που βογκάει ενώ εσείς τρώτε, πίνετε και βάζετε τα καλοριφέρ στο φουλ.
Αφιερωμένη η φωτογραφία, μήπως και αποκτήσετε -επιτέλους- τους εφιάλτες που σας αξίζουν!

Σιμά, κοντά.....

2012-01-23T06:46:00.001-08:00

Άρχισαν να τρίζουν τα θεμέλια στον πύργο της σύγχρονης Βαβέλ.....
Δεν προλαβαίνουμε να μαθαίνουμε ειδήσεις. Εταιρείες απατεώνων, ευθύνες για τον πρωθυπουργό και υπουργούς για το χάλι της Ελλάδος, απειλές υπουργού ότι θα γίνει μακελειό αν πειράξουν τον πρωθυπουργό (δηλ. αν του καταλογισθούν ποινικές ευθύνες για τα οικονομικά), γιουχαρίσματα εκλεγμένων, ανελέητο κυνηγητό από τους "φίλους" του Δ.Ν.Τ. και της Ευρώπης -γενικότερα- μην τυχόν και δεν μας "σώσουν" και πολλά άλλα.
Ανάμεσα στην μια είδηση και την επόμενη, παραπαίοντα και γελοία ανθρωπάρια (οι άνθρωποι της εξουσίας) να απειλούν, να εκβιάζουν, να χρησιμοποιούν το νόμο για τις ανομίες τους, να κινδυνεύει η "δημοκρατία" (λένε) σε κάθε γιαούρτωμά τους και μεις να ακούμε τούς ήχους:
Τον ήχο της αμήχανης σιωπής μας, τα τριξίματα στα θεμέλια του αλαζονικού τους πύργου, τον ήχο των λυγμών κάθε κυρα Βασιλικής που δεν έχει να πληρώσει το ρεύμα, την θορυβώδη εκπνοή του καπνού όταν το τσιγάρο του επαίτη είναι το πρώτο μετά από πολύ καιρό και το τελευταίο για πολύ καιρό ακόμη, τον ήχο των συρτών βημάτων του παππού που του έκοψε τα φάρμακα ο αλήτης υπουργός (που θα κάνει μακελειό για το boss), τις παντόφλες που ξεσυντονίστηκαν στο πάνω- κάτω της απόγνωσης "Θεέ μου πόσο γρήγορα τελειώνει η σύνταξη", τον θόρυβο των αθλητικών παπουτσιών στα σούρτα φέρτα της ανεργίας, το τρίξιμο των χεριών που δέθηκαν σε απελπισία εμπόρου "πελάτης δεν μπήκε σήμερα", το παράξενο βογκητό ενός ολόκληρου λαού που ξυπνάει χειρότερα από χθες γιατί το νιώθει πως του πουλάνε κάθε μέρα και λίγη πατρίδα, κάθε ώρα και μία ελπίδα.

Όμως οι προσευχές είναι πάντα εδώ, στο άβατο της ψυχής κομμάτι, σ' αυτή την μυστική πατρίδα του καθενός μας και τα "Κύριε ελέησον" περισσεύαμενα τούτον τον καιρό τα ακουμπάμε -άλλοτε με κινήσεις εγρήγορσης και άλλοτε με αργές, αποκαμωμένες ) σε εικόνες, σε προσκυνητάρια, σε μονολόγιστες αναφορές, σε θυμιατά ανασυρθέντα από ντουλάπια.
Δεν εξετάζει, πια, ο Θεός τον χρόνο της ραθυμίας μας και δεν καταλογίζει. Λαχταράει μόνο την αρχή της προσευχής, την αρχή της επιστροφής, για να τρέξει να ανοίξει βιαστικά και διάπλατα την πόρτα. Να αφήσει έξω τους ήχους και τους μύθους και να μας πει "Καλώς τα, τα κουρασμένα μου".
Και μια μέρα, εκεί που θα αναπαυόμαστε στην ποδιά της Μάνας Του, ως εν εσόπτρω θα βλέπουμε τα πόδια μας σε προηγούμενα τρεχαλητά και ένα γύρω θα κείνται -ως δικαίωση- στάχτη και σποδός ο πύργος της Βαβέλ, οι δημιουργοί του και ανάμεσα οι πρότερες αγωνίες των ανθρώπων θα έχουν φυτρώσει ως άνθη.
Γιαυτό τον καιρό των ανθέων ζούμε και τον ίδιο καιρό της άνοιξης των ανθρώπων είναι που τρέμουν οι ανάξιοι της καθημερινότητάς μας.
Και τούτο δεν είναι μια ονειρική προσδοκία αλλά υπεσχημένο από τον Έντιμο που υπέγραψε την πρώτη Του υπόσχεση με το ίδιο Του το Αίμα.
Άλλωστε οι μέρες των λαών μακριά Του, κρεμάστηκαν -ήδη- σαν θλιβερά ράκη στους φράχτες που έστησαν ανάμεσα σε μας και την Αλήθεια, οι κρατούντες.
Μια μέρα θα φορέσουμε την στολή την πρώτη και οι σιγανές προσευχές, πίσω από τις νυκτερινές πόρτες, θα βγουν στο φως λαμπρών ημερών και θα παιανίσουν δοξαστικά τα σίγουρα βήματα των ταπεινών.
Είναι τότε που οι ήχοι των κυμβάλων θα είναι πολύ μακριά και είναι σιμά, κοντά.......

Κουνουπίδια για τον....Παράδεισο

2012-01-19T06:47:00.000-08:00

Πώς λέμε "της διπλανής πόρτας", έ αυτό ακριβώς είναι ετούτος για τον οποίο σας μιλώ.
Απλούς, απλούστατος, μεγαλωμένος απόλυτα φτωχικά και κοινότυπα στο χωριό του, κατέβηκε στην πόλη να δουλέψει, παντρεύτηκε και έμεινε.
Η δουλειά δεν τον έκανε πλούσιο αλλά του επέτρεψε να ζει άνετα και τώρα η σύνταξή του -έστω και πετσοκομένη- δεν του στερεί τα αναγκαία.
Καλός άνθρωπος αλλά τίποτε ιδιαίτερο με θρησκεία και εκκλησία.
Περίπου όπως χιλιάδες άλλοι: Ο,τι του έμαθε η χήρα μάνα του. Δηλαδή κυριακάτικος εκκλησιασμός, μεγαλοβδομαδιάτικη νηστεία και θεία μετάληψη -Χριστούγεννα και Πασχαλιά-.
Δεν πρόλαβε η χριστιανή, ανάμεσα στις ξένες σκάφες που έπλενε ασπρόρουχα και το απογευματινό βόσκημα της γίδας, να του μάθει περισσότερα. Μήπως ήξερε κι' αυτή;
Πριν λίγα χρόνια, πήγε... εκδρομικώ δικαιώματι στο Άγιον Όρος.
Η γυναίκα του (είχε περάσει από κατηχητικά, αναζητήσεις, φιλίες στον θρησκευτικό χώρο και είχε συνειδητοποιημένα κατασταλάξει σε απόπειρες Ορθόδοξης Μυστηριακής ζωής) είδε την "εκδρομή" σαν σημάδι Θεού αλλά δεν συνέβη κάτι ιδιαίτερο.
Τουλάχιστον όχι κάτι εμφανές. Μόνο ταξιδιωτικές εντυπώσεις της είπε...
Εν τω μεταξύ, απέκτησαν οικογενειακώς επαφές με ένα μοναστήρι της περιοχής.
Όχι θεούσικα πράγματα αυτός...Λίγο φολκλόρ, λίγο ο άγνωστος κόσμος των μοναχών, λίγη περιέργεια, λίγος θαυμασμός για το κλείσιμο των νεαρών καλογριών και τα θαυμαστά τους έργα.
Σιγά-σιγά άρχισε να βοηθάει -πιάνει το χέρι του- σε διάφορες εργασίες (δίχως αμοιβή φυσικά, όπως και σε όλους όσους του ζητούν την βοήθειά του) και να ρωτάει, αμήχανα, την γυναίκα του πώς να απαντάει όταν του τηλεφωνούν από το μοναστήρι.
"Ευλογείτε", του είπε αυτή, "να λες".
"Άντε καλά" απάντησε αυτός -κατά την πάγια τακτική του- και έλεγε πια "ευλογείτε" ,θεωρώντας το απλώς παράξενη καλογερική γλώσσα .....
Μετά από χρόνια, ξαναπήγε στο Αγιονόρος με άλλη παρέα και εντελώς ξαφνικά και δίχως προηγούμενο, εξομολογήθηκε.
Απλά το είπε στη γυναίκα του, δίχως έξαρση, δίχως σχολιασμό.
Ήταν και λιγομίλητος, βλέπεις. Δωρικός ο λόγος του και σπάνιος. Τα κατ' αυτόν ουσιώδη, έλεγε μόνον.
Εκείνη πανηγύρισε, μέσα της, και δόξασε.
Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.
Έπεσε στα δίχτυα του Θεού και γλιτωμό από το έλεός Του, δεν θα είχε πλέον.
Το άξιζε άλλωστε. Ήταν ένας καλοκάγαθος άνθρωπος -γη έτοιμη για σπορά- που η ζωή δεν είχε ευκαιρήσει να ασχοληθεί μαζί του και τώρα τον αποζημίωνε, με τον καλύτερο τρόπο.
Τούτες τις μέρες της παγωνιάς, είχε δουλειά στο μοναστήρι μα του είπαν οι μοναχές πως είναι πολικό το κρύο και να μην πάει. Αυτός έβλεπε ήλιο με δόντια και μονολογούσε "ήλιο έχει και χάνουμε τις μέρες. Θα πιάσει κανένα χιόνι και πότε θα κάνουμε την δουλειά; Μήπως με κοντά μανίκια θα δουλεύαμε;"
Η γυναίκα του, με εσωτερικό χαμόγελο, σκεφτόταν "μήπως δεν είναι ο άντρας μου αυτός;"
Και χαιρόταν που δεν ήταν ο παλιός της άντρας καθώς στρογγύλευαν -με τον καιρό- οι παλιές γωνίες του χαρακτήρα του.
Ένα βράδυ της είπε "αύριο θα πάω στο μοναστήρι. Όχι για δουλειά. Περίσσεψαν του Βασίλη μαρούλια, και κουνουπίδια και του είπα να μου τα δώσει για τις αδελφούλες (έτσι τις έλεγαν, μεταξύ τους, τις μοναχές)."
"Να τα πάω λες ή μήπως δεν τα θέλουν;" είπε, σαν να ντρεπόταν που φαινόταν τόσο καλός ή φιλομόναχος....
"Να τα πας" του απάντησε αυτή και έφυγε στο άλλο δωμάτιο, να μην φανεί η συγκίνηση....
Το επόμενο πρωί είχε πάλι παγωνιά. Αυτός φόρτωσε τα τελάρα με τα λαχανικά και ανηφόρισε για το μοναστήρι.
Ο δρόμος για τον Παράδεισο ήταν πλέον ανοιχτός και αυτός ούτε καν το υποψιαζόταν.
Αν του το έλεγες μάλιστα, θα απαντούσε και πάλι "Άντε καλά"...
Όμως η γυναίκα του, έλεγε πως -έτσι κι αλλιώς- αυτός είχε προδιαγραφές Παραδείσου. Ήταν εύκολη δουλειά για τον Κύριο.
"Αλλοίμονο σε μένα" κατέληγε " που είμαι όλο μαλώματα με την Χάρη Του"...........

Παπουλάκος: Αυτός που μας λείπει

2012-01-19T05:17:00.000-08:00

Ήταν ένας απλός άνθρωπος, ερωτευμένος με το Χριστό, που παράτησε τα πάντα καιασκήτεψε.

Κάποια στιγμή άρχισε να γυρίζει τα χωριά και να μιλάει για το Χριστό καιτην αγάπη στους ανθρώπους, που είχαν μεσάνυχτα για την ίδια τη δική τουςπνευματική κληρονομιά - μια κληρονομιά που οδήγησε και οδηγεί χιλιάδεςανθρώπους, από πολλά έθνη στην αγιότητα-.

Τα λόγια του στάζανε μέλι (κατά τη διάρκεια ομιλιών του, ληστέςέφεραν πίσω τα κλεμμένα, ορκισμένοι εχθροί έδωσαν τα χέρια κ.τ.λ.) και ολαός τον σεβάστηκε και τον αγάπησε.

Μετά όμως πληροφορήθηκε πως εκείνοι που κυβερνούσαν τη χώρα (η οποίαπριν λίγες μόλις δεκαετίες είχε φύγει από τη μακραίωνη τουρκική σκλαβιά)περιφρονούσαν αυτή την πνευματική κληρονομιά -όντας ξένοι και αλλόθρησκοι- καιπροσπαθούσαν να την υποβαθμίσουν (ακόμη και με τη βία, π.χ. κλείνονταςμοναστήρια, επιβάλλοντας σε μοναχούς και μοναχές να βγάλουν τα ράσα, πετώνταςιερά κειμήλια στα σκουπίδια) και να την αντικαταστήσουν με ένανξενόφερτο πολιτισμό, με ξενόφερτες κοσμοθεωρίες και μοντέρνο, εκσυγχρονισμένο,τρόπο ζωής, όχι πλέον παραδοσιακό και "υπανάπτυκτο"...

Και τότε πόνεσε και θύμωσε πάρα πολύ κι άρχισε να τους ασκεί σκληρήκριτική.

Οι άρχοντες του τόπου φοβήθηκαν αυτόν τον αγράμματο ασκητικό καλόγερο,γιατί έβλεπαν πως ο λαός τον ακούει (όπως φοβήθηκε ο Ηρώδης τον άγιο Γιάννη τονΠρόδρομο).Επιστράτευσαν λοιπόν τους ηγέτες της Εκκλησίας της Ελλάδας, που ήτανδικοί τους άνθρωποι, κι εκείνοι τον κάλεσαν (πήγε ολόκληρος στρατός να τονπιάσει, γιατί τον ακολουθούσαν χιλιάδες λαού), τον πέρασαν από εκκλησιαστικόδικαστήριο, τον καταδίκασαν και τον φυλάκισαν στο κελί ενός μοναστηριού,φρουρούμενο, για όλη την υπόλοιπη επίγεια ζωή του.

Το όνομά του: Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, Χριστοφόρος μοναχός ή, όπωςέμεινε στην Ιστορία, Παπουλάκος.

Ο Παπουλάκος είναι ακόμη και σήμερα (ενάμισι αιώνα μετά) σημείοαντιλεγόμενο. Οι πιο "ευρωπαϊστές" Νεοέλληνες (είτε άθεοι, είτεχριστιανοί), "προοδευτικοί" και "εκσυγχρονισμένοι", τονθεωρούν ανόητο φανατικό, εχθρό της προόδου, αφού έλεγε στον κόσμο πως "ταάθεα γράμματα" (οι νεοφερμένες στον ελλαδικό χώρο ευρωπαϊκές επιστήμες)"θα καταστρέψουν τον τόπο μας".

Οι παραδοσιακοί τον θεωρούν άγιο, όπως τον θεώρησε τον παλιό καιρόμεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού - του ορθόδοξου, αν μου επιτρέπετε, ελληνικούλαού, του λαού μας.

Τα τελευταία χρόνια εκφράστηκε δημόσια μια πρόταση για την επίσημηαγιοκατάταξή του. Σ' αυτή την πρόταση απάντησαν κάποιοι με κραυγές ή χλευασμό:"άγιος" ο Παπουλάκος; Αυτός ο αγύρτης!; Αυτό δα μας έλειπε!

Αν η Εκκλησία αγιοκατατάξει (κατατάξει επίσημα ανάμεσα στους αγίους) τονΠαπουλάκο, θα γίνει καινούργιος σάλος: θα έχει "αποδείξει" για μιαακόμα φορά πως είναι φορέας σκοταδισμού, εχθρός της προόδου και του φωτός(φωτός που φυσικά έρχεται από τη δύση και δεν έχει σχέση με κάποιο "θείοΦως" αλλά μόνο με το φως των επιστημών, που μας βοηθάνε να ζούμε όμορφα).

Η άλλη άποψη είναι πως η Εκκλησία ΠΡΕΠΕΙ να αγιοκατατάξει τον Παπουλάκο,όχι μόνο επειδή είναι στ' αλήθεια άγιος (άρα του αξίζει αυτή η τιμή), αλλά καιγιατί αυτό θα ήταν μια σωστή και σοβαρή πράξη αντίστασης στο απόλυτοξεχαρβάλωμα της κοινωνίας μας - ξεχαρβάλωμα, παρακμή, πόνος, παράνοια, πουείναι 100% συνέπειες της παγκόσμιας νίκης αυτού του "εκσυγχρονισμού",ενάντια στον οποίο κήρυττε ο Παπουλάκος. Διότι αυτός ο"εκσυγχρονισμός" δεν ήταν τελικά τίποτ' άλλο από μια παγίδα: έκρυβετον καταναλωτισμό, την απομόνωση, τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τηνπαγκοσμιοποίηση, την εκμετάλλευση των λαών!

Όλα τα άλλα είναι απλά δολώματα.

Κι εμείς είμαστε τα ψάρια, στο τηγάνι των καπιταλιστών.

Ήδη άργησε η Εκκλησία να τον αγιοκατατάξει, λέει αυτή η άποψη (εύκολοείναι να αναγνωρίσει ως άγιο κάποιον που η ίδια η Ιερά Σύνοδος τονκαταδίκασε;), αλλά έστω και τώρα, είναι καιρός. Αντίσταση χρειαζόμαστε ενάντιαστους καινούργιους κατακτητές (που είναι οι ίδιοι οι παλιοί, αλλά τώρα πέταξαντις γλυκές μάσκες). Και ο Παπουλάκος ήταν μια προφητική φωνή αντίστασης. Είναιάγιος, είναι ένας εξαιρετικά επίκαιρος πνευματικός αγωνιστής, και πρέπει να τοντιμήσουμε ως άγιο.

Το ταπεινό blog μας συντάσσεται μ' αυτή την άποψη.

Ιστορικό άρθρο για τον Παπουλάκο

(ΑντιαιρετικόνΕγκόλπιον)

(Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος 1780/90 - 1861)

Το πρόσωπο με το οποίο θα ασχοληθούμε έζησε και έδρασε στην εποχήτης αντιβασιλείας και της βασιλείας του Όθωνα.

Η ύπαρξη ενός ελληνικού κράτους ήταν μία αναγκαία ιστορικήπραγματικότητα. Η δημόσια διοίκηση προσπαθούσε να οργανωθεί κατά τα πρότυπα τωνλοιπών δυτικοευρωπαϊκών κρατών. Ο λαός που κατοικούσε στον τότε ελλαδικό χώροέπρεπε να δεχθεί μία νέα υπό διαμόρφωση εξουσία. Το κράτος παρεμβατικού τύπουσε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής των πολιτών, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο στουςκατοίκους της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξάλλου, ο αγώνας του 1821 γιαελευθερία είχε επιδράσει στις ψυχές των ανθρώπων, καθόσον δεν ήταν αγώναςελευθερίας μόνο σωμάτων, αλλά και ψυχών.

Στα πλαίσια αυτά, ο Παπουλάκος, μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, μετην ζωή του και τον αγώνα του εξέφραζε μία αντίδραση του γαλουχημένου στηνΟρθόδοξη παράδοση λαού, έναντι των αλλοιώσεών από το ισχυρό κοσμικό πνεύμα τουδιαφωτισμού, που με την υλική του λάμψη, άρχισε να εισέρχεται και ναεπιβάλλεται από το νεοσύστατο κράτος, θαμπώνοντας και ανατρέποντας συθέμελαστις ψυχές των ανθρώπων τις πατροπαράδοτες αξίες.

Τα χρόνια του Παπουλάκου ως λαϊκού

Ο μοναχός Χριστόφορος, κατά κόσμο Χρήστος ήΧριστόφορος Παναγιωτόπουλος, γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Άρμπουνα τηςεπαρχίας Καλαβρύτων, γύρω στα 1780 με 90. Για τα πρώτα χρόνια της ζωής του δενυπάρχουν πολλά βιογραφικά στοιχεία, καθώς ζούσε μία απλή συνηθισμένη ζωή ενόςχωρικού, η οποία με τίποτα δεν προμήνυε αυτά που θα επακολουθούσαν.

Από τις σωζόμενες επιστολές του, φαίνεται ότι ήξερε πολύ λίγα γράμματα,ίσως να είχε φοιτήσει στις πρώτες τάξεις δημοτικού σχολείου ή είχε διδαχτεί απόκάποιον μοναχό ή ιερέα, λόγω της ανάγκης ανάγνωσης των εκκλησιαστικών βιβλίων.

Η κλίση και η αγάπη του στην Ορθόδοξη λατρεία ήταν έκδηλη από την μικρήτου ηλικία. Άναβε τα καντήλια σε εγκαταλειμμένες Εκκλησίες, μελετούσε μεαφοσίωση τα συναξάρια και γενικώς βίωνε, απλοϊκά, τον πατροπαράδοτο Ορθόδοξοτρόπο ζωής.

Μετερχόταν το επάγγελμα του κρεοπώλη, έσφαζε ζώα και εμπορευόταν κρέαταστα γύρω χωριά του δήμου Κλειτορίας, μαζί με τα τρία αδέλφια του. Από τοεπάγγελμά του προσπόριζε αρκετά, ώστε να έχει μία ευπρεπής, για τα δύσκολαδεδομένα της εποχής, ζωή. Σε προχωρημένη, πλέον, ηλικία αρρώστησε βαριά,πιθανώς από τυφοειδή πυρετό και έμεινε αναίσθητος επί τρεις ημέρες. Η ανάρρωσητου ήταν ξαφνική, αλλά το γεγονός αυτό, τον συγκλόνισε με αποτέλεσμα εξίσουαιφνιδιαστικά να παραδώσει την περιουσία του στα αδέλφια του και ναεγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Τα πρώτα χρόνια του ως μοναχού

Έγινε μοναχός σε αρκετά μεγάλη ηλικία καιονομάστηκε Χριστόφορος. Το πιο πιθανό είναι να εκάρη στο μοναστήρι του ΑγίουΑθανασίου, μετόχι της Αγίας Λαύρας ή κατά άλλους στην ιστορική Μονή του ΜεγάλουΣπηλαίου, όπου και μόνασε για μικρό χρονικό διάστημα. Αμέσως μετά άρχισε ναεπαιτεί, περιφερόμενος στα χωριά της επαρχίας Καλαβρύτων. Λόγω του ασκητικούτρόπου ζωής του, περίσσευαν οι ελεημοσύνες που συγκέντρωνε σε είδη καιχρήματα, για αυτό τα έδιδε στους πτωχούς, παρακαλώντας τους να μην διαδίδουντις χειρονομίες του.

Το 1847 εγκατέλειψε τον πλάνητα βίο [=τις περιπλανήσεις] καιεγκαταστάθηκε σε ένα κτήμα του, σε υπερκείμενο στο χωριό του όρος, όπου έχτισεμία καλύβα και ξεκίνησε να ανεγείρει μικρό Μονύδριο - ασκητήριο, προς τιμή τηςκοιμήσεως της Θεοτόκου. Το ίδιο έτος και προκειμένου ολοκληρώσει το οικοδόμηματου ασκηταριού του άρχισε να περιοδεύει και να κηρύττει στα χωριά της Αχαΐαςκαι κατόπιν της Αρκαδίας.

Η προδοσία και η σύλληψη

Ότι δεν κατάφεραν τα όπλα και η στρατιωτικήεπιβολή το κατάφεραν «τα παντοδύναμα χρήματα». Ένας από τους περισσότεροπιστούς ακόλουθους του Παπουλάκου, ο Παπαβασίλαρος, από το χωριό Λαγκάδια τουδήμου Λεύκτρου, υπέκυψε στο πάθος της πλεονεξίας και δέχτηκε προσφορά έξιχιλιάδων δραχμών για να τον καταδώσει. Το κρησφύγετό του στον Ταΰγετο ήτανάγνωστο και η σύλληψή του σε μέρη που τον προστάτευαν οι χωρικοί εξαιρετικάδύσκολη. Έτσι, κατόπιν διαπραγματεύσεων που έγιναν από τον έπαρχο και τονυπομοίραρχο της χωροφυλακής Οιτύλου, εξ ονόματος του νομάρχου και του γενικούαρχηγού των στρατιωτικών δυνάμεων, Γενναίου Κολοκοτρώνη, ο πλεονέκτης ιερέαςσυμφώνησε να τον παραδώσει με ειδικό σχέδιο που καταστρώθηκε προς τούτο.Παρέλαβε ένα χωροφύλακα, μεταμφιεσμένο σε Λάκωνα και μετέβησαν στην Μονή Βοϊδονίτσης,όπου κρυβόταν. Ο ανύποπτος Παπουλάκος, εντωμεταξύ, επειδή έβλεπε τον κλοιό νασφίγγει ασφυκτικά, σκέφτηκε να αποδράσει στην Κρήτη. Όταν είδε τον Παπαβασίλαροτου ζήτησε να μεταβή στον δήμο Κολοκυνθίου, όπου έμπιστοι άνθρωποί του ναετοιμάσουν φρουρά για να διαφύγει με ασφάλεια. Παρήγγειλε, επίσης να λάβει απότον επίσκοπο Ασήνης έγγραφο που να παρακινεί τους κατοίκους για να τονσυνδράμουν στην διαφυγή του. Ο Παπαβασίλαρος ανήγγειλε την αποστολή του στονέπαρχο και στον υπομοίραρχο. Αυτοί αμέσως του έδωσαν έξι χωροφύλακεςμεταμφιεσμένους σε Λάκωνες και τον εφοδίασαν με πλαστό έγγραφο δήθεν τουεπισκόπου Ασήνης, που τον παρακινούσε να συνεχίσει τις διδαχές του και νακηρύξει στο χωριό Κολοκύνθιον.

Το τέχνασμα πέτυχε και ο Παπουλάκος πεισθείς, ακολούθησε την «φρουρά»του Παπαβασίλαρου. Στις 23 Ιουνίου 1852 αναχώρησε από την Μονή Βοϊδονίτσης. Τηνεπομένη, 24 Ιουνίου, φτάνοντας στην Μονή του Τζέγκου, του δήμου Οιτύλου, τονσυνέλαβαν χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση. Από τα παράλια της Καρδαμύλης τονεπιβίβασαν στην γολέττα «Ματθίλδη» και από εκεί στο ατμόπλοιο «Οθων», όπουπαρέμενε έγκλειστος. Μεταφέρθηκε στο Γύθειο και αργότερα, την 27 Ιουνίου 1852,το ατμόπλοιο προσόρμισε στον Πειραιά. Έτσι έλαβε τέλος η έντονη κηρυκτική δράσητου Παπουλάκου, η οποία είχε ως συνέπεια όλα τα προαναφερθέντα σημαντικά γιατην εποχή γεγονότα που ο τότε τύπος τα τιτλοφόρησε ως τα «Χριστοφορικά».

Η θλίψη διαδέχτηκε το άγγελμα της συλλήψεώς του, η παρουσία όμως τωνισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων και οι μαζικές συλλήψεις που είχαν γίνει,εμπόδιζαν τις εκδηλώσεις συμπαθείας. Το μένος των Μανιατών για την σύλληψηστράφηκε εναντίον του καταδότη ιερέα, ο οποίος φοβούμενος για την ζωή του,έφυγε στην Αθήνα για να παραλάβει την αμοιβή του. Προτάθηκε δε, να γίνειστρατιωτικός ιερέας για να απομακρυνθεί μόνιμα από την εξημμένη εναντίον τουπεριοχή. Μεταφέρθηκε στις Σπέτσες, αλλά όταν μαθεύτηκε ότι έφτασε το πλοίο πουτον μετέφερε, συγκεντρώθηκε πλήθος με άγριες διαθέσεις. Σώθηκε από στρατιωτικήφρουρά. Τελικά λίγο αργότερα φονεύτηκε από ένα νέο, ο οποίος σύμφωνα με τιςεφημερίδες της εποχής, εκδικείτο την οικογενειακή του τιμή, διότι οΠαπαβασίλαρος είχε βιάσει την αδελφή του. Οι εφημερίδες έγραψαν, επίσης, ότι οπατέρας του ιερέα, μόλις έμαθε τον θάνατο του υιού του, άμειψε σπαρτιάτικα μεδύο τάλιρα τον κομιστή της ευχάριστης είδησης.

Η δίκη

Στην Αθήνα είτε από περιέργεια είτε από ευλάβεια έγιναν διάφορεςαναστατώσεις για να δει ο κόσμος τον Παπουλάκο που φρουρείτο στο ατμόπλοιο.Επειδή είχε καταπονηθεί ο οργανισμός του από τις κακουχίες της συλλήψεώς του,τον εξέτασαν ιατροί, οι οποίοι συνέστησαν να αποβιβαστεί. Μετά από λίγες ημέρεςμεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου, όπου δόθηκε εντολή να μην επιτρέπεται ηεπαφή του με κανέναν.

Σε όσους συνελήφθησαν την περίοδο της εξάψεως (συμμετέχοντες σταγεγονότα της «καλογηρικής συνωμοσίας») δόθηκε χάρη με το από 9 Αυγούστου 1852Βασιλικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στις 22 του ιδίου μήνα, ενώ εννέα άτομα οιοποίοι θεωρήθηκαν πρωτεργάτες παραπέμφθηκαν σε δίκη για παραβάσεις σε βαθμόπλημμελήματος. Ο Παπουλάκος δε και ορισμένοι πιστοί ακόλουθοί του, ορίστηκε ναδικαστούν για παραβάσεις σε βαθμό κακουργήματος, την 26 Ιουνίου 1853, ενώπιοντου Κακουργιοδικείου Αθηνών, ως υπαίτιοι στάσεως κατά των καθεστώτων.

Παρόλη την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος, συνέρρευσαν πλήθηκόσμου στην δίκη. Ο Παπουλάκος στο δικαστήριο εύτολμος και ατάραχος, έδειξε ότιεπιθυμούσε να δικαστεί και δήλωσε ότι δεν χρειαζόταν συνήγορο, διότι είχε τονΙησού Χριστό για να αποδείξει την αθωότητά του . Οι διεθνείς συγκυρίες, με τονΚριμαϊκό πόλεμο επί θύρες, είχε προκαλέσει ανησυχία στην κυβέρνηση για τηνστάση της Ρωσίας. Έτσι η δίκη, λόγω της υποστήριξης που είχε ο Παπουλάκος απότους διαλυθέντες Φιλορθόδοξους και κατ' επέκταση από το ρωσόφιλο κόμμα,απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δόθηκε αναβολή στην δίκη, εξαιτίας της απουσίαςμαρτύρων, για την 16 Σεπτεμβρίου 1853. Τελικώς, κατά τον Αύγουστο 1853, δόθηκεχάρη και όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν των ποινικών κατηγοριών μεΒασιλικό Διάταγμα, επειδή (όπως έλεγε το Διάταγμα) έδειξαν φανερά σημείαμεταμέλειας. Ο Παπουλάκος όμως ιδιαιτέρως παραπέμφθηκε, για τον περαιτέρωπειθαρχικό του έλεγχο, στην Ιερά Σύνοδο, η οποία αποφάσισε τον μόνιμοπεριορισμό του στην Μονή Παναχράντου στην Άνδρο.

Ο εγκλεισμός στην Μονή Παναχράντου και το τέλος

Στην Μονή Παναχράντου διαμορφώθηκε ένα ειδικό μοναχικό κελί, που τοφρουρούσε ένας χωροφύλακας. Τις ημέρες μπορούσε να συμμετέχει κανονικά στοπρόγραμμα των ακολουθιών της Μονής και το βράδι εγκλειόταν, φρουρούμενος στοκελί του. Με τον χαρακτήρα του κέρδισε την υπόληψη του ηγουμένου και τωνμοναχών της Μονής, ενώ η φήμη του έλκυε για πολύ καιρό κόσμο. Επίσης, συνέχισενα κηρύττει στον συγκεντρωμένο κόσμο εντός της Μονής, όταν εύρισκε ευκαιρία.Από τους ανθρώπους που πίστευαν σε αυτόν, διαδιδόταν ότι ακόμα επιτελούσεθαύματα, αλλά το ενδιαφέρον των εφημερίδων και της κοινής γνώμης είχεαπορροφηθεί στα δραματικά διεθνή γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου που επηρέαζανάμεσα την χώρα μας. Κοιμήθηκε το βράδι της 18 προς 19 Ιανουαρίου 1861, ησύχως και σχεδόν λησμονημένος από τον πολύ τονκόσμο.

Η μνήμη του στις μέρες μας

Ετάφη στο κοιμητήριο της Μονής Παναχράντου και από τους πρώτους χρόνουςτης κοίμησής του έγιναν προσπάθειες για την επίσημη αγιοκατάταξή του, τηνανακομιδή των λειψάνων του και την φιλοτέχνηση της εικόνας του, χωρίς όμωςαποτέλεσμα για πολλές δεκαετίες. Η «αντιεξουσιαστική» του δράση δημιουργούσεπρόβλημα στην ευρύτερη επίσημη αναγνώρισή του. Αργά αλλά σταθερά άρχισε νααποκαθίσταται η μνήμη του στην συνείδηση όχι μόνο των απλών πιστών, που ούτως ήάλλως πάντα πίστευαν στην αγιότητά του, αλλά και στην συνείδηση των ανώτατωνεκκλησιαστικών Ιεραρχών. Υπάρχουν πλήθος επίσημων αναφορών επισκόπων πουαναγνωρίζουν το έργο του, ακόμα και την αγιότητά του . Η ανακομιδή των λειψάνωντου, τα οποία παρέμειναν στο οστεοφυλάκιο της Μονής Παναχράντου, δεν έγινε μεεπισημότητα. Ύστερα από επιμονή των κατοίκων του χωριού του Παπουλάκου, οΜητροπολίτης Καλαβρύτων Γεώργιος, στις 12 Σεπτεμβρίου 1973 φρόντισε ναμεταφερθεί η κάρα του στο ναό του Μονυδρίου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, σταΆρμπουνα Καλαβρύτων, που είχε κτίσει ο ίδιος. Έκτοτε πλήθος κόσμου προσέρχεταιστο ορεινό χωριό και ασπάζεται την κάρα του, η οποία έχει τεθεί σε επίχρυσηλειψανοθήκη και λέγεται ότι ευωδιάζει και θαυματουργεί. Έχουν συνταχθεί ιερέςακολουθίες και παρακλητικός κανών προς τιμήν του. Επίσης, έχει ιστορηθεί ηεικόνα του και υπάρχει μικρό ιδιωτικό Εκκλησάκι στα Άρμπουνα και παρεκκλήσιοστην Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σάρωφ στο ΤρίκορφοΦωκίδος, που τιμώνται ανεπισήμως στο όνομά του.

Πλήθος είναι και οι σύγχρονες μαρτυρίες, που έχουν παραμείνει απόπροφορική παράδοση, αναφορικά με τα κηρύγματά του, τις προφητείες του, ταθαύματά του εν ζωή, ακόμα και μετά θάνατον. Τέλος, το όνομά του παραμένει ακόμαπρος επίσημη αγιοκατάταξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο πολύ σοφάπεριμένει να αφουγκραστεί την συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησιάς,ξεκαθαρισμένη με το πέρασμα του χρόνου από βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες, ώστε ναπροβεί ανεπηρέαστα στις δέουσες ενέργειες.

Πηγή: ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Αλλα κόλπα (των οικουμενιστών)

2012-01-18T05:30:00.000-08:00

Δημοσίευμα του ΑΠΕ

"Τουςχώρισαν διαμάχες χρόνων, αναθέματα και αντιπαραθέσεις χωρίς τέλος, πολλές απότις οποίες συνεχίζονται και σήμερα...

Ωστόσο, ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες, Αρμένιοι, αγγλικανοί καιευαγγελικοί ίσως να μην βρίσκονται τόσο μακριά όσο μπορεί κάποιοι να πιστεύουν,καθώς το κοινό τους στοιχείο είναι η χριστιανική πίστη.

Αυτόεπιβεβαιώνει, άλλωστε, ένας θεσμός που ξεκίνησε πριν από περίπου 30 χρόνια,αφού είχε προηγηθεί η κοινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του ΠάπαΠαύλου του 6ου για την άρση των αναθεμάτων που ως τότε εμπόδιζαν τις δύοΕκκλησίες ακόμη και να συνομιλήσουν μεταξύ τους.

Με αφορμήτην εβδομάδα παγκόσμιας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα, πουπραγματοποιείται κάθε χρόνο στα τέλη Ιανουαρίου, το ερχόμενο Σάββατο χριστιανοίδιαφόρων ομολογιών θα συμμετάσχουν στην οικουμενική βραδιά συμπροσευχής, που θαπραγματοποιηθεί στον καθολικό καθεδρικό ναό Θεσσαλονίκης της Ασπίλου Συλλήψεωςτης Θεοτόκου, επί της οδού Φράγκων.

Στηντελετή αυτή, που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και άλλες πόλεις τηςΕλλάδας και όλου του κόσμου, διαβάζονται κείμενα από την Παλαιά και την ΚαινήΔιαθήκη, ψάλλονται ύμνοι, γίνονται ομιλίες και κοινοποιείται η συμμετοχή τουκόσμου σε έναν κοινό φιλανθρωπικό σκοπό.

Στόχοςτης εκδήλωσης είναι να τονωθεί το αίτημα ενότητας μεταξύ των χριστιανών.

Συμβολική πράξη ενότητας υπέρ του διαλόγου

«Πρόκειταιγια μια συμβολική πράξη που γίνεται από την πλευρά των χριστιανών ώστε ναμπορέσει να συνεχιστεί ο διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών που πραγματοποιείταιδιαρκώς σε επίπεδο εκκλησιαστικών ηγεσιών.

Οδιάλογος αυτός στην πραγματικότητα δεν σταμάτησε ποτέ, αλλά επίσημα ξεκίνησε τηδεκαετία του ΄60, όταν με κοινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα και τουΠάπα Παύλου του 6ου , που συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, ήρθησαν τα αναθέματαμεταξύ των Εκκλησιών» εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο αναπληρωτής καθηγητής Θεολογίας τουΑριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μιλτιάδης Κωνσταντίνου.

Σύμφωναμε τον ίδιο, κανείς διάλογος δεν μπορεί να ευοδωθεί μεταξύ των Εκκλησιών, ανδεν υπάρχει μια προσέγγιση, με τα όποια σκαμπανεβάσματά της. «Αφετηρία τηςσυμπροσευχής είναι η διαπίστωση κοινών πραγμάτων, ακόμη και αν διατυπώνονταιδιαφορετικά» τονίζει.

Αναφορικάδε με την πορεία του διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών, τη χαρακτηρίζει επίπονηδιαδικασία και σχολιάζει ότι άλλοτε προχωρά με πιο μεγάλα βήματα και άλλοτε μεμικρότερα ή με πισωγυρίσματα.

Οι χριστιανικές κοινότητες της Θεσσαλονίκης

Ηδιοργάνωση της συμπροσευχής δεν ανήκει συγκεκριμένα σε κάποιο επίσημοθεσμοθετημένο φορέα, γίνεται όμως με πρωτοβουλίατης ενορίας των Καθολικών στη Θεσσαλονίκη και σε συνεργασία με μέλη τωνχριστιανικών κοινοτήτων της πόλης.

Και όσοκαι αν τα απόλυτα ποσοστά κάθε ομολογίας δεν φαίνεται κατ’ αρχήν να έχουνσημασία, αποκαλύπτουν ενδεχομένως κάποια στοιχεία για τον πληθυσμό της πόλης.

«Εκ τωνπραγμάτων οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι στη Θεσσαλονίκη,συνεπώς συμμετέχουν αντίστοιχα και στη συμπροσευχή. Από τις υπόλοιπες ομολογίεςοι προτεστάντες είναι οι πιο πολυπληθείς» τονίζει ο επίκουρος καθηγητής τηςΘεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Χαράλαμπος Ατματζίδης, ο οποίος θα μιλήσει στη φετινήεκδήλωση.

Σε ό,τιαφορά την παρουσία του ρωμαιοκαθολικού στοιχείου στη Θεσσαλονίκη, εκτιμάται ότιείναι μικρότερη από εκείνη των προτεσταντών, ωστόσο η έδρα της ΚαθολικήςΕκκλησίας στη Θεσσαλονίκη εξυπηρετεί ολόκληρη τη βόρεια Ελλάδα. Αύξηση,εξάλλου, του πληθυσμού των ρωμαιοκαθολικών παρατηρείται και στην Αθήνα λόγω τηςέλευσης μεταναστών από τις Φιλιππίνες, την Πολωνία και την Κροατία.

Ως προςτους Αρμένιους, είναι Έλληνες που βρίσκονται εδώ και πολλά χρόνια στηΘεσσαλονίκη, αλλά και μετανάστες που έφτασαν στην περιοχή μετά τη διάλυση τηςΣοβιετικής Ένωσης.

Οιπολέμιοι της συμπροσευχής

Όπως,όμως, και άλλες μορφές συλλογικής δράσης, έτσι και η οικουμενική βραδιάσυμπροσευχής έχει δεχτεί κριτική από μεμονωμένα άτομα και από διάφορους κύκλουςπου προβάλλουν ενστάσεις ως προς τον οικουμενικό της χαρακτήρα.

«Κάθετέτοια εκδήλωση συναντά και αρνητικές τοποθετήσεις μερικών ανθρώπων, κάτι πουδεν είναι ούτε αθέμιτο ούτε μη αποδεκτό» σχολιάζει ο κ. Ατματζίδης."

Σχόλιο: Αγαπητέ κ. Ατματζίδη, αυτό πουγράφετε: «Ωστόσο, ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες, Αρμένιοι, αγγλικανοί καιευαγγελικοί ίσως να μην βρίσκονται τόσο μακριά όσο μπορεί κάποιοι να πιστεύουν,καθώς το κοινό τους στοιχείο είναι η χριστιανική πίστη», είναι ο ορισμός της εκκοσμικεύσεως.

Εμείς μπορεί ναείμαστε χλιαροί Χριστιανοί, αλλά οι Δυτικοί, εξαιτίας της Παπικής αιρέσεως καιόσων ακολούθησαν στην ιστορία, δέν είναι πλέον Χριστιανοί αλλά κοσμικοί.

Δηλαδή, δεν είναι εθνικοί διότι οι εθνικοί πίστευαν στα είδωλα, αλλά άνθρωποιοι οποίοι πιστεύουν στον πολιτισμό της ευμάρειας ο οποίος είναι σύγχρονος μαςκαι ο οποίος κατά τα φαινόμενα καταρρέει.

Πάρτε μία μικρή γεύση απο την ΑΡΧΗΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ.

Ζιλσόν: «Ο Αυγουστίνος έγραψε έναπερίπλοκο σύγγραμμα, την Πολιτεία του Θεού, όπου χωρίζει δύο πολιτείες, τηνπολιτεία ακριβώς του Θεού και την πολιτεία των καταδικασμένων, οι οποίες δένσχετίζονται με την κοινωνία και τον κόσμο των ανθρώπων και του πολιτισμού.

ΗΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, στην οποία κατοικούν καιανήκουν μόνον οι προορισμένοι. Ο σκοπός των προορισμένων είναι να ξεχωρίσουν,μέσω της Εκκλησίας, την ανθρώπινη κοινωνία από την ανθρώπινη πολιτεία τωνκαταδικασμένων και να οδηγήσουν αυτήν την κοινωνία, με τη μεταστροφή, στηνπολιτεία του Θεού. Δημιουργώντας όμως, αυτονόητα, μέσα στην ιστορία, μίαπαγκόσμια πολιτεία (τον Χριστιανισμό) η οποία δέν ταυτίζεται ακριβώς με τηνΕκκλησία, η οποία θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στήν ειρήνη και επικεφαλής τήςοποίας πρέπει να είναι ο Πάπας, ο οποίος κατέχει και τις δύο εξουσίες: και τηνκοσμική και την θρησκευτική.

Αυτός ο Χριστιανισμόςπραγματοποιείται στις μέρες μας, σαν οικουμενισμός.

Μία ένωση όλων των ανθρώπωνμέσω των θρησκειών τους, διότι όλες οι θρησκείες, μετά τον Ευαγγελισμό τωνΑποστόλων, έχουν δεχθεί τις βασικές επιρροές του Χριστιανισμού έστω και αν δένείναι Εκκλησίες.

Ο σκοπός του Οικουμενισμού δέν είναι η ένωση των Εκκλησιών,και γι’ αυτό υπάρχει δογματική αδιαφορία, αλλά η δημιουργία του Χριστιανισμού,μίας χαλαρής πραγματικότητος, μίας ιστορικής προόδου, που δεν έχει αληθινήσχέση με την Εκκλησία.»

Αυτός είναι ο Χριστιαν-ισμός οοποίος παίρνει την θέση του Χριστιανισμού και στον οποίο φοβούμεθα ότι πέσατε θύμα, λόγω άγνοιας της αληθινής πίστεως μας.

Χαρείτε κύριε Ατματζίδη και τομεγαλύτερο προϊόν αυτού του σημαντικού διαλόγου των Εκκλησιών, στον οποίοσυμμετέχετε μάλλον λόγω κενοδοξίας.

Πηγή: Αμέθυστος

Κάνει κρύο Βαγγελίστρα μου......

2012-01-17T09:32:00.000-08:00

Κρύο τρελλό κάνει στην πόλη και γω κλείστηκα σπίτι, με έναν βήχα-πρόσχημα και μάλλον ευλογία για να ξαναβρώ τις ακρούλες, να μαζέψω λίγο το μυαλό μου από τον πολύ περισπασμό, να ανακαλύψω μικρές προσευχούλες παραμελημένες πίσω από έγνοιες βιαστικές και να χαζέψω, από το παράθυρο, ανθρώπους που δεν ξέρω.
Ζεστό το σπίτι, ζεστά τα σκεπάσματα, ζεστά τα τσάγια, ζεστά τα τηλεφωνήματα.

Στις οδούς της πόλης το κρύο ανήκει σ'αυτούς που πρέπει να περπατήσουν, να εκλιπαρίσουν, να πάνε στο ταμείο ανεργίας, στο συσίτιο, στο πάρκο για ελεημοσύνη ή για ένα σπλαχνικό βλέμμα, στη ΔΕΗ για να παρακαλέσουν. Τα αδέλφια του Χριστού δηλαδή.....Και γω τί; Μερικές φορές η ζεστασιά είναι ενοχή. Ή σαν τους πειρασμούς του Αγίου Αντωνίου, που γιορτάζει σήμερα.

Θυμήθηκα και τον Αγιο Διονύσιο, τον κτίτορα του Μοναστηριού στον Αθωνα, που διάβασα πρόσφατα την ζωή του, ο οποίος ζούσε σε μια σπηλιά για να διευκολύνει τη συνάντηση με τον Θεό.

Θυμήθηκα και όλους τους γυμνίτες του Αγίου Ορους -για την μίμηση και την αγάπη του Χριστού γύριζαν ξεσαλωμένοι και αγιασμένοι στο κρύο- και ένιωσα πιο άβολα.

Το βράδυ όμως, έχει αγρυπνία στον Αη Σπυρίδωνα και θα πάω με τη φιλενάδα μου, τη Ζωή, που βλέπει αγίους.

Εχουν φέρει την εικόνα της Παναγιάς απ' το Τρίκερι.

Τούτη η Παναγιά αναπαύεται στον τόπο της, στο μοναστήρι της Ευαγγελίστριας που βρίσκεται στην μέση του νησιού , σε μια κατάφυτη περιοχή από ελαιώνες και κυπαρίσσια και στη σκιά της Χάρης της ερχόταν από μακριά -ώρες δρόμο- η οικογένεια του παππού μου με τη μάννα μου μικρή και κοιμόταν αποβραδύς σε βελέντζες, για να ξημερωθούν στο πανηγύρι Της.

Τους έκαμε θαύματα, σε όλους κάνει, την αγαπούσε και ο συχωρεμένος ο πατέρας μου και του άρεσε που του έφερα το εικονάκι Της λίγο πριν φύγει για τον Κύριο, όταν ήταν ανήμπορος και δεν μπορούσε πια να πάει στο μοναστήρι.

Λένε πως η εικόνα είναι ιστορημένη από τον Λουκά, με την εγκαυστική μέθοδο και με υλικά τη μαστίχα και το κερί.

Την βρήκαν στις 10 Σεπτεμβρίου του 1825, στη ρίζα μιας αγριελιάς ύστερα από όνειρο που είδε ο Δαμιανός Κοσλής, μοναχός της μικρής μονής του νησιού Ιωάννου του Προδρόμου και στην ίδια θέση χτίστηκε αργότερα (1837) μεγάλη μονή αφιερωμένη στην Παναγία Φανερωμένη ή Φανερούσα.

Θα πάω λοιπόν στην αγρυπνία της Παναγιάς απόψε, με τη λαχτάρα εκείνου του καλοκαιριού που πρωτοανηφόρισα στο μοναστήρι, σκουπίζοντας τους ιδρώτες του καυτού θέρους και συνάζοντας στα μάτια μου την κάψα της ικεσίας.

Τούτο το βράδυ θα αφήσω στα μαλάματα της εικόνας Της, την ζεστασιά που σφετερίστηκα από όσους παλεύουν την βραδυνή παγωνιά, μήπως και νιώσω πιο ανθρωπος, πιο παγωμένη για τα εφήμερα, πιο θερμή για τα του Υιού Της.....

Γράφω και οι άνθρωποι περνάνε,στον δρόμο, κρυώνοντας .....

Παναγιά μου πάρε στην ποδιά Σου τα αδέλφια του Παιδιού Σου....

Τις καλύβες μου καίω

2012-01-13T05:09:00.000-08:00

Ο Αγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης γεννήθηκε στη Λάμψακο,πού ήταν περίφημη μικρασιατική πόλη παρά τον Ελλήσποντο, από ενάρετους γονείς.

Μόλις δεκαεπτά ετώναναχωρεί της οικίας του, ο κατά κόσμον Μανουήλ, και έρχεται στο όρος του Γάνουτης Ανατολικής Θράκης, όπου ασπάζεται τον μοναχισμό.

Μετά την κοίμηση τουενάρετου Γέροντος του Μάρκου επισκέπτεται πολλούς ασκητές στο Παπίκιον όρος τηςΘράκης και ιερά προσκυνήματα της Κωνσταντινουπόλεως προς ωφέλεια ψυχής.

Μέσα στον κόσμο«υπεκρίνετο μωρίαν, και εφαίνετο εις τους ανθρώπους σαλός, ο κατά αλήθειανσοφός, διά να μην του αποτίναξη τον καρπόν της αρετής ο άνεμος τηςανθρωπαρεσκείας».

Στην Κωνσταντινούποληγνωρίσθηκε με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Παλαιολόγο και τον πατριάρχη άγιοΑθανάσιο.
Κατόπιν φθάνει στο Άγιον Όρος και πρώτα υποτάσσεται στο κοινόβιο της ΜεγίστηςΛαύρας υπηρετώντας τους πατέρες με τα πιο ευκαταφρόνητα διακονήματα. Εκείδέχεται θεία οράματα και ανεβαίνει στην κορυφή του Άθωνα, όπου η Θεοτόκος, ηκυρία του Όρους, του λέει: «Λάβε την χάριν κατά δαιμόνων, ο σεπτός αθλοφόρος καικατοίκησε εις τα πρόποδα της κορυφής του Άθωνος διότι τούτο είνε θέλημα τουΥιού μου, διά να ανέβης εις ύψος αρετής, και να γένης διδάσκαλος και οδηγός ειςπολλούς, και να σώσης αυτούς».

Τότε έλαβε και γεύθηκεουράνιο άρτο.

Από τότε άρχισε να ζει μεμοναδική ακτημοσύνη. «Ως άϋλος σχεδόν, απερνούσε τηνζωήν του εις έρημους και αβάτους τόπους και μόνον μικράν καλύβαν έφτιανε καιμετ' ολίγον την έκαιε, και έφευγεν εκείθεν διά, τούτο και ελέγετο πλανημένοςομού και καυσοκαλύβης».
Έφθασε να μιμηθεί τον βίο των μεγάλων οσίων.

Καθώς φαίνεται, από τιςδιηγήσεις του στον όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, είχε την αδιάλειπτο προσευχή, τηθέα του ακτίστου φωτός και άλλες θείες θεωρίες. Ακόμηαπέκτησε το χάρισμα της προοράσεως, της διοράσεως, της προφητείας καιθαυματουργίας.

Εκοιμήθη σε ηλικία 95 ετών, 13 Ιανουαρίου 1365 και ετάφη στον τάφοπού είχε ετοιμάσει μόνος του. Σύντομα τιμήθηκε ωςάγιος.
Μετά την κοίμησή του, από ταθαυματουργά λείψανα του ανέβλυσε μύρο.

Πηγή: Αγιορείτικες μνήμες

Σταυρό ή ψωμί;

2012-01-13T04:52:00.000-08:00

Η Αννα Βιμπόρνοβα θυμάται...
«Επισκέφθηκα τήν Ματρώνα τίς μέρες τής Μεγάλης Σαρακοστής, λίγο πρίν πεθάνει.
- Μή φοβάσαι μού λέει, δέν θά ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θά ξαπλώσουμε έτσι, καί θά σηκωθούμε «αλλιώς»…
- Πώς αλλιώς; τήν ρωτάω.
- Νά,-μού λέει-θά γυρίσουμε στό «ξύλινο» ...
- Μάτουσκα, τής λέω, τί σημαίνει τό "ξύλινο";
- Ξύλινο αλέτρι μού λέει, μέ αυτό θά δουλεύουμε τότε...
- Καί πού θά πάνε τά τρακτέρ πού τώρα έχουμε;..."
- Ω,-λέει-άσε τά τρακτέρ...Θά δουλεύει τότε τό αλέτρι τό ξύλινο, καί ή ζωή θά είναι καλή. Ομως, ακόμη δέν φτάσαμε μέχρι αυτούς τούς καιρούς. Εσύ όμως, δέν θά πεθάνεις μέχρι τότε, καί θά τά δείς όλα αυτά...
Η επαναφορά τού ξύλινου αρότρου στήν ζωή μας (καί εφ΄ όσον βρεθούνε ζώα νά τά σύρουν), θά ισοπεδώσει τήν ανθρώπινη αλαζονεία τής εποχής μας... Εάν δέν βρεθούνε ζωντανά πολύ φοβάμαι ότι θά τά σύρουμε εμείς γιά νά μή πεθάνουμε από τήν πείνα
Πόλεμος(συμπλήρωσε)δέν θά ξαναγίνει (μέ τόν τρόπο πού μέχρι τώρα ξέρουμε...).
Χωρίς πόλεμο θά πεθάνετε όλοι. Θά πέσουν πολλά θύματα. Ολοι οί νεκροί, θά ξαπλώσετε επάνω στήν γή....
Θά σάς πώ καί κάτι άλλο, Αποβραδίς, όλα θά είναι ( όρθια καί καλά ) πάνω στήν γή, καί όταν θά σηκωθείτε τό άλλο πρωϊ, όλα θά μπούν (θά ταφούν) μέσα στήν γή. Χωρίς «πόλεμο».
«Πώς σας λυπάμαι, όσους τους έσχατους καιρούς θα ζήσετε. Η ζωή θα γίνεται όλο χειρότερη.
Τελικά θα έλθει καιρός πού θα βάλουν μπροστά σας τον ΣΤΑΥΡΟ και το ΨΩΜΙ και θα σας πούν «Διαλέξετε!»
Θα διαλέξουμε τον Σταυρό, της έλεγαν, αλλά πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε..;
-«Ε, θα κάνουμε προσευχή, θα πλάσουμε βώλους λίγο χωματάκι, θα προσευχηθούμε στον Θεό, θα φάμε και θα χορτάσουμε! » αποκρινόταν προφητικά η Αγία Ματρώνα, ενώ αλλού έλεγε:
"Θά πάρετε χώμα, θα κάνετε κουλουράκια, θα τα σταυρώνετε, και θα είναι σαν ψωμί!
Πηγή: Προσκυνητής
Διαβάστε επίσης, το παλιότερο κείμενό μας:

Η Ματρωνίτσα

Ο δρόμος της Ελλάδος περνάει από Ισλανδία

2012-01-12T04:27:00.000-08:00

Η ιστορία ή οποία αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό για την συνεχιζόμενη επανάσταση στην Ισλανδία είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο.
Το 2008, κατά την έναρξη της «κρίσης», η Ισλανδία κυριολεκτικά πτώχευσε...
Από τότε αυτό το ελάχιστα γνωστό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «έχει χαθεί από τα ραντάρ της ενημέρωσης».
Κατά την διάρκεια που οι ευρωπαϊκές χώρες, η μια μετά την άλλη, απειλούνται από την πτώχευση, η οποία (η πτώχευση) απειλεί την ύπαρξη του Ευρώ, το πέσιμο της οποίας θα έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες για όλο τον κόσμο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι εξουσιαστές αυτού κόσμου είναι να γίνει η Ισλανδία παράδειγμα για άλλες χώρες.
Ας δούμε γιατί.
Η Ισλανδία (πληθυσμός 320 χιλιάδες) ήταν μια από της πλουσιότερες χώρες του κόσμου.
Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν και, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ονλαϊν-μπάνκινκ και με την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους οι τράπεζες αυτές έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών. Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν IceSave, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.
Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα.
Οι τρείς βασικές τράπεζες της Ισλανδίας ( Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κορόνα έχασε 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ.
Στο τέλος του χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.
Η κρίση οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, στην αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών μέσον του νέου συντάγματος. Αλλά αυτό επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο.
Να πως έγινε αυτό.
Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2.1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο οποίο (στο δάνειο) η Βρετανία και η Ολλανδία πρόσθεσαν ακόμα 2.5 δισεκατομμύρια.
Οι διεθνείς οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία για δραστικά μέτρα.
Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν να πάρουν το πιο πάνω χρέος «πάνω τους» με επιχείρημα ότι αυτός ο τρόπος είναι ο μόνος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.
Οι συνεχόμενες διαμαρτυρίες και ταραχές ανάγκασαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί.
Οι πρόωρες εκλογές του Απριλίου του 2009 ανέδειξαν στην κυβέρνηση έναν αριστερό συνασπισμό το οποίο καταδίκασε το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα, αλλά αμέσως παραδόθηκε στις απαιτήσεις η Ισλανδία να επιστρέψει συνολικά τρία και πλέον δισεκατομμύρια Ευρώ.
Έπρεπε ο κάθε Ισλανδός τα επόμενα 15 χρόνια να πληρώνει 100 Ευρώ κάθε μήνα.
Έπρεπε δηλ. ο λαουτζίκος να θυσιαστεί για χρέη κάποιον ιδιωτών προς κάποιους άλλους ιδιώτες.
Αυτό ήταν η σταγόνα η οποία υπερχείλισε το ποτήρι.
Αυτό που συνέβη ήταν πρωτοφανές.
Η γνώμη ότι οι Ισλανδοί πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας πρέπει να πολιορκείται για αποπληρωμή ιδιωτικών χρεών, άλλαξε την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών, γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική ελίτ της Ισλανδίας να πάρει μέρος του εκλογικού σώματος. Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.
Φυσικά η διεθνής κοινότητα αύξησε την πίεση στην Ισλανδία.
Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή η οποία θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Όπως έλεγε ο Γκρίμσον: «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».
Στο δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2010 το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά των πληρωμή των χρεών.
Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως.
Αλλά η επανάσταση (για την οποία δεν έγραψε κανένα από τα ΜΜ«Ε», περιλαμβανομένου και του Εβραιονιούζ-Evronews) δεν πτοήθηκε.
Με την υποστήριξη των οργισμένων πολιτών η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Το Ιντερπόλ εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον. Αλλά και πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.
Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί: αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την δύναμη της Διεθνής οικονομίας και των εικονικών νομισμάτων.
Για να γραφτεί νέο σύνταγμα ο Λαός της Ισλανδίας εξέλεξε 25 άτομα μεταξύ 522 ενήλικων, οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα από τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου. Οι αντιπρόσωποι αυτοί έπρεπε να είχαν προταθεί τουλάχιστον από 30 άτομα. Το έγγραφο γράφτηκε μέσα από το διαδίκτυο. Οι πολίτες μπορούσαν να κάνουν προτάσεις και σχόλια, βλέποντας με τα ίδια τους τα μάτια την διαμόρφωση του συντάγματος. Το σύνταγμα το οποίο τελικά γεννήθηκε μέσα από συμμετοχή των πολιτών, θα παρουσιαστεί στο κοινοβούλιο προς έγκριση μετά από τις επόμενες εκλογές.
Σήμερα οι ίδιες λύσεις προτείνονται σε άλλα Έθνη.
Λένε στο Έθνος των Ελλήνων ότι η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι η μοναδική διέξοδος από το οικονομικό τέλμα.
Τώρα τα ίδια λένε και στους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους.
Ας ρίξουν μια ματιά στην Ισλανδία.
Στην άρνησή τους να υποκύψουν στα ξένα συμφέροντα: όταν μια μικρή χώρα με δύναμη και με σαφήνεια διακηρύσσει ότι ο Λαός τους είναι κυρίαρχος….
Αυτός είναι ο λόγος που η Ισλανδία δεν είναι στις ειδήσεις.
Πηγή: ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Οι διώκτες

2012-01-12T04:09:00.000-08:00

Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους.

Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους.

Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος.

Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο!

Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη;

Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»)

Αρχισαν τα όργανα....

2012-01-12T04:00:00.000-08:00

Διαβάστε την παρακάτω είδηση όπου....με "έκπληξη" διαπιστώνουμε ότι κάποιες φορές η -κατά το επιθυμητόν- τυφλή δικαιοσύνη επιλεκτικά αναβλέπει και επίσης και -κυρίως- ότι σημασία δεν έχουν οι υπογραφές των κρατούντων του κόσμου τούτου αλλά η υπογραφή του Θεού.

Και στην υπόθεση του γέροντος Εφραίμ, Εκείνος δεν έχει ακόμη υπογράψει....Μόλις τώρα αρχίζει να δείχνει το "μπόϊ" Του και ας τρέμουν οι αδικούντες.

"Από το Εφετείο Θράκης θα δικαστούνκαι πάλι ο προφυλακισμένος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, ομοναχός της ίδιας Μονής Αρσένιος και η εφέτης Μαρία Ψάλτη, για τα αδικήματα τηςπαράβασης δικαστικού απορρήτου και της παράβασης καθήκοντος η εφέτης και τηςηθικής αυτουργίας ο ηγούμενος και ο μοναχός της Μονής.
Και αυτό γιατί το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου δεχόμενο την πρότασητου αντεισαγγελέα του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ν. Τσάγγα, αναίρεσε την απόφαση τουΕφετείου Θράκης με την οποία και οι τρεις είχαν καταδικαστεί σε φυλάκιση 10μηνών ο καθένας με τριετή αναστολή για τα επίμαχα αδικήματα.

Παράλληλα, ο Άρειος Πάγος αναπέμπει την υπόθεση στο Πενταμελές ΕφετείοΘράκης για νέα δίκη υπό διαφορετική όμως σύνθεση από αυτή που τους δίκασε τηνπρώτη φορά.
Η υπόθεση αφορά το κλείσιμο της δίκης η οποία εκκρεμούσε στο ΠολυμελέςΠρωτοδικείο Ροδόπης για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εκτάσεων της ΜονήςΒατοπεδίου.
Οι αρεοπαγίτες με την υπ' αριθμ. 28/2012 απόφασή τους έκριναν ότι ηεφετειακή απόφαση δεν έχει νόμιμη αιτιολογία, παρουσιάζει λογικά κενά,αντιφάσεις και ελλείψεις.
Η ποινική αντιμετώπιση των τριών στη νέα δίκη θα είναι ευνοϊκότερη,καθώς ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η τυχόν γνωστοποίηση του αποτελέσματος μόνο τηςδιάσκεψης ενός δικαστηρίου (χωρίς τις διεργασίες, τις νομικές σκέψεις κ.λπ. τωνδικαστών) δεν αποτελεί πλέον αξιόποινη πράξη, αφού πρόκειται για στοιχεία ταοποία θα περιληφθούν στην απόφαση που θα δημοσιευθεί στη συνέχεια.
Επίσης, οι αρεοπαγίτες σημειώνουν ότι παράνομα στο Εφετείο Θράκηςπροστέθηκε στο κατηγορητήριο ότι οι μοναχοί πληροφορήθηκαν τις νομικέςδιεργασίες, με συνέπεια την ακυρότητα της διαδικασίας, λόγω παραβίασηςυπερασπιστικών δικαιωμάτων.
Υπενθυμίζεται ότι στην Μ. Ψάλτη καταλογίζεται η μεταφορά στουςμοναχούς, κατόπιν έντονων πιέσεών τους, του αποτελέσματος της διάσκεψης τουΠρωτοδικείου Ροδόπης που ήταν αρνητικό (με πλειοψηφία 2 έναντι 1) για τη Μονή,ωφελώντας τους με τον τρόπο αυτό, ενώ παράλληλα υπήρχε αντίστοιχη ζημία τουελληνικού Δημοσίου.

Επίσης, οι δικαστές του Ποινικού Τμήματος έκριναν ότι η αιτιολογία τηςεφετειακής απόφασης έχει προβλήματα, καθώς δεν διευκρινίζει με σαφήνεια καιπληρότητα πώς συνδέεται η παράβαση καθήκοντος με την παράλειψη δημοσίευσης τηςαπόφασης και τη βλάβη του Δημοσίου.
Παράλληλα, δεν αιτιολογεί επαρκώς το Εφετείο γιατί η μη δημοσίευση τηςαπόφασης ήταν αντικειμενικά πρόσφορη για τους σκοπούς που επιδιώκουν οιμοναχοί.
Οι δικαστές αποφάνθηκαν ακόμη ότι υπάρχουν αντιφάσεις και κενά στηνεφετειακή απόφαση ως προς τα αδικήματα της παράβασης καθήκοντος και της ηθικήςαυτουργίας."

Πλησιάζοντας τον Ερωτα

2012-01-11T06:09:00.000-08:00

Περιδιαβαίνοντας φιλικά ιστολόγια, βρήκα αυτή την εξαίσια φωτογραφία στις "Αγιορείτικες μνήμες" και είπα "Εδώ είμαστε!".
Ενώπιος ενωπίω: Το ρεαλιστικό μέλλον, ξεγυμνωμένο από τις εφήμερες δόξες, αποκαθαρμένο από κουβέντες, επαίνους, χειροκροτήματα ή συκοφαντίες, ξένοιαστο από διαδρομές, τρεχαλητά, αγωνίες, συμβατικότητες, συμβάσεις, ένα κρανίο γεμάτο συλλογισμούς Κυρίου -γιαυτό και σημείο ευλογητής αναφοράς-, το γήϊνο απομεινάρι ενός αληθινού Ανθρώπου στα χέρια ενός παλαιστή της ζωής.
Μυροβόλισε ένα γύρω η άσκηση, προσευχές σκαρφάλωσαν στο μεσημέρι μου, άναψαν θυμιατά οι πρότερες αγρυπνίες του "κρανίου", φτεροκόπησε, μέσα μου, διθυράμβους αγγέλων η προσήλωση του καλόγηρου στην κάρα του ασκητή.
Στις απαλές γωνίες των χεριών, εμφανής η ευλαβική αγάπη του κρατούντος ως παρακαταθήκη ζωής την αιώνια προέκτασή της, στις πτυχώσεις του ράσου ανάγλυφη η υπόκλιση στην Χάρη που αναπλήρωσε τα αθενή και ευωδίασε τον κοιμηθέντα αδελφό, τα γυαλιά έτοιμα να πέσουν - ως άχρηστα για την θέαση της αληθινής ζωής-.....
Ο ανακατωμένος κόσμος μας, ξαφνικά, μου φάνηκε γελοίος.
Οι καθ'ημέραν μέριμνες ήχησαν έναν παράταιρο,αστείο σκοπό σαν εκείνο μιας μπάντας που έχασε το τέμπο της και παίζει δίχως νότες και αρμονία.
Οι σπουδαίοι της εποχής μίκρυναν σε βαθμό εξαφάνισης.
Ολα έγιναν ανύπαρκτα και έβαλα ένα στεναγμό-μοσχοθυμίαμα δίπλα στην κάρα και τον καλόγηρο, διστακτικά σαν πλησιάζουσα πρώτο έρωτα και αποφασιστικά σαν σίγουρη πως ο Ερωτας έχει έλεος και ανοχή, ακόμη και σε ένα βρώμικο πλησίασμα ή κυρίως σ'αυτό....

Το φάντασμα της Ευρώπης

2012-01-11T04:13:00.000-08:00

Σύνθεση του Leon Kuhn στη Morning Star (19/12/2011) με τον ίδιο τίτλο.

Στην τσάντα του "φαντάσματος" ο σκιτσογράφος έγραψε "Κυβέρνηση μη

εκλεγμένη από το λαό", θέλοντας προφανώς να τονίσει

τους κινδύνους που συνεπάγονται για τη Δημοκρατία

και τη μοίρα των λαών, κυβερνήσεις τεχνοκρατών

σαν του Μόντι στην Ιταλία και του Παπαδήμου στην Ελλάδα.

Αντικαταστήσαμε την επιγραφή αυτή με τη λέξη Τρόικα,

που συμβολίζει για όλους μας, πλέον, την καθολική

χειροτέρευση των συνθηκών της ζωής μας , πράγμα

που αντανακλά και στην ποιότητα της Δημοκρατίας

που θα έχουμε από δω και μπρος.

Ο τίτλος είναι "κλασικός" και παρμένος από το

Κομουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ και Ένγκελς (1847),

όπου με τη λέξη "φάντασμα" υπονοούνταν σαφώς

το εξεγερμένο προλεταριάτο, που θα σάρωνε την Ευρώπη.

Η τραγική ειρωνεία του αποφθέγματος είναι προφανής...

(Πηγή: Τρελο-Γιάννης)

Δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε.....

2012-01-11T03:44:00.000-08:00

«Έρχεται η Τρόικα και ρωτά: Γιατί έχετε κατώτατο μισθό υψηλότερο κατά 150 ευρώ από την Ισπανία που είναι πλουσιότερη χώρα; Και τότε τι τους απαντάς;»

Παντελής Καψής

Καταρχήν κ. Καψή εσείς δεν μπορείτε να απαντήσετε διότι όταν τρώμε δεν μιλάμε και εσείς τρώτε (συγνώμην, αμοίβεσθε) γύρω στα 7 χιλιάρικα, τον μήνα.

Είστε μπουκωμένος λοιπόν, οπότε καλύτερα αφήστε τους νηστικούς, που έχουν ελεύθερο στόμα, να απαντήσουν.

Αυτοί λοιπόν θα ρωτήσουν την Τρόϊκα με ποιό δικαίωμα έρχεται να κάνει κουμάντο σε μια ελεύθερη χώρα, όπως η Ελλάδα.

Και αν οι υπάλληλοι της κακιάς ώρας της Τρόϊκας πουν "επειδή μας χρωστάτε" οι νηστικοί θα απαντήσουν "και η ΤροϊκοΓερμανία μας χρωστάει αλλά δεν μας τα δίνει!"

Θα τους θυμίσουν πως έτσι φέρονται οι νταβατζήδες στις πουτάνες και θα τους πουν πως εμείς πεινασμένοι μπορεί να ξαναγίνουμε αλλά πουτάνες δεν είμαστε.

Και αν επιλέξουμε να γίνουμε (πράγμα απίθανο) θα το κάνουμε δίχως νταβατζήδες που να μας τα τρώνε.

Αλήθεια δεν ντρέπεστε κ. Καψή και όλοι οι άλλοι της συνομοταξίας, που βγαίνετε και ομολογείτε ότι δεν είστε αυτεξούσια κυβέρνηση αλλά τσιράκια των Τροϊκάνων;

Επιτέλους και ο κατήφορος κάπου σταματάει.......

Δεν μας νοιάζει τί θα πείτε στους πάτρωνες σας. Εσείς τα φτιάξατε, εσείς να τα λουστείτε.

Εμείς ούτε "μαζί τα φάγαμε", ούτε είμαστε διατεθειμένοι να ξεπουλήσουμε περηφάνεια, αξιοπρέπεια και πατρίδα, στον βωμό των παιχνιδιών σας.

Και κάτι τελευταίο (προς το παρόν): Κύριε Καψή έχετε ποτέ ζήσει με επίδομα ανεργίας ή με 500 ευρώ ή δίχως θέρμανση ή με άδειο ψυγείο;

Αν όχι, "δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε".

Με ένα τριαντάφυλλο....

2012-01-09T05:00:00.000-08:00

Με ένα τριαντάφυλλο, σαν αυτά που επιμένουν να ανθίζουν στις χαμηλές θερμοκρασίες των χειμωνιάτικων κήπων, θέλω να σας ευχηθώ ευλογημένη από τον Κύριο χρονιά και καλούς αγώνες.
Το διάλεξα διακριτικό ροζ για να έχει διάκριση και σύνεση περίσκεψης η ζωή μας, για να νομίσουν οι ενάντιοι πως είμαστε χαμηλών τόνων και να παραπλανηθούν και για να το χαρίσουμε σ'αυτούς που πείνασαν -σιωπηλά και ξαφνιασμένα- για πρώτη φορά, φέτος τα Χριστούγεννα.
Σε λίγο θα είμαστε εμείς αλλά αυτό δεν μας τρομάζει, όσο ο Θεός κάνει περιπολίες στις μέρες μας.
Δύσκολο είναι αλλά το δυσκολότερο είναι να ζεις χωρίς Θεό και αυτή είναι η πιθανότητα που θα πρέπει να εκμηδενίσουμε.
Καλή δύναμη αδέλφια.
Ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών.

Χριστούγεννα στην πεινασμένη Αθήνα

2011-12-22T07:09:00.000-08:00

Tα Χριστούγεννα του 1941 ήταν από τα πιο τραγικάστη σύγχρονη ελληνική Ιστορία.

Μια χώρα κατακτημένη. Κάτω από την μπότα τηςτριπλής κατοχής, γερμανικής, ιταλικής, βουλγαρικής.

Κι ένας λαός, νικητής μόλιςπριν από ένα χρόνο εκεί στα βουνά της Αλβανίας, τώρα ταπεινωμένος καιπεινασμένος.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, κυρίως παιδιά, άφηναν την τελευταίατους πνοή στα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας μπροστά στα μάτια των ανήμπορωνπεραστικών που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα γιατί κι αυτοί πεινούσαν…

Οι πρώτες ελλείψεις και τα σημάδια τηςπείνας εμφανίστηκαν αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή. Το φθινόπωρο οιπερισσότεροι Αθηναίοι και οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων βλέπουν τους μισθούςκαι τις συντάξεις να εκμηδενίζονται. Οι αρχές Κατοχής απορροφούν μεγάλο μέροςτης παραγωγής για τις ανάγκες των στρατευμάτων τους. Χρήματα, τρόφιμα, πρώτεςύλες λεηλατούνται. Ακόμη πολλοί εύποροι αγρότες κρύβουν τη σοδειά τους.

Σε όλααυτά πρέπει να προστεθεί και ο κλοιός που έχουν σχηματίσει γύρω από όλη τηνκατεχόμενη Ευρώπη και την Ελλάδα οι βρετανικές δυνάμεις αποκλείοντας τημεταφορά κάθε εμπορεύματος. Στις αρχές Νοεμβρίου στην Αθήνα, στις άλλες μεγάλεςπόλεις και τα νησιά εμφανίζονται τα πρώτα αποκρουστικά σημάδια της πείνας.

Καιτο Δεκέμβριο αρχίζει η μεγάλη τραγωδία, αφού μαζί με την πείνα θερίζει και τοπρωτοφανές κύμα ψύχους σε μια πρωτεύουσα που δεν έχει τρόπο για να ζεστάνειτους κατοίκους της.

Εκείνο τον τραγικό χειμώνα του 1941-1942 η Ελλάδα πλήρωσεακριβά τη ναζιστική κατοχή με χιλιάδες νεκρούς και με μεγάλα θύματα τα μικράελληνόπουλα.

«Δεν φαίνεται πουθενά ελπίδα»

23 Νοεμβρίου 1941: Βλέπομε τα πρώταοιδήματα πείνης. Ακόμα και τα χόρτα γίνονται δυσεύρετα. Παύουν οι κρατικέςδιανομές των λίγων τροφίμων με το δελτίο. Ο λαός έχει πέσει σε μαύρη απελπισία.Δεν φαίνεται πουθενά ελπίδα. Μοιρολατρικά περιμένει το χειρότερο.

23 Δεκεμβρίου: Διακόπτεται και ητροχιοδρομική συγκοινωνία.

27 Δεκεμβρίου: Η θερμοκρασία έχει πέσεικάτω από το μηδέν. Παγωμένα τα νερά. Εξαφανίζεται από την αγορά κάθε καύσιμηύλη. Κι αν βρεις κάτι, δεν έχεις τα μέσα να το μαγειρέψεις.

Λένε ότι οι θάνατοιαπό πείνα στην Αθήνα περνούν τους χίλιους την ημέρα.

Το ηθικό του λαού πέφτεισυνεχώς.

Παρηγοριά σε τούτη τη θλίψη δίνουν άλλεςπαράλληλες σημειώσεις στο ημερολόγιο, στην ίδια χρονολογία: «Σήμερα το βράδυ,ήλθε στη γραμματεία της Λογίας(της ιεραποστολικής προσπάθειας του Συλλόγου Απόστολος Παύλος) πολύ ανήσυχη μια επισκέπτρια. Τα τρία παιδάκια ενός γνωστούμας δημοσίου υπαλλήλου έχουν προσβληθεί από αβιταμίνωση και κινδυνεύουν.

Στοταμείο και την αποθήκη δεν υπάρχει τίποτα.

Ο εκπρόσωπος της επιτροπής τής είπετότε με μια αβέβαιη ελπίδα: Ξαναπεράστε αύριο, να ιδούμε τι μπορεί να γίνει.

Την άλλη μέρα πρωί πρωί μπαίνει στο γραφείο ένας συνταξιούχοςηλικιωμένος στρατηγός.

Άλλοτε ευτραφής, κολυμπάει στο κοστούμι του, που κρέμεταιαπάνω του σαν άδειo σακί.

Ο επισκέπτης ακουμπάει πάνω στο γραφείο δύοσακουλάκια με χωριάτικο τραχανά και χυλοπίτες. Ήταν η «μερίδα της αγάπης» πουξεχώρισε από ένα δώρο που του έστειλε συμπατριώτης και παλιός στρατιώτης του.

Όταν ξαναήλθε, η επισκέπτρια πήρε χαρούμενη τα σακουλάκια που την περίμεναν γιατα τρία παιδιά. Δεν υπήρχε καλύτερο και σπανιότερο φάρμακο για την περίπτωσήτους».

Από το κατοχικό ημερολόγιο Δ.Σ. Σταμάτης,«Χρονικό 1940-1950» (στις «Μαρτυρίες 41-44. Η Αθήνα της Κατοχής» τόμος Α).

Οι πληροφορίες είναι από το μπλογκ "Παρασκευή και 13".

Η σύνδεση είναι με την πραγματικότητά μας.

Η νέα κατοχή έχει νέους πεινασμένους, κάθε μέρα.

Αύριο θα είμαστε εμείς.

Τα νούμερα θα συνεχίσουν να ευημερούν.

Οι εικόνες του μέλλοντός μας θα γίνονται ολοένα και πιο πιστά αντίγραφα του '40.

Καλή υπομονή και καλή λευτεριά αδέλφια.

Κυβέρνηση πλουσίων αποφασίζει για τις συντάξεις του φτωχού

2011-12-22T05:08:00.000-08:00

Διαστάσεις πολυεθνικής επιχείρησης με συνολικό τζίρο 30 εκατ. ευρώ σε αμοιβές, εισοδήματα, μετοχές ή ομόλογα και 465 ακίνητα ή αγροτεμάχια, έχει η 48μελής κυβέρνηση Παπαδήμου.

Το protothema.gr άθροισε τα εισοδήματα των μελών της κυβέρνησης και ανακάλυψε πως αυτοί που μέσα στο επόμενο διάστημα θα αποφασίσουν για το αν θα κοπούν οι επικουρικές συντάξεις έως και 40% ή αν θα αυξηθεί εκ νέου το ρεύμα σε ανθρώπους που μπορεί και να είναι άνεργοι, ζουν ζωή χαρισάμενη, ανέγγιχτοι από την κρίση.

Σε μια ελεύθερη μαθηματική πράξη, ο μέσος όρος εισοδήματος των μελών της κυβέρνησης φθάνει στα 323.873 ευρώ και 10 ακίνητα ανά … κεφάλι. Μόνο οι αμοιβές (εκτός μετοχών και ομολογιών) των υπουργών αγγίζουν τα 15,5 εκατ. ευρώ.

Δηλαδή ένα μέγεθος ευθέως αντίστροφο με τις συνθήκες φτώχειας που εκατομμύρια πλέον Ελλήνων βιώνουν.

Πως λοιπόν ένας πολιτικός που ζει μέσα στη δική του γυάλα, στον μικρόκοσμο του πλούτου του, θα αντιληφθεί το πόσο δύσκολα περνά ο κόσμος; Πως μπορεί ένας πολιτικός με αποδοχές που πολλοί Ευρωπαίοι θα ζήλευαν να αποφασίζει για τις δικές μας μοίρες;

Πάντως είναι ξεκάθαρη η προτίμηση των περισσοτέρων υπουργών στις αγορές ακινήτων και γης. Μόνο ο υφυπουργός εξωτερικών κ. Δόλης εμφανίζεται να μην έχει ακίνητα, ενώ και ο αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης Θάνος Μωραϊτης είναι μια εξαίρεση στον γενικό, πλούσιο κανόνα.

Επίσης, με μεγάλη διαφορά οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ προηγούνται σε οικονομική δύναμη των συναδέλφων τους στην κυβέρνηση από τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ με τους τελευταίους να είναι οι οικονομικά πιο ανίσχυροι.

Τα εισοδήματα των κορυφαίων της κυβέρνησης

«Πρωταθλητής» σε καταθέσεις ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, αφήνει πολύ πίσω τον προκάτοχό του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς ο νυν Περιβάλλοντος δηλώνει μόνο 4.000 ευρώ σε καταθετικό τραπεζικό λογαριασμό.

Ο κ. Ευ. Βενιζέλος μαζί με τη σύζυγό του κ. Βασιλική Μπακατσέλου έχουν εισόδημα 181.000 ευρώ και καταθέσεις 2,8 εκατ. ευρώ και 1.729 δολάρια.

Ο νυν αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Φίλιππος Σαχινίδης με τη σύζυγό του δηλώνουν εισοδήματα 148.894 ευρώ. Από το χαρτοφυλάκιό του εκποιεί αμοιβαία κεφάλαια της Εθνικής, λαμβάνοντας 89 χιλ. ευρώ και αγοράζει ομόλογα ελληνικού Δημοσίου καταβάλλοντας 15 χιλ. ευρώ. Από κοινού με τη σύζυγό του έχει καταθέσεις 532.552 ευρώ και 273 λίρες Αγγλίας. Ο τρίτος του οικονομικού επιτελείου, κ. Παντελής Οικονόμου με τη σύζυγό του έχουν εισοδήματα 66.293 ευρώ και εμφανίζεται να αγοράζει μετοχές της Εθνικής ύψους 14.800 ευρώ. Καταθέσεις αμφότεροι έχουν ύψους 560.550 ευρώ, 450 δολαρίων και 250 λιρών Αγγλίας.

Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος με τη σύζυγό του εμφανίζουν συνολικό εισόδημα 237.114 ευρώ. Ως προς την ακίνητη περιουσία, εμφανίζει εκποιήσεις ακινήτων με συνολικό έσοδο 448.916 ευρώ. Η σύζυγός του κ. Χριστίνα Χριστοφάκη εκποιεί αμοιβαία κεφάλαια της Εθνικής αξίας 55.340 ευρώ. Πάντως, υπενθυμίζεται ότι πέραν των νέων «εισοδημάτων» του 2009, υπάρχει και από τη δήλωση του ’08 το ποσό των περίπου 640 χιλ. ευρώ που δηλώνονταν ως «λοιπά εισοδήματα» και τα οποία από πρώτη ανάγνωση δεν εμφανίζονται στη νέα δήλωση, δεδομένου και του ύψους των τραπεζικών καταθέσεών του (67.797 ευρώ).

Ιδια επιλογή, να πουλήσουν τις μοτοσικλέτες τους, έκαναν οι κ. Παπακωνσταντίνου και Βορίδης με «έσοδα» 2.800 και 1.500 ευρώ αντίστοιχα, ενώ το αυτοκίνητό του πούλησε ο κ. Χρήστος Παπουτσής εισπράττοντας 2.000 ευρώ.

Ο κ. Γιάννης Ραγκούσης έχει εισόδημα 114 χιλ. ευρώ και η σύζυγός του -και αυτή τη χρονιά- εμφανίζεται με εισόδημα 3.111 ευρώ από «επίδομα τρίτου παιδιού». Οπως γνωστοποίησε ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας έχει εδώ και μήνες διακόψει τη χορήγηση του επιδόματος, ενώ έχει επιστρέψει και το ποσό που είχε εισπράξει από το 2007, οπότε και εξελέγη βουλευτής.

Η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου με κοινά εισοδήματα με τον σύζυγό της ύψους 193.000 ευρώ, διαθέτει καταθέσεις (αθροιστικά) ύψους 440.660 ευρώ, 18.570 δολαρίων και 1.093 λιρών Αγγλίας. Ο σύζυγός της κ. Γ. Σαβαλάνος με δάνειο 40 χιλιάδες ευρώ από την Τράπεζα Πειραιώς αγοράζει μετοχές κατασκευαστικής επιχείρησης αξίας 30.000 ευρώ.

Στο χαρτοφυλάκιο της υπουργού Παιδείας καταγράφονται εκποιήσεις αμοιβαίων κεφαλαίων αξίας περίπου 106 χιλ. ευρώ και αγορά ομολόγων αξίας 30 χιλ. ευρώ. Ο σύζυγός της αντιστοίχως εκποιεί μετοχές αξίας 9,6 χιλ. ευρώ και αποκτά μετοχές χωρίς να εμφανίζεται κόστος.

Από τους πλέον «λιτούς» ο κ. Γ. Κουτρουμάνης δηλώνει εισόδημα με τη σύζυγό του 89 χιλ. ευρώ και καταθέσεις 59 χιλ. ευρώ στην Εθνική.

Από την πλευρά του ο υπουργός Υγείας κ. Ανδρέας Λοβέρδος εμφανίζει εισοδήματα μαζί με τη σύζυγό του 160 χιλ. ευρώ. Δεν διαθέτει μετοχές και οι καταθέσεις ανέρχονται σε 12.049 ευρώ.

Πηγές: Πρώτο Θέμα, Καθημερινή (από Antinews)

Πώπώ κάτι (πόθεν) έσχες!!!!!!!!!!!!

2011-12-21T05:00:00.000-08:00

Πήρα το κομπιουτεράκι των λογαριασμών και άρχισα να γράφω, κάνοντας ανάμεσα υπολογισμούς.
Γι' αυτούς και για μας.
Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας των οποίων δημοσιεύτηκαν τα " πόθεν έσχες" και εμείς (με ολόπικρο γέλιο, λέγεται αυτό) ο..."κυρίαρχος λαός"!
Όχι ότι δεν ήξερα αλλά έτσι που τα είδα, ως επίσημα στοιχεία, ζαλίστηκα.
Αφήνω στην άκρη τους πολυπλούσιους, όπως ο υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος κ. Βενιζέλος, όπως ο κ. Καρατζαφέρης ο πατριώτης, η κ. Νταλάρα του κυρίου "πάγωσε η τσιμινιέρα" (απορώ, με τόσα φράγκα πώς μπόρεσε και το τραγούδησε) και τους άλλους και πάω στην μεσαία τάξη των βουλευτών.
Αυτοί λοιπόν έχουν γύρω στα 108 χιλιάρικα το χρόνο εισόδημα. (Φυσικά δεν ξεχνάμε ότι έχουν και πολλά τζάμπα, όπως ενοίκιο, έξοδα γραφείου, διόδια, φρουρούς κ.τ.λ.)
Τακ- τακ το κομπιουτεράκι και αυτό μεταφράζεται σε εισόδημα 9.000 τον μήνα.
Εδώ θυμήθηκα την κυρα Βασιλική των 300 ευρώ Ο.Γ.Α. που της έκοψαν τα 60, τους άνεργους γονείς του Αντωνάκη του τσιγγάνου που πλένουν τις πάνες του μωρού και τις ξαναχρησιμοποιούν, τους κουρελήδες (δεν ήταν πάντα έτσι. Φρεσκοκουρελήδες είναι) που περιμένουν για το συσσίτιο έξω από τις εκκλησίες, τα χαράτσια που δεν έχουμε να πληρώσουμε, εκείνον που μας έλεγε "λεφτά υπάρχουν" (εννοούσε προφανώς την φάρα του), τις περικοπές που μας κάνουν από μισθούς και συντάξεις, το που μας βάζουν να υποβλέπουμε ο ένας τον άλλον (εσύ φταις δημόσιε υπάλληλε, όχι εσύ επιχειρηματία κ.τ.λ.).
Και όσο θυμάμαι φουντώνω. Μου ήρθαν και οι Ευρωπαίοι νταβατζήδες στο μυαλό και απόσωσε το τρελό πανηγύρι.
Χρωστάμε λέει τα δανεικά (γιατί μας πλήρωσε η Μέρκελ τα χαίρια του Χίτλερ;) και πρέπει να πεθάνουμε, για να πληρώσουμε.
Και πεθαίνει ο λαός και αυτοί ζουν με 9 χιλιάρικα ο "φτωχότερος".
Πού το είδαν γραμμένο αυτό;
Και το αποφασίζουν αυτοί που δεν ξέρουν τί είναι να ζεις με 700 ευρώ το μήνα -κατά μέσο όρο-, τί είναι να διαλέγεις ανάμεσα στο να φας κρέας και να αγοράσεις μπλούζα (αν είσαι στους τυχερούς), τί είναι να βάζεις λιγότερο στο πιάτο σου, για να αυξήσεις τις μερίδες των παιδιών.
Δεν θα πω να κόψουν τους μισθούς τους (φτου κακά).
Θα πω να ζήσουν ένα μήνα όπως εμείς, για να καταλάβουν τί νομοθετούν.
Και για να πω ακριβώς αυτό που θέλω "Α να χαθείτε αλήτες που το παίζετε και θεσμοί και σας ενοχλούν τα γιαουρτάκια μας".
Στο κάτω κάτω, εμείς ξοδευόμαστε πάλι για να σας κάνουμε μάσκες ομορφιάς......
Φυσικά δεν νομίζω να πιστεύετε ότι θα είναι πάντα έτσι.
Έχει ο καιρός γυρίσματα και έρχονται (οσονούπω) -τα γυρίσματα, θέλω να πω-.

Συγνώμην Αντωνάκη

2011-12-20T06:56:00.000-08:00

Τα τηλεφωνήματα και οι επαφές δεν έπαψαν ποτέ και ήταν πάντα ίδια: "Δεν έχω να ταΐσω τα παιδιά".
Την είχα γνωρίσει στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας και σας το είχα πει τότε.
Διαβάστε Ο Αντωνάκης ο τσιγγάνος , για να θυμηθείτε........
Την τελευταία φορά που είδα το νούμερο της, δεν σήκωσα το τηλέφωνο.
Άρχισα να υποψιάζομαι ότι μπορεί να με εκμεταλλεύεται.
Σήμερα μου ξανατηλεφώνησε -δόξα τω Θεώ γιατί είχα αρχίσει να έχω ενοχές και ένιωθα ότι πρόδιδα Εκείνον που είπε ότι βοηθώντας τον αναγκεμένο, δανείζουμε τον Θεό-.
"Δεν θέλω χρήματα" είπε "Αγοράστε μου γάλα για τα παιδιά και πάνες για το μωρό. Και κρέας για να έχω να τα ταΐσω τα Χριστούγεννα".
Μούδιασα ολόκληρη, καθώς συνέχισε " Πλένω τις πάνες του μωρού και τις ξαναχρησιμοποιώ"...
Κοίταξα με απόγνωση τα καλοβαμμένα μου νύχια , ξαναθυμήθηκα τις καχύποπτες σκέψεις μου και κουρελιάστηκα. Πήρα το ασετόν, τα ξέβαψα με μανία και ευχαρίστησα τον Θεό που η Γιαννούλα ξανατηλεφώνησε και δεν με άφησε ο Κύριος χωρίς παρηγοριά, στο κρίμα μου.
Δυο νέα παιδιά, αυτή και ο άντρας της, χωρίς δουλειά -αυτός γυρίζει απελπισμένα να πουλήσει μπιχλιμπίδια στις λαϊκές-, παιδάκια του έρωτα τα παιδιά τους που έγιναν πια της απελπισίας, νιάτα να μαραίνονται για μια πάνα και για ένα κουτί γάλα, άνθρωποι που -απλά- πείνασαν πριν από μας.
Συγχώρεσέ μας Κύριε που πεινούν τα παιδιά της Γιαννούλας.
Λυπήσου μας που διαπραγματευτήκαμε την πείνα τους και ελέησε τούτη την πατρίδα που αδικεύεται στην φέτα του ψωμιού που λείπει από τον Αντωνάκη τον τσιγγάνο -και ποιός ξέρει και από πόσα ακόμη παραπονεμένα-....

Γελάσιος: Ο καλεσμένος της Βασίλισσας

2011-12-19T03:28:00.000-08:00

Στις Φώκιες, της Μικρασίας πρωτοείδε τον ήλιο ο γέρων Γελάσιος. Γεννήθηκε το 1902, και μέχρι τον φρικτό διωγμό του 1922 γαλουχήθηκε με τα νάματα και τις παραδόσεις της μικρασιατικής ευσέβειας.
Μικρός πήγαινε στα εξωκκλήσια των νησιών που ήταν μπροστά στο λιμάνι, κι όταν γύριζε ρωτούσε τη μητέρα του:
- Μάνα, ποια είναι η γυναίκα που κρατάει το παιδί στην αγκαλιά της μέσα στην εκκλησία;
- Η κυρά Παναγιά, απαντούσε εκείνη γλυκά, με τον αφέντη τον Χριστό.
Από μικρός ο Γέροντας έβλεπε χειροπιαστή στη ζωή του την προστασία της Παναγίας και την καθοδήγηση της. Σε ηλικία 15 χρονών κατατάσσεται εθελοντής στον συμμαχικό στρατό , φλεγόμενος από ζήλο για την μεγάλη Ελλάδα. Τότε σε ένα ναυάγιο στη Μεσόγειο σώθηκε θαυματουργικά από την παναγία και τον Άγιο Νικόλαο, αφού πάλεψε τρία μερόνυχτα στο ανοιχτό πέλαγος.
Στη Μυτιλήνη, όπου εγκαταστάθηκε μετά τη μικρασιατική καταστροφή, είχε παρηγοριά του την Παναγία της Αγιάσου. Τα τάματα που της είχε κάνει σαν ψαράς και ναυτικός ,τα ξεπλήρωσε αργότερα σαν μοναχός, εκδηλώνοντας έτσι την ευχαριστία και ευγνωμοσύνη του για τη βοήθειά της.

*****

« Το 1928, διηγείται ο ίδιος, ταξίδευα με το καΐκι μας έξω από την Τήνο. Ο καιρός ήταν καλός και το καΐκι έτρεχε με 8 μίλια.
- Βρε Αντώνη, είπα στον αδελφό μου, επιθυμώ να προσκυνήσουμε την Παναγία
Εκείνος όμως αρνήθηκε.:
- Τέτοιον καιρό δεν θα τον ξαναβρούμε. Εμείς το πρωί θα είμαστε στον Πειραιά.
Τι να έλεγα; Ο Αντώνης ήταν μεγαλύτερος. Έκανα λοιπόν βόλτες στο κατάστρωμα ,μέχρι που πλησιάσαμε 300-400 ,μέτρα στο λιμάνι. Τότε ξαφνικά κόπηκε ο άνεμος . Η θάλασσα έγινε λάδι γύρω από το καΐκι. Κρέμασαν τα πανιά. Τι παράξενο όμως! Η μπουνάτσα έγινε μόνο για μας .Πιο πέρα ο αέρας βούιζε. Ήταν, φαίνεται , επέμβαση της Παναγίας, για να ικανοποιήσει την επιθυμία μου.
- Άντε, να γίνει το χούι σου, είπε ο Αντώνης.
Ήταν Πάσχα. Βγήκαμε και προσκυνήσαμε. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά το «Ο άγγελος εβόα».

*****

Αργότερα η Παναγία κάλεσε με θαυμαστό τρόπο τον π. Γελάσιο από το καΐκι του στο περιβόλι της.
« Μια νύχτα στον ύπνο μου , διηγείται ο γέροντας, μου φάνηκε πως ήταν πολύς λαός συγκεντρωμένος για να υποδεχθεί τη βασίλισσα. Από μακριά φάνηκαν " τα αλόγατα" που τρέχανε σέρνοντας πίσω χρυσή άμαξα. Πάνω της καθόταν η βασίλισσα με πλήθος δορυφόρων και αξιωματικών. Ξαφνικά κάποιος με άρπαξε και με ανέβασε στην άμαξα ,στο πίσω μέρος. Σε λίγο φθάσαμε σε ένα κάστρο με πύργους και λαμπρό παλάτι.
Εκεί η βασίλισσα κατέβηκε. Δεν πρόλαβα όμως να τη δω καθαρά. Πρόσεξα μόνο το ένα μέρος του προσώπου της , καθώς ανέβαινε τις σκάλες του παλατιού.
Ξύπνησα! Βγήκα έξω και πήγα στο καφενείο , όπου ήταν και άλλοι ναυτικοί.. Βρισκόμουν στο Πασαλιμάνι με το καΐκι μου φορτωμένο. Ο νους μου όμως είχε γεμίσει από την ομορφιά της βασίλισσας. Αργότερα συνάντησα κάποιον αγιαννανίτη μοναχό. Του διηγήθηκα το όνειρό μου κι εκείνος μου εξήγησε πως με καλεί η Παναγία στο Άγιον Όρος να γίνω πιστός της ακόλουθος.
Η καρδιά μου για λίγο διακόπηκε. Νίκησε όμως η αγάπη της βασίλισσας. Την ίδια μέρα εγκατέλειψα κι εγώ, σαν τους Αποστόλους, πλοίο φορτωμένο, αδελφό, γονείς ,και ξεκίνησα για τον Άθωνα.. Το τέρμα του ταξιδιού μου ήταν η μονή Γρηγορίου. Μπήκα στο Καθολικό να προσκυνήσω. Την ώρα εκείνη ψαλλόταν η θεία λειτουργία. Στη θεομητορική εικόνα του τέμπλου αναγνώρισα τη βασίλισσα του ονείρου μου! Έσπευσα να την ασπασθώ, οπότε ο διακο- Θεόδωρος ,που στεκόταν εκεί, μου είπε:
- Χάθηκαν ,οι εικόνες της Παναγίας, παιδί μου, και ήρθες στο τέμπλο να προσκυνήσεις;
Αλλά, βέβαια, που να ήξερε τη δική μου καρδιά ».

(Από το μπλογκ " Προσκυνητής",απόσπασμα του βιβλίου « Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας» Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Ως πού θα φτάσουν;

2011-12-16T06:54:00.000-08:00

«Μου θυμίζει μια ταινία που είδα πρόσφατα...Μετά τον πόλεμο στην Ιταλία παρελαύνουν οι στρατιώτες που πολέμησαν και οιΙταλίδες μάνες με τα παιδάκια τους και τους χειροκροτούν.

Κάποιοιτα χαϊδεύουν, τους πιάνουν τα ποδαράκια κλπ καταλαβαίνετε τώρα...

Καιμάλιστα οι Ιταλίδες μάνες τα σπρώχνουν κιόλας! Μια Αμερικανίδα μάνα βλέπει τοσκηνικό και ρωτάει: "μα τι μάνες είναι αυτές; Να σπρώχνουν τα παιδιάτους;" και μια άλλη Ιταλίδα της απαντά: "ε, τι να κάνουν; Από το να τα δούνενεκρά...."»

(τάδε έφη Καρατζαφύρερ)

Δεν θα απαντήσουμε εμείς στον χυδαίο αθλητή της κολοτούμπας και προπαγανδιστή της ηττοπάθειας και της εθνικής εκπόρνευσης , αλλά μία επώνυμη Ελληνίδα ΜΑΝΑ , η οποία αν δεν το κατάλαβε, του στέλνει μαζί με όλες τιςάλλες Ελληνίδες ένα τελεσίγραφο.

Έφτασε ο καιρός ,να πάνε στα τσακίδια ή στον Μπαρόζο και τονΡομπάϊ (που μπορούν να ...εκτιμήσουν τα περίπαιδοφιλίας παραδείγματα), αυτός και οι υπόλοιποι δωσίλογοιτης τρικομματικής χούντας καθώς επίσης και κάθε άλλος αριστεροδέξιος εθνομαγαριστής εντός ή εκτός κοινοβουλίου .

Ανοικτή επιστολή μιαςΕλληνίδας μάνας προς κάθε ανώμαλο πουβρίσκεται εντός ή εκτός του Ευρωκοινοβουλίου της Βουλής των...Ελλήνων, αλλά και πρός κάθε έναν που προσπαθεί να καλλιεργήσει στον Έλληνα πνεύμα καιφρόνημα ηττοπάθειας και εκπόρνευσης ως "αναγκαίο κακό".

Προςκάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ,
    Με αφορμή την συνέντευξη του Γιώργου Καρατζαφέρη στην εκπομπή του κ. Παπαδάκη στον ΑΝΤ1 στις 13/12/11, όπου ανέφερε ότι είμαστεστη θέση των μανάδων που πρέπει να εκπορνεύσουν τα παιδιά τους,προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα (!),
καλώ, προσκαλώ και προκαλώ ΟΛΕΣ τις Ελληνίδες μητέρες, γιαγιάδες και μέλλουσεςμανούλες να ορθώσουν τη φωνή τους -με όποιον τρόπο μπορούν- και να κάνουν σαφέςσε κάθε επίδοξο διεστραμμένο Δυτικο-Ευρωπαίο ή ημεδαπό που θεωρεί ότι ηφτώχεια θα μάς οδηγήσει στο να εκπορνεύσουμε τα παιδιά αυτής της χώρας, πως οιΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ από την αρχαία ήδη εποχή προτιμούν να πεθάνουν τα παιδιά τουςκαι οι ίδιες παρά να λυγίσουν στη δύναμη οποιουδήποτε εισβολέα!!
    Οι Σπαρτιάτισσες δέχονταν μόνο τη Δόξα ή το θάνατο από ταπαιδιά τους στα πεδία των μαχών, οι Σουλιώτισσες τα έπαιρναν μαζί τους στογκρεμό προκειμένου να μην παραδοθούν, οι Αντάρτισσες πήραν τα όπλα για τηΛευτεριά!

Εγώ προσωπικά δηλώνω:
1) Δεν θα επιτρέψω σε κανένανδιεστραμμένο Δυτικο-ευρωπαίο ή ημεδαπό   ούτε καν να διαννοηθεί ότιυπάρχει περίπτωση να μπορέσει να πλησιάσει τα παιδιά μου!!!
2) Οι οικονομικές δυσκολίες όχι μόνοδεν θα με οδηγήσουν στην εκπόρνευση των παιδιών μου αλλά με έχουν ήδη βγάλειστο δρόμο, στον υπέρτατο αγώνα για την ανατροπή της συγκεκαλυμμένηςδουλείας στην οποία μάς έχουν οδηγήσει οι πολιτικοί μας από τη δολοφονίατου Καποδίστρια και μετά,   αλλά και για την αποτίναξη κάθεπλαστού χρέους απειλεί την εθνική μας κυριαρχία και αξιοπρέπεια!
3)Προειδοποιώ κάθε επίδοξο διεστραμμένο εισβολέα αλλά και όποιον από τουςπολιτικούς νομίζουν ότι έχουμε τα πάντα για πούλημα, ότι ΕΔΩ ΕΙΝΑΙΕΛΛΑΔΑ!!!
Ηοικογένειά μου και εγώ όχι μόνο δεν είμαστε προς πώληση αλλά είμαιδιατεθειμένη και ικανή -αν χρειαστεί- να κόψω οποιοδήποτε κεφάλι,οποιουδήποτε έχει αρρωστημένες βλέψεις για τα παιδιά μου!
4) ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ κανένα νομικίστικοτερτίπι μπορεί να σκαρφιστεί οποιοσδήποτε αήθης διαννοηθεί να με διώξει ποινικάγια το κείμενο αυτό!
Είμαι σίγουρη, ότι θα βρεθούν δεκάδες γυναίκες και άντρες δικηγόροι, οι οποίοιοικοιοθελώς θα υπερασπιστούν το αναφαίρετο δικαίωμά μου να προστατεύω τηνσωματική και ψυχική υγεία των παιδιών μου!
    Όχι μόνο σας επιτρέπω αλλά και σας παρακαλώ να διαδώσετε μεκάθε τρόπο τις δηλώσεις μου αυτές (σε blogs, ιστότοπους, εφημερίδες, κ.α.),ώστε να διαβαστούν από όσους περισσότερους γίνεται εντός και εκτός συνόρων!
Θα χαρώ ακόμα περισσότερο εάν, όσοι συμφωνείτε, το προσυπογράψετε!

Μετά τιμής,
Βασιλική Ιακ. Μαύρου
μητέρα τριών παιδιών (3-10-13 χρόνων)

(Από το μπλογκ Κλασσικοπερίπτωση)

Οι "φταίχτρες"

2011-12-16T04:06:00.000-08:00

Τις είδα ξαφνικά.
Μέσα στο πρωινό που ξόρκιζε τη βραδυνή βροχή με ήλιο απλωμένο-πραμάτεια του Θεού- στα λιθόστρωτα της πόλης, ανάμεσα σε ανθρώπους κυρτωμένους -συνολικά- από το βάρος της επιβίωσης που τους καταδίκασαν οι κρατούντες, στα χαμόγελα που παγωμένα καρφώθηκαν ως στολίδια παράταιρα στα ανόρεχτα χριστουγεννιάτικα δέντρα των οδών, αυτές ξεχώρισαν ως διαφορετικές φιγούρες.

Total black και δεν ήταν στυλιστική άποψη. Ηταν το πένθος για το πανανθρώπινο κρίμα και ο εκμηδενισμός του ντύματος της σάρκας ώστε να φανούν της ψυχής τα χρώματα και τ'αρώματα στα μάτια του μεγάλου εράσμιου και εραστή.
Κοντοστάθηκα και τις κοίταζα μέχρι που έστριψαν στη γωνία.
Λίγο λευκό πρόσωπο νιότης φάνηκε κυκλωμένο από τα μαύρα μαντήλια και τίποτε άλλο, εκτός από τα μικρά γρήγορα βήματα της φυγής από την πόλη, από τον κόσμο.
Τίς ζήλεψα.
Μύρισε λιβάνι ανάμεσα στις βιτρίνες, λιβάνι που δεν λιβάνισε κανείς, κομποσχοίνια μπερδεύτηκαν ανάμεσα στα διερχόμενα αυτοκίνητα, ένα μοναστήρι χτύπησε καμπάνες που δεν ακούστηκαν, ο κόσμος ομόρφηνε για λίγο, προσευχές έκαναν ένα γύρω στην οδό Ερμού....
Γύρισα να ξαναδώ τις "φταίχτρες" τούτης της αναστάτωσης....
Είχαν φύγει και ο δρόμος ξανάγινε κουρασμένος και ανάξιος του λάμποντος ηλίου της δεκεμβριανής μέρας.

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΜΕΡΚΕΛ

2011-12-13T07:28:00.000-08:00

"Αγαπητή" κ.Μέρκελ,
σας θυμίζει κάτι αυτός ο σφαγέας;
Πώς όχι...θα μπορούσε να είναι παππούς σας.
Πρόκειται για τον διοικητή του εκτελεστικού αποσπάσματος που τον Δεκέμβριο του 1943 έκανε τα Καλάβρυτα, πόλη-φάντασμα.

ΟιΓερμανοί μπήκαν στα Καλάβρυτα στις 9/12.

Δημιούργησαν έναν ασφυκτικό κλοιόγύρω από την πόλη, προκειμένου να μην μπορεί κανείς να ξεφύγει.

Την έντονηανησυχία των κατοίκων κατάφερε, παραπλανώντας τους, να κατευνάσει ο ΓερμανόςΔιοικητής, ο οποίος τους διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται κανείς να πάθει τίποτεκαι ότι ο στόχος τους ήταν η εξόντωση των ανταρτών. Προχώρησαν αρχικά στηνπυρπόληση σπιτιών που ανήκαν σε αντάρτες και αναζήτησαν την τύχη των Γερμανώντραυματιών της Μάχης της Κερπινής.

Στις12/12, οι Γερμανοί άρχισαν να ετοιμάζονται για να αποχωρήσουν την επομένη. Τοπρωί στις 13/12, ημέρα Δευτέρα, πριν καλά καλά ξημερώσει, χτύπησαν τις καμπάνεςτης κεντρικής εκκλησίας και Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες διέταξαν νασυγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι στο Δημοτικό Σχολείο, αφού πάρουν μαζί τους μιακουβέρτα και τρόφιμα μιας ημέρας.

Στοκτίριο του σχολείου έγινε ο χωρισμός και ο αποχωρισμός.

Τα γυναικόπαιδακλείστηκαν στο σχολείο και οι άνδρες από 14 χρονών και πάνω οδηγήθηκαν σεφάλαγγες στην κοντινή Ράχη του Καππή.

Ο χώρος ήταν προσεκτικά επιλεγμένος. Ηαμφιθεατρική του διαμόρφωση δεν θα επέτρεπε σε κανένα να γλιτώσει. ΟιΚαλαβρυτινοί ήταν αναγκασμένοι να βλέπουν τις περιουσίες τους, τα σπίτια καιολόκληρη την πόλη, να καίγονται και, μαζί τους, να παραδίδονται στη φωτιά οιγυναίκες και τα ανήλικα παιδιά τους έγκλειστα στο κτίριο του Σχολείου, το οποίοφρουρούσαν πάνοπλοι στρατιώτες.

ΟΓερμανός Διοικητής, για να καθησυχάσει και να παραπλανήσει τουςσυγκεντρωμένους, έδωσε το λόγο της στρατιωτικής του τιμής ότι δεν πρόκειται νατους σκοτώσουν. Ολόκληρη η πόλη παραδόθηκε σης φλόγες.

Την ίδιαστιγμή ο Οδοντωτός κατηφόριζε κατάφορτος με τις σοδιές από το πλιάτσικο τωνΓερμανών στα σπίτια, στα μαγαζιά και τις αποθήκες, απ΄ όπου άρπαξαν ότιπολύτιμο υπήρχε. Μαζί και τα χρήματα και τα αποθέματα των Τραπεζών και τωνΔημοσιών Υπηρεσιών, αφού προηγουμένως ανάγκασαν τους Διευθυντές να τα παραδώσουν.

Από τοξενοδοχείο «Μέγας Αλέξανδρος», με μια πράσινη και ύστερα μια κόκκινηφωτοβολίδα, δόθηκε το σύνθημα της εκτέλεσης. Τα πολυβόλα θέρισαν τουςΚαλαβρυτινούς. Ακολούθησε η χαριστική βολή που ολοκλήρωσε το έγκλημα.Διασώθηκαν 13 άτομα.

Στοδημοτικό σχολείο, τα γυναικόπαιδα έζησαν στιγμές αγωνίας και τρόμου, καθώς οιφλόγες έζωναν το κτίριο του σχολείου. Σπάζοντας πόρτες και παράθυρα κατάφεραντελικά να ξεφύγουν τρέχοντας μακριά από τα σπίτια που φλέγονταν, άρχισαν νααναζητούν τους δικούς τους, Μία από τις γυναίκες, η ηλικιωμένη Κρίνα Τσαβαλά,ποδοπατήθηκε από το πανικόβλητο πλήθος των γυναικόπαιδων και ξεψύχησε πριναντικρίσει το αποτρόπαιο έγκλημα.

Ύστερα,οι γυναίκες ανηφόρισαν προς το μέρος που είχαν οδηγήσει τους άνδρες καιβρέθηκαν μπροστά στο πιο φρικιαστικό και απάνθρωπο θέαμα. Άνδρες, πατεράδες,γιοι και αδελφοί κείτονταν νεκροί πλημμυρισμένοι στο αίμα.

Τομεγάλο Δράμα των Καλαβρύτων είχε ξεκινήσει.

Τα νιάτα, οι δημιουργικές δυνάμειςτης πόλης, περιουσίες και κόποι χρόνων αφανίστηκαν στις 2:34΄ της 13ηςΔεκεμβρίου 1943, όπως δείχνουν οι δείκτες του σταματημένου ρολογιού τηςεκκλησίας.

Ησυνέχεια του δράματος βρήκε τις γυναίκες να προσπαθούν με τα νύχια να σκάψουνπρόχειρους τάφους στην παγωμένη γη του Δεκέμβρη, για να θάψουν τους νεκρούςτους. Με τις κουβέρτες που είχαν κοντά τους, μετέφεραν τους σκοτωμένους στονεκροταφείο και άλλους έθαψαν εκεί στο λόφο, μια τραγική σκηνή που κράτησεμέρες.

ΑΥΤΗ Η ΣΚΗΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ κ. ΜΕΡΚΕΛ!
ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΑΣ!
ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Ο ΘΡΗΝΟΣ ΘΑ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ......

Είναι δυνατόν να είναι τόσο ξετσίπωτοι;

2011-12-12T03:53:00.000-08:00

Στα…μανταλάκια θα κρεμαστούν αύριο τα ονόματα των νυν και τέως βουλευτών και συνταξιούχων από τα δυο μεγάλα κόμματα που αξιώνουν αναδρομικές αυξήσεις στις συντάξεις τους οι οποίες κατά μέσο όρο ανέρχονται σε 250.000 ευρώ.

Περισσότερες από 250 είναι οι αγωγές των εθνοπατέρων μας που σπεύδουν στα δικαστήρια ζητώντας από το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή από τους πολίτες, ποσά που θα ξεπεράσουν τα 250.000.000 ευρώ αν δικαιωθούν, ενώ συνολικά 850 αγωγές εκκρεμούν στο Ελεγκτικό Συνέδριο.

Την ώρα που η χώρα ετοιμάζεται για στάση πληρωμών, που τα Μνημόνια έχουν διαλύσει τους πολίτες και που άλλοτε αξιοπρεπείς άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια ή ζητιανεύουν ένα κομμάτι ψωμί, οι εθνοπατέρες μας ζητούν ένα σκασμό λεφτά και μάλιστα αναδρομικά.

Δεν αισχύνονται μάλιστα καθώς ζητούν και αποζημίωση για ηθική βλάβη ύψους 10-15 χιλ. ευρώ επειδή το Δημόσιο δεν τους έδωσε την αύξηση στις συντάξεις τους.

Μεταξύ των βουλευτών που έχουν και απαιτήσεις γιατί… υπηρέτησαν την πατρίδα είναι και ονόματα κάποιων που έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα ή που πλήγωσαν την παράταξη που τους ανέδειξε. Για παράδειγμα οι Ακης Τσοχατζόπουλος, Τάσος Μαντέλης, Πέτρ. Δούκας

Από τους 117 , οι 62 είναι πρώην βουλευτές της ΝΔ και 52 πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ .

Οι 52 πρώην και συνταξιούχοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που κατέθεσαν αγωγές και διεκδικούν αναδρομικά διαφορές αποδοχών είναι: Αλ. Ακριβάκης, Ιωάν. Ανθόπουλος, Ελένη Ανουσάκη, Παν. Αντωνακόπουλος, Γεωργ. Ανωμερίτης, Μαρία Αρσένη, Ιωαν. Βαθειάς, Ιωάν. Βαίνας, Βασ. Βασιλακάκης, Ηλ. Βλαχόπουλος, Χρ. Βοσνάκης, Αλέξ. Βούλγαρης, Δημ. Γεωργακόπουλος, Ιωάν. Γιαννακόπουλος, Μόσχος Γικόνογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ζορμπά (ευρωβουλευτής), Χρήστος Θεοδώρου, Ιωαν. Θωμόπουλος, Λάμπρος Κανελλόπουλος, Θεόδ. Κατσανέβας, Ελεονώρα – Νόρα Κατσέλη – Καλογεροπούλου, Ιωάν. Καψής, Θεόδ. Κολιοπάνος, Ευτ. Κοντομάρης, Βασ. Κοντογιαννόπουλος (1974-1993 ΝΔ και 1996-2000 ΠΑΣΟΚ), Σωκρ. Κοσμίδης, Θεόδ. Κοτσώνης, Δημ. Κουλουριάνος (ευρωβουλευτής), Φλώρος Κωνσταντίνου, Εμμ. Λουκάκης, Αναστ. Μαντέλης, Αλεξ. Μπαλτάς, Αθαν. Μπάτσος, Φραγκ. Παπαδέλλης, Ελισάβετ Παπαζώη, Ηλ. Παπαηλίας, Βασ. Παπανικόλας, Χρ. Σμυρλής – Λιακατάς, Ιωάνν. Σουλαδάκης, Σωτ. Στολίδης, Λεων. Τζανής, Ιωάνν. Τσακλίδης, Παντ. Τσερτικίδης, Βασ. Τσιλίκας, Αποστ. Τσοχατζόπουλος, Παν. Φωτιάδης, Αλεξ. Χρυσανθακόπουλος και Αναστ. Χωρέμης.

Από την πλευρά της ΝΔ οι 62 πρώην βουλευτές που κατέθεσαν αγωγές είναι:

Νικ. Αγγελόπουλος, Παν. Αδρακτάς, Θεοδ. Αναγνωστόπουλος, Απ. Ανδρεουλάκος, Ιωαν. Βαληνάκης, Δημ. Γαλαμάτης, Σταυρ. Δαϊλάκης, Γεωργ. Δεικτάκης, Θεοφ. Δημοσχάκης, Πέτρ. Δούκας, Ελεύθ. Ζαγορίτης, Σοφία Καλαντζάκου, Ηλ. Καλλιώρας, Γεώργ. Καλός, Κρινιώ Κανελλοπούλου, Αναστ. Καραμάριος, Αντ. Καρπούζας, Θεόδ. Κασίμης, Νικ. Κατσαρός, Θεόδ. Κατσίκης, Σταυρ. Κελέτσης, Κεφαλογιάννης, Αθηνά Κόρκα – Κώνστα, Βασ. Κορκολόπουλος, Ιωάν. Κοσμίδης, (ευρωβουλευτής), Ανδρ. Κουτσούμπας, Γεώργ. Κωνσταντόπουλος, Θεόφ. Λεονταρίδης, Μιχ. Λιάπης, Αναστ. Λιάσκος, Λεων. Λυμπερακίδης, ‘Αρια Μανούσου-Μπινοπούλου, Πέτρ. Μαντούβαλος, Παν. Μελάς, Αντων. Μπέζας, Μιχ. Μπεκίρης, Νικ. Νικολόπουλος, Γεώργ. Ορφανός, Βασ. Παππάς, Αριστ. Παυλίδης, Ιωάνν. Πλακιωτάκης, Αδάμ Ρεγκούζας, Γεώργ. Σαλαγκούδης, Δημ. Σαμπαζιώτης, Παν. Σκανδαλάκης, Θεοδ. Σολδάτος, Σπ. Σπηλιωτόπουλος, Αριστ. Σταθάκης, Νικ. Σταυρογιάννης, Αποστ. Σταύρου, Πέτρ. Τατούλης, Ιορδ. Τζαμτζής, Νικ. Τσιαρτσιώνης, Κων. Τσιπλάκης, Αριστ. Τσιπλάκος, Σάββας Τσιτουρίδης, Γεώργ. Τσούρνος, Παρθένα Φουντουκίδου – Θεοδωρίδου, Αντ. Φούσας, Χρ. Φώλιας, Ηλ. Φωτιάδης και Ευγέν. Χαϊτίδης.

Παραιτήθηκαν από τις αγωγές οι Μ. Λιάπης (ΝΔ), Λ. Τζανής (ΠΑΣΟΚ), η χήρα Π. Κοσιώνη (ΣΥΝ, ΚΚΕ). Στο ΕΣ προσέφυγαν, μεταξύ άλλων, οι Α. Αγγελούσης, Β. Μπρακατσούλας, Μ. Θεοδωράκης, οι κληρονόμοι Ι. Σκουλαρίκη κ.λπ. ενώ γνωστοποιήθηκε ότι παραιτήθηκε των διεκδικήσεων η χήρα Πλασκοβίτη, ο Στ. Παναγούλης και επρόκειτο να υποβάλουν κι άλλοι παραιτήσεις.

Πηγή:Τρελο-Γιάννης

Σημείωση" τί και πώς"

Αυτοί είναι οι βολευτές μας που όταν τους γιουχάρουμε θυμούνται πως είναι ...."θεσμοί".

Τί θεσμικό έχει το να πεινάει ο λαός και να ζητούν αυξήσεις αυτοί;

Εμείς δηλαδή που μας κόβουν και το "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι" τί πρέπει να ζητήσουμε;

Σε ποιό δικαστήριο να πάμε, πού να βρούμε το δίκιο μας;

Μην ξανακούσω κανέναν να λέει πως αμφισβητώντας τους βουλευτές, δυναμιτίζουμε την δημοκρατία.....

Ανεχόμενοι τέτοιους βουλευτές είμαστε υπόλογοι απέναντι στην αληθινή δημοκρατία!

"Δημοκρατία"...Λέμε τώρα....

Η νύχτα της Αγ. Αννας

2011-12-09T07:52:00.000-08:00

Ξημέρωνε της Αγίας Αννης.
Ενα ξεροβόρι μας έκανε να σηκώσουμε τον γιακά.
Η αγρυπνία άρχιζε στις δέκα.

Μπαίνοντας στην εκκλησία κατάλαβαμε το διαφορετικό....Κατέβηκαν οι γιακάδες, ξεκουμπώθηκαν πανωφόρια και καρδιές, ζεστάθηκαν τα παγωμένα μέλη, αόρατος κυκλοφορούσε ο Παπαδιαμάντης -ευτυχής που μπορούσε να ξαναγράψει- άγιοι μπαινόβγαιναν αθέατοι -ένιωθες την ελαφρά αύρα του ερχομού τους-, ταπεινές οι φωνές των ψαλτάδων, ανθοστόλιστες οι εικόνες, το λείψανο του Αγ. Ρηγίνου ασφάλεια της νύχτας, ο παπα Μιχάλης στο ψαλτήρι εγγύηση ότι όλα θα είναι σεβαστικά και παπαδιαμαντικής υφής, το σκοτάδι σπλαχνικό, το λιγοστό φως ευγενικό, σκυμένα κεφάλια, χέρια δεμένα μπροστά σε εκούσια υποταγή έρωτος προς το θείον και οι άγιοι να ανεβοκατεβαίνουν από τα εικονίσματα, άλλος στο Χερουβικό, άλλος στο Ευαγγέλιο, άλλος στο Κοινωνικό για να χαιδέψουν τα ανθρώπινα και να τα απαλύνουν σε μετάνοια και κατάνυξη.
Η μάνα μου αλλιώς κι'αυτή απόψε, έφερε το προσφοράκι που ζύμωσε, λιβάνι και καρβουνάκι για να τα καίνε οι άγγελλοι την ώρα που θα κοινωνούσε, νομίζω.
Η Ζωή δίπλα μου, έκλαιγε. Μετά μου είπε πως έβλεπε στην Ωραία Πύλη τον Γέροντα Ευμένιο με πορφυρή στολή γεμάτη χρυσούς σταυρούς....Καθόλου παράξενο να ήταν κι'αυτός εκεί. Τί είναι νάρθεις απ' τον Παράδεισο; Χόπ, ένα πήδημα και έφτασες....
Ο παπα Σπυρίδωνας έδινε το αντίδωρο, ο παπα Νικόλας τον άρτο.
Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, ο κόσμος αφού έπαιρνε και από τα δύο, δεν έφευγε.
Ολοι κοντοστέκονταν. Σαν να μην ήθελαν να πάψουν να αποτελούν πληθυσμό της οικίας του Κυρίου, σαν να ήταν εποχή κατακομβών και έξω περίμεναν οι διώκτες, σαν να ήταν στη μέση ενός θαύματος και δεν ήθελαν να βγούν εκτός του κάδρου των θαυμασίων......
Τελικά βγήκαμε στην κρύα νύχτα, πάλι. Μέσα μας, όλα ήταν ζεστά .
Αργότερα στις κουβέρτες, στα ενύπνια και στα χνώτα των σπιτικών μας, οσφραινόμαστε τα λιβάνια τούτης της παράξενης βραδυάς..
Εξω φυσούσε δυνατό ξεροβόρι. 'Η μήπως μας είχαν ακολουθήσει οι άγιοι που είχαν κατέβει να τιμήσουν την γιαγιά μας την Αννα, την μάνα της Κυράς της Παναγιάς;

Η ώρα των κουρελήδων

2011-12-08T04:35:00.000-08:00

Εχουμε Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες.

Δίπλα στο γραφείο μου, στο πάρκο Αγ. Νικολάου, κουρελήδες περιμένουν να ανοίξουν οι πόρτες στην Κατακόμβη του ναού, για το συσίτιο.

Πολλούς τους γνωρίζω και κρύβονται καθώς περνώ. Τους ήξερα βλέπεις, με άλλα ρούχα. Δεν ήταν πάντα ρακένδυτοι....Ηταν μικροέμποροι, υπάλληλοι, άνθρωποι σαν εμάς (τώρα πια σε έναν μελλοντικό χρόνο εμείς θα είμαστε σαν αυτούς...)

Η Μέρκελ και οι άλλοι που έχουν συνεδρίαση, τους ξέρουν αυτούς της πλατείας;
Τα αφεντικά της Ευρώπης έχουν πεινάσει ποτέ; -έστω από χαβιάρι ή φουά γκρα....-
Θα πάρουν αποφάσεις για το ευρώ, για την οικονομική συνοχή της Ευρωζώνης....Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι!

Τί σχέση έχει η οικονομική ευρωστία της Ευρώπης με την πραγματική ζωή; Αν οι αποφάσεις τους δεν λιγοστέψουν την πείνα και την απελπισία, ας τις βάλουν στα παχουλά τους οπίσθια! Το ίδιο και οι εγχώριοι χρυσοκάνθαροι...

Στο πάρκο Αγ. Νικολάου -ευτυχώς- έχει θαμνώδη. Κάτω από τους θάμνους οι άστεγοι στρώνουν χοντρά χαρτόνια, βάζουν το κεφάλι τους στην προστασία του φυτού (και του διπλανού Αη Νικόλα) και ξαπλώνουν το κορμί τους στο γρασίδι (οι πινακίδες "μην πατάτε το γρασίδι" έχουν ξηλωθεί ως ανεκδοτικές). Βρέχει, χιονίζει, έχει καύσωνα αυτοί υπό τα θαμνώδη.....

Το έχει άραγε δοκιμάσει ποτέ ο Νικολά των Ηλυσίων που αποφασίζει και γιαυτούς; Γιατί άλλο είναι να κοιμάσαι στα πούπουλα με την Κάρλα και άλλο να κρύβεις με το λιγδιασμένο καπέλλο το πρόσωπό σου για μην σε αναγνωρίσουν οι συμπολίτες τώρα που είσαι άστεγος.

Όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμπεραίνει ότι ένα κράτος - μέλος έχει υπερβεί το όριο του 3% στο δημοσιονομικό έλλειμμα, αυτό θα πυροδοτεί αυτόματες κυρώσεις.

Δηλαδή αποφασίζουν one more time για μας. Κυρώσεις, για ποιούς; Οχι βέβαια για αυτούς που το παίζουν "θεσμοί" αλλά για μας τους αθέσμιους, ανέστιους, απροστάτευτους. Να, δείτε πιο κάτω: Το συγκεκριμένο κράτος - μέλος θα υποχρεώνεται να συμφωνεί με την Επιτροπή μία «Συνεργασία Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης» που θα περιλαμβάνει δημοσιονομικά και διαρθρωτικά μέτρα.

Μέτρα, κι'άλλα μέτρα.....
Ο "θεσμός" Παπούλιας θα συνεχίσει να παίρνει 277 χιλιάρικα τον χρόνο (άντε να του τα κάνουν 260...), ο "θεσμός" Πάγκαλος θα συνεχίσει να χοντραίνει και γενικώς όλοι οι "θεσμοί" θα περνάνε ζάχαρη.

Η γριά θα συνεχίσει να μην έχει να φάει, ο άνεργος εγγονός της θα συνεχίσει να απειλεί με αυτοκτονία, ο συνταξιούχος θα παθαίνει καταθλιπτικές κρίσεις, θα βγάζουν τον κοσμάκη σε ανεργία (συγνώμην εφεδρεία), θα συνωστιζόμαστε για μια θέση ψαξίματος στους κάδους σκουπιδιών, οι εργοδότες θα προτιμούν ανασφάλιστους αλλοδαπούς και οι γραβατωμένοι "θεσμοί" θα είναι υπέροχοι με τους ξένους και σκυλιά λυσσασμένα με τους Ελληνες, που αντιστέκονται στην... σωτηρία της χώρας!

Μήπως δεν μας είπε το παχύδερμο, μ....ες και φασίστες επειδή αντιστεκόμαστε στη "σωτηρία" των μέτρων;

Το φασίστες το επιστρέφουμε, το μ....ες το κρατούμε. Είμαστε αλλά για διαφορετικό λόγο: Επειδή ακόμη τους καμαρώνουμε και δεν τους έχουμε πετάξει στη θάλασσα.

Αναγκαία λένε τα μέτρα....Αναγκαίο -λέω εγώ- είναι να υπάρχουν ζωντανοί στη χώρα.

Γιατί τί να την κάνεις αν πεθάνεις τους κατοίκους της, από πείνα ή εγκεφαλικό;
Ακόμη και για να την ξεπουλήσεις, χρειάζεσαι τους ανθρώπους της για σκλάβους....
Ποιός παίρνει μια άδεια χώρα; Ούτε καν η Μέρκελ, καθώς πρέπει να έχει κάποιον να βασανίζει, όπως της έμαθε ο παππούς Αδόλφος....
Τα βήματα και οι κυρώσεις που θα προτείνει η Κομισιόν θα πρέπει να υιοθετούνται, λένε τα τελευταία νέα από την μάμα Ευρώπη.....
Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι τί θα πεί ο Θεός και τί εκείνοι που ψάχνουν στα σκουπίδια...
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες-ελπίδες, αμφότεροι θα μιλήσουν σύντομα!

Ρε σεις η γριά δεν έχει να φάει....

2011-12-07T05:05:00.000-08:00

Το χτύπημα του τηλεφώνου απέσπασε την προσοχή μου από το δελτίο ειδήσεων, στην τηλεόραση -και καλά έκανε-. Τα ίδια και τα ίδια, οι κραυγές των απατεώνων υπέρ της σωτηρίας μας (!)
Τα ουσιαστικά δεν λέγονται πια στην τηλεόραση....
Στην προκειμένη περίπτωση, η ουσία ήταν στο τηλεφώνημα: Μια λαχανιασμένη και αγωνιούσα φωνή -της φίλης μου της Ζωής- που αναρωτιόταν "τί να κάνω;" και κατέληγε " Θα τους καθαρίσω όλους τους κερατάδες".
Δεν κατάλαβα τί εννοούσε, "κλείσε κι'έρχομαι" της λέω.
Ενας δρόμος χωρίζει τα σπίτια μας.
"Βάλε καφέ" είπα και άναψα τσιγάρο. Αυτή ανακατεύοντας τον καφέ, έκλαιγε. Αχνα εγώ. Την άφηνα να μπερδεύει καφέ, ζάχαρη και αλμύρα δακρύων.
"Επεσε κάτω και ήθελε να μου φιλήσει τα πόδια" είπε
"Ακούς; Ποιά είμαι εγώ να μου φιλάνε τα πόδια; Μου χτύπησε το κουδούνι και βγήκα. Κάτι μου θύμιζε, της λέω τί θέλετε και έπεσε κάτω και έλεγε σου φιλώ τα πόδια, κάνε κάτι για τα εγγόνια μου. Γριά γυναίκα. Στον απάνω δρόμο μένει. Μετά θυμήθηκα.Τρία εγγόνια, κόρη και γαμπρός άνεργοι. Αυτή και ο γέρος της με συντάξεις του Ο.Γ.Α. και επτά άτομα σύνολο, να ζουν με 600 ευρώ. Πεινάμε, μου είπε. Πες του αφεντικού σου να πάρει για κανένα μεροκάματο έστω τον έναν. Αυτόν που λέει θ'αυτοκτονήσει. Τί να κάνω; Πες του να πάω σπίτι του να του καθαρίζω κι ας είμαι ογδόντα χρονώ. Αντέχω."
"Μισή ώρα με είχε στην αυλόπορτα. Ελα μέσα της είπα. Δεν ήθελε. Τί να κάνω; Πώς να την βοηθήσω την χριστιανή; Τους κερατάδες που κατάντησαν ζητιάνους τους νοικυραίους ανθρώπους....Θα βγω να αρχίσω να καθαρίζω τα καθήκια....Ακούς, γριά γυναίκα να κλαίει στις ξένες αυλές και αυτοί να σου λένε θα σας σώσουμε. Ρε σεις η γριά δεν έχει να φάει...."
Ηπια τον καφέ, κόντεψε να πιώ και το κατακάθι. Γέμισε το σταχτοδοχείο γόπες. Η φωνή δεν έβγαινε. Εμεινα να την κοιτάζω να χτυπιέται.
Θυμήθηκα μιαν άλλη ιστορία πείνας που ένας πατέρας πήγε σε μια εκκλησία και ζητούσε τα περισσεύματα από τα σιτάρια των μνημοσύνων - αυτά που έμεναν στα πλαστικά κυπελλάκια- για να φάνε τα παιδιά του μεσημεριανό.
Θυμήθηκα και την γιαγιά που γεμίζει μια σακκούλα αντίδωρο -μαλλώνοντας με τον επίτροπο-. Και την κυρα Βασιλική θυμήθηκα που μου ζήτησε ένα ευρώ να αγοράσει λίγες ελιές -"οι πατσασμένες μου αρέσουν" χαμογέλασε ντροπαλά- για βραδυνό. Το μεσημέρι τρώει στο συσίτιο.
"Καλέ θα σαλέψει το μυαλό μου" ούρλιαζε δίπλα η Ζωή "Τί να κάνωωωω;"
"Να τους σκοτώσεις" ψέλλισα "Να τους σκοτώσουμε"
Το αξίζει η γριά και τα εγγόνια της. Και μετά σου λένε "στρέφεσαι κατά των θεσμών" αλλά ποιός "θεσμός" μπορεί να θεωρείται έγκυρος, όταν οι άνθρωποι δυστυχούν;
"Ζωή έχει ο Θεός" της είπα και έφυγα.
Αλλά θέλω να τους σκοτώσω. ΟΛΟΥΣ τους αλήτες.
Γιατί δεν είναι η γριά που έπεσε στα γόνατα. Είναι η ίδια η πατρίδα μου!
Αλήτες!

Ο Αη Νικόλας ο γείτονάς μου

2011-12-05T04:33:00.000-08:00

Φωτογραφία αρχείου Ζημέρη

Αύριο, 6 Δεκεμβρίου, γιορτάζει ο γείτονάς μου -ακούω τις καμπάνες του από το γραφείο μου και βλέπω την εκκλησιά του, από το μπαλκόνι μου- ο Αη Νικόλας. Μεγάλη μέρα για την πόλη καθώς είναι ο πολιούχος μας αλλά και μεγάλες οι καθημερινές μας μέρες, όταν πηγαίνοντας στη δουλειά ανάβουμε κεράκι και προσκυνούμε το λειψανάκι του Καπετάνιου μας.

"Αντε καπετάνιε, να βοηθήσεις τα καράβια της καρδιάς και της πατρίδας και σήμερα" του λέω και κείνος χαμογελά και ημερεύουν οι εντός μου θάλασσες.

Περνάω με το εγγονό μου τα απογεύματα και προσκυνάει το παιδί και λέει -όταν φτάνουμε στο λειψανάκι- "ά να τα κοκαλάκια, γιαγιά", κάνει με το τοσοδούλικο δαχτυλάκι του το σημείο του σταυρού πάνω στο λείψανο, σταυρώνει το μέτωπό του και μετά εμένα. Δόξα τω Θεώ! Πάλι χαμογελά ο Καπετάνιος στο δίχρονο αγόρι...Συνενοούνται καλά οι δυό τους.

Στην εικόνα του Αγίου (όπως και της Παναγιάς) εγκόλπια Αρχιερέων που έφυγαν -κάποιο είναι του Χριστόδουλου.

Ολοι έχουμε ακουμπίσει εδώ, κάτι δικό μας: Ικεσίες, παράπονα, λυγμούς, στεναγμούς, κούραση, προβλήματα, θαύματα, ευχαριστίες.

Σε κάθε χιλιοστό της ασημένιας εικόνας αναγνωρίζουμε την στιγμή την δική μας, τον χρόνο της πόλης, τον σφυγμό της πατρίδας που εναποτέθηκαν εδώ για να γίνουν άχρονα και υπερβατικά, ως ελπίδες και αγωνίες εν αναπαύσει....

Φωτογραφία Αρχείου Ζημέρη

Λιώνουν τα κεριά, καίνε οι καρδιές...Καπετάνιε, πρέσβευε υπέρ ημών.

Να βαδίσουμε στα κύματα δεν μπορούμε.

Να κλαίμε στην εικόνα σου μπορούμε και ικάνωσέ μας να το κάνουμε.

Ο βίος του

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους και έδρασε την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 - 304 μ.Χ.), Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας.

Αλλά ο Νικόλαος, εμπνεόμενος από φιλάνθρωπα συναισθήματα, διέθετε την περιουσία του για να ανακουφίζει άπορα, ορφανά, φτωχούς, χήρες, στενοχωρημένους οικογενειάρχες.

Ένας μάλιστα, θα διέφθειρε τις τρεις κόρες του, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, μυστικά σε τρεις νύκτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά φλουριά στην κάθε μία. Έτσι, οι τρεις κόρες αποκαταστάθηκαν και γλίτωσαν από βέβαιη διαφθορά.
Στην συνέχεια αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο, λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε, χωρίς να το επιδιώξει, αρχικά με το αξίωμα του Ιερέα και στη συνέχεια, με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων.

Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή.
Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. ΄

Μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα.
Ο Άγιος Νικόλαος ήταν προικισμένος και με το χάρισμα της θαυματουργίας με το οποίο έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του το 330 μ.Χ.

Για παράδειγμα όταν κάποτε κινδύνευσε κάποιος στη θάλασσα - λόγω σφοδρών ανέμων - και επικαλέστηκε το όνομα του αγίου, σώθηκε και μάλιστα ενώ βρισκόταν στη μέση του πελάγους βρέθηκε αβλαβής στο σπίτι του.

Το θαύμα έγινε αμέσως γνωστό στην Πόλη και ο λαός προσήλθε αμέσως σε λιτανεία και αγρυπνία προκειμένου να τιμήσει το θαυματουργό Άγιο.

Απολυτίκιον

Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότηος, εγκρατείας διδάσκαλον ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου η των πραγμάτων αλήθεια. Δια τούτω εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη σοφία τα πλούσια.

Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Οσιος Σάββας ο ηγιασμένος

2011-12-05T02:42:00.000-08:00

Μιά ξεχωριστή προσωπικότητα της Ορθόδοξης μοναχικής πολιτείας, που κοσμεί και λαμπρύνει την Εκκλησία και την Πόλη των Αλεξανδρέων, είναι ο Όσιος Σάββας, ο Ηγιασμένος, του οποίου η Ιερά Μονή, αφιερωμένη κατ’ αρχάς στους Δώδεκα Αποστόλους, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα αποτελεί το καύχημα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Ο όσιος Σάββας, ο επικληθείς γιά την αγιότητα του βίου αυτού Ηγιασμένος, έζησε κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα.
Γεννήθηκε στο χωριό Μονταλάσκη της Καππαδοκίας (Μ. Ασίας). Σε νεαρή ηλικία αφιερώνεται με ζήλο στη μοναχική ζωή και άσκηση. Αλλά ο νέος αθλητής του Χριστού, γιά να κερδίσει νίκες κατά του Διαβόλου και να διαπρέψει στο στάδιο των αρετών, ζητά εναγωνίως πνευματικό καθοδηγητή. Μαθητεύει, λοιπόν, κοντά στο Μέγα Ευθύμιο, που ήταν περίφημος όχι μόνον για την καθαρότητα του βίου του, αλλά και για την τέχνη της πνευματικής καθοδήγησης των ψυχών, που επιθυμούσαν την σωτηρία τους.
Διά της υποταγής, καταπνίγει κάθε σημείο εγωισμού και ασκείται νύκτα και ημέρα στην αρετή, στην ευσέβεια και στην αγιότητα . Δέχεται πρόθυμα τις συμβουλές, αλλά και τους ελέγχους. Η εμπιστοσύνη προς τον διδάσκαλό του είναι απόλυτη. Παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον όλες τις αρετές του πνευματικού του πατέρα. Προσέχει τα λόγια του. Μελετά την έκφρασή του. Μιμείται την κατάνυξή του.
Μετά τον θάνατο του Αγ. Ευθυμίου, βρίσκεται επι κεφαλής πολλών μοναχών που ζητούν επίμονα να αναλάβει αυτός την διαποίμανσή τους και να τους καθοδηγήσει στην πνευματική ζωή και άσκηση. Ιδρύει, λοιπόν, την περίφημη Μονή της Αγίας Λαύρας, που γίνεται κέντρο προσευχής και ασκητικών αγώνων. Στην αρτισύστατη αδελφότητα του οσίου Σάββα βλέπει κανείς την εικόνα της αγάπης και της ειρήνης, της πίστεως και της προσευχής.
Ο όσιος, αν και είχε απομακρυνθεί από τα εγκόσμια, δεν μένει αδιάφορος μπροστά στα προβλήματα του ανθρώπου.
Τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής εγείρουν το ενδιαφέρον και την προσοχή του ανθρώπου του Θεού. Η επανάσταση των Σαμαρειτών της Παλαιστίνης προκάλεσε τόσο την οργή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, που με τα στρατεύματά του έφερε την καταστροφή σε πολλά χωριά. Πείνα φοβερή κυριαρχεί σ’ ολόκληρη την Παλαιστίνη και -σε ηλίκα 80 ετών- ο Σάββας αγωνίζεται με νεανική προθυμία για να θρέψει τους πεινασμένους και να απαλύνει τον πόνο των πονεμένων. Υποχρεώνει τους μοναχούς της Λαύρας να στραφούν σε έργα φιλανθρωπίας και ο ίδιος επισκέπτεται τον Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη και ζητά οικονομική βοήθεια για να ιδρύσει νοσοκομεία, ξενώνες και για να ανοικοδομηθούν οι καταστραμμένες εκκλησίες. Μ’ αυτό τον τρόπο, ο ασκητής της ερήμου γίνεται κοινωνικός εργάτης.

Την περίοδο αυτή συνταράσσει την Εκκλησία η αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Ο αυτοκράτωρ Αναστάσιος δεν αναγνωρίζει την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος και πολλοί Ορθόδοξοι Επίσκοποι εξορίζονται.
Ο όσιος Σάββας και πάλι δεν αδιαφορεί. Ταξιδεύει για δεύτερη φορά στη Κωνσταντινούπολη και πείθει τον Αυτοκράτορα να παύσει τους διωγμούς κατά των Ορθοδόξων. Μετά την αναχώρησή του όμως ο Αναστάσιος, πιεζόμενος από τις παρασκηνιακές ενέργειες των αιρετικών, επαναλαμβάνει τους διωγμούς κατά των Ορθοδόξων και εξορίζει τον Ορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας Φλαβιανό. Ο αντικατστάτης του, Σεβήρος, υποστηριζόμενος από τάγμα στρατού, ζητά από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων να αναγνωρισθεί ως κανονικός.

Στην κρίσιμη αυτή στιγμή, ο όσιος Σάββας με το απέραντο ηθικό του κύρος συγκαλεί το Ιερατείο της Αγίας Πόλεως στο Γολγοθά και αναθεματίζει τον αιρετικό Σεβήρο και τους οπαδούς του. Η δικαίωση των αγώνων του υπέρ της ορθής πίστεως ήρθε με το Βασιλικό Διάταγμα υπέρ της Ορθοδοξίας στις 6 Αυγούστου του 518.

Ο όσιος Σάββας δι’ όλου του βίου του αναδείχθηκε «καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού». Αγωνίσθηκε τον καλόν αγώνα της πίστεως και με την συνεχή άσκηση, νηστεία και προσευχή αναδεικνύεται μοναδική προσωπικότητα, που μπόρεσε να δώσει λύσεις πρακτικές στα φλέγοντα κοινωνικά, ηθικά και εκκλησιαστικά ζητήματα της εποχής του.

Ως μοναχός δεν επεδίωξε καμία δόξα. Ζήτησε να βυθισθεί στην αφάνεια της ερημικής ζωής. Θυσιάστηκε στο βωμό του καθήκοντος και της αυταπάρνησης. Αλλά οι άνθρωποι του Θεού, όσο κι αν θέλουν να κρυβούν, τούτο είναι αδύνατο, διότι είναι τα θεία εκείνα φώτα που φωτίζουν μέσα στο ασέληνο σκοτάδι. Ο ίδιος ο Κύριος, εξ άλλου, είπε: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου. Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη, ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλ’ επί λυρνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία». Με παρόμοιο τρόπο ο όσιος Σάββας υπήρξε το φως της άσκησης και της προσευχής, της αγάπης και κάθε αρετής.
Έλαμψε δια του βίου και της εν Χριστώ πολιτείας του και αναδείχθηκε το διαχρονικό πρότυπο προς μίμηση για όλους τους μοναχούς και χριστιανούς κάθε εποχής.

Σήμερα, μέσα σε μιά εποχή που κυριαρχείται από τον φιλαυτισμό, τον εγωκεντρισμό και χαρακτηρίζεται για την αποξένωση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπό του, ο όσιος Σάββας παραμένει η δροσερή όαση μέσα στην οποία ο διψασμένος πνευματικά άνθρωπος βρίσκει την δροσιά της θείας παρηγοριάς και το πρότυπο προς μίμηση.

«Ο δίκαιος εις τον αιώνα ζήσεται», λέγει η θεία Γραφή.
Γι’ αυτό και ο όσιος Σάββας δοξάζεται από τον Δωρεοδότη Χριστό μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας Του και η μνήμη του μένει στους αιώνας.

Για μας τους Ορθοδόξους, ο όσιος Σάββας έχει μιά ιδιαίτερη θέση μέσα στις καρδιές μας.
Αποτελεί το καύχημά μας και το στήριγμά μας. Στις δύσκολες στιγμές της Εκκλησίας μας, του Πατριαρχείου μας και της ζωής μας στάθηκε ο ακλόνητος πύργος της θείας παρηγοριάς.

Με πίστη και ευλάβεια, λοιπόν, ας επικαλεσθούμε την χάρη του.
Με δάκρυα μετανοίας, ας γονατίσουμε μπροστά στη ιερά εικόνα του και ας ζητήσουμε καιρό μετανοίας για να συγχωρέσει ο Κύριος τα σφάλματά μας· ας τον παρακαλέσουμε να γίνει ο μεσίτης μας προς Κύριο, ο προστάτης των παιδιών μας, ο ιατρός της υγείας μας, ο παρηγορητής στα προβλήματά μας, ο σκεπαστής και ο βοηθός σε κάθε περίσταση της ζωής μας. Αμήν.

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης , Παντελεήμονα, από το μπλογκ "VatopaidiFriend"

Γέρων Πορφύριος: Σαν σήμερα έγινε πολίτης του Παραδείσου

2011-12-02T05:53:00.000-08:00

Τούτος ο χαρούμενος παππούλης είναι ένας από τους Φίλους μου.

Σαν σήμερα, πήρε την γεμάτη πόνους πλην όμως χαρούμενη -από τις θείες παρεμβάσεις- ζωή του και την ακούμπησε στα πόδια Εκείνου που αγάπησε περισσότερο από κάθε τι.

Σήμερα είναι και η γιορτή της κόρης μου. Δυό αγάπες σε μια μέρα. Η μία να ισχυροποιεί τις πρεσβείες της αναχωρώντας για τον Κύριο, η άλλη να γιορτάζει το χριστιανικό της όνομα. Δόξα τω Θεώ!

Ο Γέροντας Πορφύριος γεννήθηκε το 1906 στον Άγιο Ιωάννη Καρυστίας Ευβοίας και βαπτίσθηκε Ευάγγελος. Στο σχολείο φοίτησε μόνον δύο χρόνια. Η ασθένεια του δασκάλου και η φτώχεια της οικογένειάς του τον έσπρωξαν να εργασθεί βόσκοντας τα λίγα ζώα της. Λίγο αργότερα, περίπου εννέα χρονών παιδάκι, εργάστηκε στο ανθρακωρυχείο της περιοχής και μετά σ΄ ένα παντοπωλείο γνωστού της οικογένειας, στον Πειραιά. Ο πατέρας του είχε πάει να δουλέψει στη διόρυγα του Παναμά, για να συντηρήσει την οικογένειά του.

Στα χέρια του οκτάχρονου τσοπανόπουλου είχε φτάσει ένα φυλλαδιάκι με τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη, το οποίο διάβαζε συλλαβιστά. Αυτός ο Άγιος είχε συγκινήσει τον μικρό Ευάγγελο και του είχε δημιουργήσει τον πόθο να τον μιμηθεί. Έτσι, γύρω στα δώδεκα χρόνια του, ξεκίνησε μόνος του κρυφά για το Άγιον Όρος και στο πλοίο συνάντησε τον μετέπειτα Γέροντά του, ιερομόναχο Παντελεήμονα, τον πνευματικό, που ασκήτευε στην καλύβη του Αγίου Γεωργίου στη Σκήτη Καυσοκαλυβίων του Αγίου Όρους.

Σ΄ αυτόν τον Γέροντα και τον αυτάδελφό του μοναχό Ιωαννίκιο, ο νεαρός δόκιμος έκανε χαρούμενη και άκρα υπακοή και έτσι σε λίγα χρόνια αξιώθηκε να καρεί μοναχός και να μάθει έμπρακτα τα μυστικά της πνευματικής ζωής.

Αποτέλεσμα της μεγάλης αγάπης του στον Χριστό και στους γέροντές του, της υπακοής και της ασκήσεως του, ήταν να τον επισκεφθεί η Χάρη του Θεού και να του δοθεί σε νεαρή ηλικία το χάρισμα της διοράσεως, δηλαδή της δυνατότητας να βλέπει, όταν η Χάρη του Θεού ενεργούσε, τα αόρατα πράγματα ή πνεύματα ή γεγονότα του παρελθόντος και του παρόντος και μερικές φορές και τα μέλλοντα.

Στο Άγιον Όρος ασθένησε από πλευρίτιδα γύρω στα 18 του χρόνια και οι γέροντές του τον έστειλαν σε μοναστήρι στον κόσμο για θεραπεία. Σ΄ αυτό το μοναστήρι στην Εύβοια τον γνώρισε ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος και αφού διεπίστωσε ότι ο Θεός τον είχε επισκιάσει με τη Χάρη Του, τον χειροτόνησε ιερέα σε ηλικία 20 ετών. Μετά από ένα μικρό διάστημα ο Μητροπολίτης της περιοχής τον κατέστησε πνευματικό και έτσι έθεσε στην υπηρεσία των πιστών το χάρισμα της διοράσεως, με το οποίο ο Θεός είχε χαριτώσει τον δούλο του Πορφύριο. Με το χάρισμα αυτό, ο νεαρός ιερομόναχος και πνευματικός Πορφύριος βοηθούσε τους ανθρώπους να γλιτώσουν από διάφορες πλεκτάνες του πονηρού, να καταλάβουν τί γίνεται στην ψυχή τους, να μην πιστεύουν στις άπατες των μαγισσών που με το πρόσχημα οτι θα τους λύσουν τα μάγια τους απομυζούσαν τις οικονομίες τους, να διαπιστώνουν και να θεραπεύουν τις σωματικές τους ασθένειες και τα αίτια τους και γενικά να δούν και να καταλάβουν πράγματα που θα τους βοηθούσαν στη ζωή τους.

Το 1940 διορίστηκε εφημέριος στην Πολυκλινική Αθηνών, στην οδό Σωκράτους, κοντά στην πλατεία Ομονοίας. Σ΄ αυτή τη θέση παρέμεινε 33 χρόνια, εξομολογώντας τους ασθενείς και άλλους, προσευχόμενος, συμβουλεύοντας και όχι λίγες φορές θεραπεύοντας -με την προσευχή και τη Χάρη του Θεού- ασθενείς που ζητούσαν τη βοήθεια του. Παρ΄ όλον δε ότι έκρυβε επιμελώς τα χαρίσματα του, είχε γίνει γνωστός σε κάποιον σχετικώς περιορισμένο αριθμό πιστών που σιγά-σιγά μεγάλωνε.

Το 1950 νοίκιασε το εγκαταλελειμμένο μοναστηράκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων στην Πεντέλη και μέχρι το 1978 καλλιεργούσε την περιοχή του. Το 1979 εγκατεστάθηκε στο Μήλεσι Αττικής, κοντά στον Ωρωπό, όπου άρχισε, αφού έλαβε τις νόμιμες άδειες, να κτίζει το Ησυχαστήριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Σ΄ αυτό δεχόταν επισκέπτες κάθε κατηγορίας και τηλεφωνήματα από όλα τα μέρη του κόσμου, για διάφορα προβλήματα και συμβούλευε, ευχόταν, εξομολογούσε και θεράπευε τις ψυχές και πολλές φορές και τα σώματα των ανθρώπων.

Τον Ιούνιο του 1991, προαισθανόμενος το τέλος του, και μή θέλοντας να κηδευθεί με τιμές, αναχώρησε για το καλύβι του Αγίου Γεωργίου στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, όπου είχε καρεί μοναχός πριν από περίπου 70 χρόνια.

Στις 4:31΄ το πρωΐ της 2-12-1991 παρέδωσε το πνεύμα στον Κύριο, που τόσο αγάπησε στη ζωή του.

Ετάφη σε έναν απλό καλογερικό τάφο με την παρουσία μόνο των συμμοναστών του, διότι είχε παραγγείλει (από μεγάλη ταπείνωση) να αναγγελθεί η κοίμησή του μόνον μετά την ταφή του. Τώρα σ΄ αυτόν τον τάφο αναπαύεται άλλος μοναχός, τα δε λείψανα του Γέροντος Πορφυρίου κατ΄ εντολήν του προς τους υποτακτικούς του, έχουν αποκρύβει σε απρόσιτο μέρος.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του

Τα κύρια χαρακτηριστικά του Γέροντος Πορφυρίου σε όλη τη ζωή του ήταν η άκρα ταπείνωσή του, η τέλεια αγάπη του στον Χριστό και τον συνάνθρωπο, η αίσθηση του ότι ανήκει στην Εκκλησία, με μία απόλυτη υπακοή σ΄ αυτήν εν Χριστώ και με μία απόλυτη ενότητα με όλους και η βίωση της αθανασίας και της ελευθερίας από τον φόβο και την κόλαση από αυτή εδώ τη ζωή. Σ΄ αυτά πρέπει να προστεθούν η αγόγγυστη υπομονή του στους αφόρητους πόνους, η σοφή διάκρισή του, η ασύλληπτη διόρασή του, η απέραντη φιλομάθειά του, η εκπληκτική ευρύτητα των γνώσεών του που ήταν καρπός της Χάρης και δώρο Θεού και όχι αποτέλεσμα σπουδής, η ανεξάντλητη φιλοπονία και εργατικότητα του, η αδιάλειπτη ταπεινή και για τον λόγο αυτόν αποτελεσματική προσευχή του, το ακραιφνώς ορθόδοξο, αλλά όχι φανατικό φρόνημά του, οι επιτυχείς συμβουλές του, η πολυμέρεια των διδαχών του, η βαθύτατη ευλάβειά του, το ιεροπρεπέστατο των ακολουθιών που τελούσε, και η μεγάλη φροντίδα του να κρατηθεί μυστική η εκτεταμένη προσφορά του.

Τα ουσιώδη

Προσπαθώντας να εμβαθύνουμε στα ουσιώδη στοιχεία που συγκροτούσαν την προσωπικότητα του Γέροντος Πορφυρίου καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αυτά ήταν: πρώτον, η ενταξή του στην Εκκλησία κατά έναν ουσιαστικό και όχι τυπικό τρόπο, δεύτερον, η απέραντη αγάπη του στον Χριστό και δι΄ Αυτού στον συνάνθρωπο, που συνοδευόταν από αγία ταπείνωση, τρίτον, η βίωση της εν Χριστώ μυστικής χαράς και τέταρτον η βίωση της εν Χριστώ αθανασίας.

α) Η ένταξη στην Εκκλησία

Ο Γέρων Πορφύριος έλεγε -μαζί με όλους τους Αγίους- ότι ο Χριστός πρέπει να είναι μέσα στην Εκκλησία. Αυτό σημαίνει ενωμένος με τον Χριστό και με όλους τους ανθρώπους του Χριστού και προπαντός με τον αρχιερέα Του, που επέχει τόπο και τύπο Χριστού. Αλλά αυτό, το να είναι κανείς μέσα στην Εκκλησία δεν είναι κάτι τυπικό. Αυτό άλλωστε πρέπει να σημαίνει η διαθήκη του, στην όποια μας εύχεται να μπούμε στην επίγεια άκτιστη Εκκλησία του Θεού, παρ΄ όλον που επιφανειακά σκεπτόμενοι θα του απαντούσαμε ότι είμαστε ήδη στην Εκκλησία, αφού είμαστε βαπτισμένοι.

Πράγματι είμεθα μέσα στην Εκκλησία, αλλά τόσο μόνο όσο είναι μέσα στην Ελλάδα ο ξένος ταξιδιώτης που πέρασε τα σύνορα της κατά ένα-δύο βήματα. Αυτός, αν και είναι στην Ελλάδα τυπικά και ουσιαστικά και μπορεί να ταξιδέψει παντού σ΄ αυτήν και να τη γνωρίσει όλη, όμως είναι σαν να μην είναι, αφού μόνο δυο βήματα πέρασε στο εδαφός της και τίποτε δεν ξέρει ακόμη από Ελλάδα. Έτσι και ο Χριστιανός που μια φορά πέρασε την πόρτα της Εκκλησίας και μπήκε μέσα σ΄ αυτήν, είναι ουσιαστικά σαν να μην μπήκε, άμα δεν προχωράει διαρκώς βαθύτατα σ΄ αυτήν μέχρι να φθάσει στον θρόνο του Θεού.

Ο Γέροντας είχε δει στην πράξη ότι η Χάρη του Θεού ενεργεί μέσα στην Εκκλησία, ότι οι πιστοί πρέπει να είναι μεταξύ τους ενωμένοι σαν ένα σώμα, το σώμα του Χριστού, ότι κανείς δεν μπορεί να σωθεί όταν ζητά μόνο την ατομική του σωτηρία, ότι η ενότητα ως αίτημα, πόθος και βίωμα του πιστού είναι βασικό στοιχείο της Εκκλησίας και προϋπόθεση της σωτηρίας και ότι η αγάπη, που ωθεί την ψυχή στην ενότητα, είναι απαραίτητη, για να μπει κανείς στην κοινότητα που συνιστά την επίγεια άκτιστη Εκκλησία και να σωθεί εκεί.

β) Η αγάπη

Η κινητήρια δύναμη για τη δημιουργία συμμέτοχων στην ύπαρξη και στη χαρά, για τη μετάδοση της ζωής, είναι η αγάπη. Αυτός που σκέπτεται ότι ο νέος άνθρωπος θα του στερήσει κάτι από την άνεσή του και τη χαρά του δεν σκέπτεται όπως ο Θεός, ο οποίος δημιούργησε το ανθρώπινο Γένος, παρ΄ όλον ότι αυτό Τον παρεπίκρανε (ανθρωποπαθώς μιλώντας). Η μόνη διάθεση, λοιπόν, που αρμόζει σε ανθρώπους πλασμένους εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν Θεού, είναι η αγάπη, δηλαδή το άνοιγμα της καρδιάς στο άλλο πρόσωπο, στο Σύ του Θεού και στο σύ του συνανθρώπου.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους όποιους προσπαθεί η Εκκλησία να πείσει τους ανθρώπους να βαδίσουν στον σωστό δρόμο. Όμως ο βασιλικός δρόμος της ευαίσθητης, ποιητικής και ευγενικής ψυχής που σου υπεδείκνυε ο Γέρων Πορφύριος είναι ο δρόμος της αγάπης, του θείου έρωτα προς τον Ιησού Χριστό και η ανιδιοτέλεια, δηλαδή η αδιαφορία για το αν η αγάπη σου στον Χριστό συνεπάγεται χαρές ή οδύνες. Είναι δρόμος γεμάτος αρχοντιά και ανωτερότητα, χωρίς μιζέριες, υπολογισμούς και φόβους, λεβέντικος και άξιος του θείου μεγαλείου και της απόλυτης εμπιστοσύνης στη φιλική διάθεση του Χρίστου που μας αγαπά.

Αυτό συνεπάγεται και μία ωραία μεθόδευση του πνευματικού αγώνα του χριστιανού, την οποία συχνά-πυκνά και με πολλά παραδείγματα ανέπτυσσε. Ας θυμηθοΰμε μερικά:

- Όταν είσαι σ΄ ένα κατασκότεινο δωμάτιο, μή χτυπάς το σκοτάδι για να το διώξεις. Δεν φεύγει έτσι. Άνοιξε το παράθυρο στο φως, δηλαδή δώσου στην αγάπη του Χριστού και τότε χωρίς κόπο φεύγει το σκοτάδι.

- Όταν έρχεται ο κακός λογισμός, η μελαγχολική σκέψη, ο φόβος, ο πειρασμός να σε καταλάβει, μην πολεμάς μαζί τους να τα διώξεις. Άνοιξε τα χέριά σου στην αγάπη του Χριστού και σε παίρνει στην αγκαλιά Του και χάνονται αυτά μόνα τους.

- Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια (πάθη), μην προσπαθείς να τα ξεριζώσεις και βρίσκεσαι διαρκώς τραυματισμένος και μολυσμένος από την ασχολία σου μαζί τους. Δώσε όλη τη δύναμη σου στα λουλούδια της ψυχής σου, πότισέ τα, και τότε τ΄ αγκάθια θα ξεραθούν μόνα τους. Και το καλύτερο λουλούδι είναι η αγάπη σου στον Χριστό. Αν ποτίσεις αυτήν και αναπτυχθεί, όλα τα αγκάθια μαραίνονται.

γ) Η χαρά

Ο Γέρων Πορφύριος αγαπούσε όλους με την αγάπη του Χριστού που είναι μοναδική για τον καθένα. Αλλά η πλούσια καρδιά του Χριστού και όσων ομοιώθηκαν μ΄ Αυτόν, μπορεί ν΄ αγαπά με μοναδικό τρόπο τον κάθε άνθρωπο, που είναι εικόνα του αγαπημένου Χριστού. Και η αγάπη αυτή ελκύει τη Θεία Χάρη, που επιπίπτει στον άγαπώντα σαν χαρά μεγάλη και ανεξάντλητη. Αυτός που αγαπά είναι χαρούμενος, γιατί η αγάπη είναι δόσιμο και το δόσιμο συνεπάγεται τη μακαριότητα, όπως είπε ο Κύριος (μακάριόν έστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν, Πράξ. 20,35).

Έτσι ζούσε ο Γέροντας στη χαρά που κανείς, ούτε οι πόνοι ούτε οι θλίψεις, δεν αφαιρεί από εκείνον που είναι δοσμένος στην αγάπη του Χριστού. Ο Γέροντας Πορφύριος, ζώντας μέσα στην αγάπη του Χριστού είχε διαπιστώσει εμπειρικά αυτό που γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής: «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α' Ίω. 4,18) και γι΄ αυτό λέει σε μια ηχογραφημένη συνομιλία του με έμφαση και με γεμάτη πραότητα βεβαιότητα «Ο φίλος, ο αδελφός (ο Χριστός) ...;! Πώς το φωνάζει αυτό όμως ...;! και πόσο ...;! Τί βάθος κρύβεται μέσα σ' αυτό ...;! Πολύ βάθος! Δηλαδή είναι το θάρρος. Δεν θέλει τον φόβο ο Χριστός, δεν τόνε θέλει τον φόβο!»

δ) Η αθανασία

Η νίκη πάνω στον θάνατο, η αίσθηση και η βεβαιότητα της αθανασίας είναι ένα βίωμα κοινό σε όλους τους Αγίους και στον Γέροντα Πορφύριο. Λέγει στην προαναφερθείσα ηχογραφημένη συνομιλία του: «Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν΄ αγαπήσει τον Χριστό, κι όταν αγαπήσει τον Χριστό απαλλάττεται από τον διάβολο, από την κόλαση και από τον θάνατο».

Δεν είναι αυτά λόγια ειπωμένα από κάποιον που συνέλαβε αυτή την αλήθεια με τη σκέψη του. Είναι λόγια βγαλμένα από ένα αληθινό προσωπικό βίωμα και γι΄ αυτό έχουν την αξία μαρτυρίας αυτόπτη μάρτυρα. Δεν αλλάζει το πράγμα από το γεγονός ότι ο Γέροντας Πορφύριος από ταπείνωση και βαθιά αίσθηση της ανθρώπινης ασθένειάς μας λέγει ότι δεν έχει φθάσει σε αυτή την κατάσταση. Μάλλον ενισχύεται η αξιοπιστία του, διότι δεν είναι πλέον ένας που νομίζει ότι έφθασε κάπου.

«Δεν έχω φθάσει, αυτό ζητάω, αυτό θέλω. Και στη σιωπή μου και παντού προσπαθώ να ζήσω σ΄ αυτά. Δεν τα ζω όμως, ...προσπαθώ. Δηλαδή, πως να σου πω, πως να σας πώ; Δεν έχω πάει σ΄ ένα μέρος, έτσι ... ή πήγα μια φορά, το είδα, τώρα δεν είμαι εκεί, αλλά το θυμάμαι, το λαχταράω, το θέλω. Να τώρα, αυτή τη στιγμή, αύριο, μεθαύριο, κάθε στιγμή μούρχεται και το θέλω. Θέλω να πάω εκεί, το ζητάω. Δεν είμαι όμως εκεί ... Ναι, αλλά ζω μέσα σ΄ αυτή την προσπάθεια ...»

Βεβαιοί ο Άγιος Γρηγόριος ότι το ευρείν τον Θεόν έγκειται εις το αεί Αυτόν ζητείν. Αυτό ίσως να είναι η καλύτερη και εγκυρότερη επιβεβαίωση ότι ο Γέρων Πορφύριος βρήκε τον Θεό και ότι ο δρόμος της αγάπης που μας υποδεικνύει είναι ο συντομότερος, ο ασφαλέστερος και ο καλύτερος για να μας βρει και μας ο Θεός και να περιμαζέψει τον καθένα μας, σαν το ένα απολωλός πρόβατο, με χαρά και με αγάπη και να μας οδηγήσει από αυτήν εδώ τη ζωή στην επίγεια άκτιστη Εκκλησία Του, που είναι χώρα αγάπης, χαράς, ειρήνης και αθανασίας.

Γένοιτο, Κύριε, δι΄ ευχών του δούλου Σου Πορφυρίου. Αμήν.

(Οι πληροφορίες για την ζωή του Γέροντα είναι από το μπλογκ "Αγιορείτικες Μνήμες")

Εξω οι προδότες, μέσα ο Εφραίμ;

2011-11-30T09:01:00.000-08:00

Μετά απο μαραθώνια απολογία ο Γέροντας της Ι.Μ.Μ Βατοπαιδίου Αρχιμανδρίτης Εφραίμ, εκρίθη προφυλακιστέος κατά την Ανακρίτρια Κυρία Ειρήνη Καλού..! Η διαφωνία του αρμοδίου εισαγγελέως όμως, απέτρεψε τον εγκλεισμό του στη φυλακή και η διαφωνία τους θα κριθεί απο το δικαστικό συμβούλιο εντός των προσεχών ημερών....

Έτσι λοιπόν η Ελληνική Δικαιοσύνη κυρίαρχη και ανεξάρτητη απέδειξε για ακόμη μια φορά στον δύσμοιρο ελληνικό λαό ότι μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Οι κακοί βρίσκονται πάντα στη φυλακή και οι καλοί δικαίως ελεύθεροι!

Να ο Γέροντας Εφραίμ επί παραδείγματι: πρέπει κατά την Ανακρίτρια να κλειστεί στη φυλακή. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή είναι αγνώστου διαμονής, ύποπτος φυγής, ή μήπως ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων, όπως προβλέπουν οι σχετικές διατάξεις; Αν βεβαίως θεωρήσουμε ότι υπάρχουν στοιχεία ενοχής του...

Όχι βέβαια! Ο Γέροντας Εφραίμ κατοικεί εδώ και 22 χρόνια στον ίδιο χώρο που έχει ακόμη και ειδικό Αστυνομικό Σταθμό!

Από τότε που άρχισε αυτή η ιστορία έχει μεταβεί τουλάχιστο 10 φορές στο εξωτερικό αλλά πάντοτε δήλωσε ΠΑΡΩΝ στα ραντεβού του με τη Δικαιοσύνη.

Έχει λευκό ποινικό μητρώο. Κι όμως! Κατά την Ανακρίτρια πρέπει να φυλακιστεί ως επικίνδυνος! Στα εκατοντάδες προκλητικά πολιτικά λαμόγια, στούς προδότες, μειοδότες, και ημέτεροι που κατάστρεψαν και καταστρέφουν τη χώρα από τη μεταπολίτευση και δω, ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ δεν έδειξε την πόρτα των φυλακών..

Τι κι αν ο Γέροντας Εφραίμ απολαμβάνει του σεβασμού και της εκτίμησης προσωπικοτήτων του ύψους του Βλαντιμίρ Πούτιν; (Που δεν υπολείπτεται τους ανυπόλυπτους κωλοτούμπες πολιτικούς μας..!)

Εμείς σεβόμαστε τον Γέροντα Εφραίμ και προσευχόμαστε, ελπίζουμε και πιστεύουμε πως το Δικαστικό Συμβούλιο, με την απαιτούμενη αίσθηση ευθύνης, θα επιτρέψει στον Ηγούμενο του Βατοπαιδίου να συνεχίσει το έργο του για το καλό της Εκκλησίας και της Πατρίδας.

Πηγή:

http://greeknation.blogspot.com/2011/11/blog-post_9807.html

Σχετικό το παλαιότερο άρθρο μας

Το δίκιο των σιωπηλών ή…. ο άλλος Χριστός

Αγιος Ανδρέας, ο πρωτόκλητος απόστολος

2011-11-30T06:38:00.000-08:00

Ο Ανδρέας, ψαράς στο επάγγελμα και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου, ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και τον πατέρα του τον έλεγαν Ιωνά. Επειδή κλήθηκε από τον Κύριο πρώτος στην ομάδα των μαθητών, ονομάστηκε πρωτόκλητος.

Ο Ανδρέας (μαζί με τον Ιωάννη τον ευαγγελιστή) υπήρξαν στην αρχή μαθητές του Ιωάννου του Προδρόμου. Κάποια μέρα μάλιστα, που βρισκόντουσαν στις όχθες του Ιορδάνη κι ο Πρόδρομος τους έδειξε τον Ιησού και τους είπε «ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», οι δύο απλοϊκοί εκείνοι ψαράδες συγκινήθηκαν τόσο πολύ, που χωρίς κανένα δισταγμό κι επιφύλαξη αφήκαν αμέσως τον δάσκαλο τους κι ακολούθησαν τον Ιησού.

Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Μετά το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, ο Ανδρέας κήρυξε στη Βιθυνία, Εύξεινο Πόντο (μάλιστα ο Απόστολος, είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου αφού εκεί εγκατέστησε πρώτο επίσκοπο, τον απόστολο Στάχυ κι αυτού διάδοχος είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης), Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Τελικά, κατέληξε στην Αχαΐα.

Στην Αχαΐα, η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Έτσι, η χριστιανική αλήθεια είχε μεγάλες κατακτήσεις στο λαό της Πάτρας. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αχαΐας Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαρειά αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σχήμα Χ. Έτσι, ο Απόστολος Ανδρέας παρέστησε τον εαυτό του στο Θεό «δόκιμον ἐργάτην» (Β΄ προς Τιμόθεον, 2: 15). Δηλαδή δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου.

Οι χριστιανοί της Αχαΐας θρήνησαν βαθιά τον θάνατο του. Ο πόνος τους έγινε ακόμη πιο μεγάλος, όταν ο ανθύπατος Αιγεάτης αρνήθηκε να τους παραδώσει το άγιο λείψανο του, για να το θάψουν. Ο Θεός όμως οικονόμησε τα πράγματα. Την ίδια μέρα, που πέθανε ο άγιος, ο Αιγεάτης τρελάθηκε κι αυτοκτόνησε. Οι χριστιανοί τότε με τον επίσκοπο τους τον Στρατοκλή, πρώτο επίσκοπο των Πατρών, παρέλαβαν το σεπτό λείψανο και το 'θαψαν με μεγάλες τιμές.

Αργότερα, όταν στον θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Κωνστάντιος, που ήταν γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μέρος του ιερού λειψάνου μεταφέρθηκε από την πόλη των Πατρών στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των αγίων Αποστόλων «ένδον της Αγίας Τραπέζης». Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου φαίνεται πως απέμεινε στην Πάτρα.

Όταν όμως οι Τούρκοι επρόκειτο να καταλάβουν την πόλη το 1460 μ.Χ., τότε ο Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορας Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και τελευταίος Δεσπότης του Μοριά, πήρε το πολύτιμο κειμήλιο και το μετέφερε στην Ιταλία. Εκεί, αφού το παρέλαβε ο Πάπας Πίος ο Β, το πολύτιμο κειμήλιο εναποτέθηκε στον ναό του αγίου Πέτρου της Ρώμης.

Τον Νοέμβριο του 1847 μ.Χ. ένας Ρώσος Πρίγκηπας, ο Ανδρέας Μουράβιεφ δώρησε στην πόλη της Πάτρας ένα τεμάχιο δακτύλου του χεριού του Αγίου. Ο Μουράβιεφ είχε λάβει το παραπάνω ιερό Λείψανο από τον Καλλίνικο, πρώην Επίσκοπο Μοσχονησίων, ο οποίος μόναζε τότε στο Άγιο Όρος.

Στην πόλη της Πάτρας, επανακομίσθηκαν και φυλάσσονται από την 26η Σεπτεμβρίου 1964 μ.Χ. η τιμία Κάρα του Αγίου και από την 19ην Ιανουαρίου 1980 μ.Χ. λείψανα του Σταυρού, του μαρτυρίου του. Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου ύστερα από ενέργειες της Αρχιεπισκοπής Κύπρου μεταφέρθηκε και στην Κύπρο το 1967 μ.Χ. για μερικές μέρες κι εξετέθηκε σε ευλαβικό προσκύνημα.

Όπως αναφέρει μια Κυπριακή παράδοση, σε μια περιοδεία του, ο Απόστολος Ανδρέας, πήγε και στην Κύπρο. Το καράβι, που τον μετέφερε στην Αντιόχεια από την Ιόππη, λίγο πριν προσπεράσουν το γνωστό ακρωτήρι του αποστόλου Ανδρέα και τα νησιά, που είναι γνωστά με το όνομα Κλείδες, αναγκάστηκε να σταματήσει εκεί σ' ένα μικρό λιμανάκι, γιατί κόπασε ο άνεμος. Τις μέρες αυτές της νηνεμίας τους έλειψε και το νερό. Ένα πρωί, που ο πλοίαρχος βγήκε στο νησί κι έψαχνε να βρει νερό, πήρε μαζί του και τον απόστολο. Δυστυχώς πουθενά νερό. Κάποια στιγμή, που έφτασαν στη μέση των δύο εκκλησιών, που υπάρχουν σήμερα, της παλαιάς και της καινούργιας, που 'ναι κτισμένη λίγο ψηλότερα, ο άγιος γονάτισε μπροστά σ' ένα κατάξερο βράχο και προσευχήθηκε να στείλει ο Θεός νερό. Ποθούσε το θαύμα, για να πιστέψουν όσοι ήταν εκεί στον Χριστό. Ύστερα σηκώθηκε, σφράγισε με το σημείο του Σταυρού τον βράχο και το θαύμα έγινε. Από τη ρίζα του βράχου βγήκε αμέσως μπόλικο νερό, που τρέχει μέχρι σήμερα μέσα σ' ένα λάκκο της παλαιάς εκκλησίας κι απ' εκεί προχωρεί και βγαίνει από μια βρύση κοντά στη θάλασσα. Είναι το γνωστό αγίασμα. Το ευλογημένο νερό, που τόσους ξεδίψασε, μα και τόσους άλλους, μυριάδες ολόκληρες, που το πήραν με πίστη δρόσισε και παρηγόρησε. Και πρώτα-πρώτα το τυφλό παιδί του καπετάνιου.

Ήταν κι αυτό ένα από τα πρόσωπα του καραβιού που μετέφερε ο πατέρας. Γεννήθηκε τυφλό και μεγάλωσε μέσα σε ένα συνεχές σκοτάδι. Ποτέ του δεν είδε το φως. Δένδρα, φυτά, ζώα αγωνιζόταν να τα γνωρίσει με το ψαχούλεμα. Εκείνη την ήμερα, όταν οι ναύτες γύρισαν με τα ασκιά γεμάτα νερό κι εξήγησαν τον τρόπο που το βρήκαν στο νησί, ένα φως γλυκιάς ελπίδας άναψε στην καρδιά του δύστυχου παιδιού. Μήπως το νερό αυτό, σκέφτηκε, που βγήκε από τον ξηρό βράχο ύστερα απ' την προσευχή του παράξενου εκείνου συνεπιβάτη τους, θα μπορούσε να χαρίσει και σ' αυτόν το φως του που ποθούσε; Αφού με θαυμαστό τρόπο βγήκε, θαύματα θα μπορούσε και να προσφέρει. Με τούτη την πίστη και τη βαθιά ελπίδα ζήτησε και το παιδί λίγο νερό. Διψούσε. Καιγόταν απ' τη δίψα. Ο απόστολος, που ήταν εκεί, έσπευσε κι έδωσε στο παιδί ένα δοχείο γεμάτο από το δροσερό νερό. Όμως το παιδί προτίμησε, αντί να δροσίσει με το νερό τα χείλη του, να πλύνει πρώτα το πρόσωπο του. Και ω του θαύματος! Μόλις το δροσερό νερό άγγιξε τους βολβούς των ματιών του παιδιού, το παιδί άρχισε να βλέπει!

Κι ο απόστολος, που τον κοίταζαν όλοι με θαυμασμό, άρχισε να τους μιλά και να τους διδάσκει τη νέα θρησκεία. Το τέλος της ομιλίας πολύ καρποφόρο. Όσοι τον άκουσαν πίστεψαν και βαφτίστηκαν. Την αρχή έκανε ο καπετάνιος με το παιδί του, που πήρε και το όνομα Ανδρέας. Κι ύστερα όλοι οι άλλοι επιβάτες και μερικοί ψαράδες που ήσαν εκεί. Πίστεψαν όλοι στον Χριστό που τους κήρυξε ο απόστολος μας και βαφτίστηκαν. Φυσικά το θαύμα της θεραπείας του τυφλού παιδιού, ακολούθησαν κι άλλα, κι άλλα. Στο μεταξύ ο άνεμος άρχισε να φυσά και το καράβι ετοιμάστηκε για να συνεχίσει το ταξίδι του. Ο απόστολος, αφού κάλεσε κοντά του όλους εκείνους που πίστεψαν στον Χριστό και βαφτίστηκαν, τους έδωκε τις τελευταίες συμβουλές του και τους αποχαιρέτησε.

Αργότερα, μετά από χρόνια, κτίστηκε στον τόπο αυτόν που περπάτησε και άγιασε με την προσευχή, τα θαύματα και τον ιδρώτα του ο Πρωτόκλητος μαθητής, το μεγάλο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, που με τον καιρό είχε γίνει παγκύπριο προσκύνημα. Κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητές απ' όλα τα μέρη της Κύπρου, ορθόδοξοι και ετερόδοξοι κι αλλόθρησκοι ακόμη, συνέρεαν στο μοναστήρι, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργό εικόνα του αποστόλου, να βαφτίσουν εκεί τα νεογέννητα παιδιά τους και να προσφέρουν τα δώρα τους, για να εκφράσουν τα ευχαριστώ και την ευγνωμοσύνη τους στον θείο απόστολο. Κολυμβήθρα Σιλωάμ ήταν η εκκλησία του για τους πονεμένους.
Πλείστα όσα θαύματα γινόντουσαν εκεί σε όσους μετέβαιναν με πίστη αληθινή και συντριβή ψυχής.

Πηγή: saint.gr

Αλητείας συνέχεια....

2011-11-29T08:29:00.000-08:00

Nέα επίθεση από το "σύστημα ΠΑΣΟΚ" και Π.Μπεγλίτη, κατά των Ε.Δ. με τον υφυπουργό Εθνικής Άμυνας Κώστα Σπηλιόπουλο να γίνεται ο πρώτος πολιτικός μετά το 1974 που να κατηγορεί δημοσίως ανώτατο αξιωματικό που διοικεί μονάδα των συνόρων, ως ... χουντικό πραξικοπηματία!
Φτάνει στο σημείο να λέει ο υφυπουργός τα εξής απίθανα σε μία συνέντευξη-όνειδος για όλους: "Είναι και η ιστορία και η καταγωγή του εύελπι. Δεν είναι ένας οποιοσδήποτε εύελπις. Είναι ο συγκεκριμένος ο οποίος έχει μια συγκεκριμένη καταγωγή, η οποία έχει καταγραφεί. Γι’ αυτό μας ανησυχεί πολύ περισσότερο"
Δηλαδή τι ακριβώς τον ανησυχεί; Μήπως κατέβει με τα τανκς ο πατέρας του Εύελπι από την Θράκη; Για να κάνει τι; Να "δέσει" τον υφυπουργό; Μα, υπάρχουν αρμοδιότεροι και πιο κοντά για να το κάνουν αυτό: Η ψυχιατρική κλινική στο Δαφνί και οι θεράποντες ιατροί και νοσηλευτές!
Εδώ θα πρέπει να τοποθετηθεί άμεσα ο προϊστάμενός του υπουργός Εθνικής Άμυνας Δ.Αβραμόπουλος. Γιατί άλλο να εκδίδεται μια ατυχής ανακοίνωση το Σάββατο και άλλο να βγαίνει ο νυφυπουργός του Π.Μπεγλίτη που σκαρφίστηκε με τον Γ.Παπανδρέου τα περί πραξικοπήματος και να λέει τέτοιες ασυναρτησίες.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αγιος Φιλούμενος ο νεομάρτυρας

2011-11-29T06:18:00.000-08:00

Ο Άγιος Φιλούμενος κατά κόσμος Σοφοκλής γεννήθηκε στην Λευκωσία, στις 15 Οκτωβρίου 1913. Γονείς του ήταν οι ευσεβείς Γεώργιος και Μαγδαληνή. Ήταν δίδυμος αδελφός με τον π. Ελπίδιο κατά κόσμον Αλέξανδρος και από μικροί ξεχώρισαν για την αγάπη που είχαν προς τον Θεό και γι’ αυτό από πολύ νωρίς άναψε μέσα τους η επιθυμία για τη μοναχική ζωή.
Το 1927, σε ηλικία μόλις 14 τώ αναχώρησαν και οι δυο για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, αφού πήραν την ευχή του πνευματικού τους αλλά και των ευλαβών γονέων τους. Εκεί έμειναν 6 περίπου χρόνια, όταν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου τους πήρε για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα, όπου βρέθηκαν το 1934, μαθητές στην Σχολή της Αγίας Σιών.

Το 1937 εκάρησαν μοναχοί παίρνοντας ο Σοφοκλής το όνομα Φιλούμενος και ο Αλέξανδρος το όνομα Ελπίδιος. Στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου χρόνου χειροτονήθηκαν διάκονοι και το 1939 αποφοίησαν από το Γυμνάσιο του Πατριαρχείου. Ο π. Ελπίδιος έφυγε από την Αγία Γη, υπηρετώντας σε άλλους τόπους. Ο Άγιος Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα για 45 συνεχή χρόνια, μέχρι το μαρτύριό του. Το 1943 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αφού πέρασε από διάφορες διακονίες μέσα στο Πατριαρχείο και διορίσθηκε σε διάφορες θέσεις υπηρετώντας πάντοτε με ευθύνη και φόβο Θεού και με πολύ αγάπη προς τους αγιοταφίτες πατέρες, στις 8 Μαΐου του 1979 μετατέθηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ όπου υπηρέτησε μέχρι το μαρτυρικό του θάνατο, στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους.
Εκεί όμως, αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα από φανατικούς Εβραίους που συνέχεια τον απειλούσαν ότι αν δεν εγκαταλείψει το Φρέαρ και πάρει τις εικόνες και τον Εσταυρωμένο να φύγει, θα τον σκοτώσουν. Εκείνος όμως απαντούσε ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το προσκύνημα, αλλά ότι ήταν έτοιμος ακόμα και να μαρτυρήσει, ως πιστός φύλακας αυτού.

Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου του 1979, ημέρα της μνήμης του Αγ. Μάρτυρος Φιλουμένου, φανατικοί Εβραίοι μπήκαν στο χώρο του Φρέατος του Ιακώβ κι ενώ ο Άγιος τελούσε τον Εσπερινό, του επιτέθηκαν με τσεκούρι, τον κακοποίησαν και τέλος τον σκότωσαν. Το μαρτύριό του ήταν φρικτό, γιατί οι δήμιοί του τον χτύπησαν αλύπητα στο πρόσωπο και του έκοψαν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού. Στη συνέχεια βεβήλωσαν την Εκκλησία και το Σταυρό κι έριξαν μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας τον χώρο.
Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου που παρέλαβε το τίμιο λείψανο του μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι παρέμεινε 5 μέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο και «βοήθησε» το Γέροντα Σωφρόνιο για να τον ντύσει. Συγκλονιστική είναι επίσης η μαρτυρία του κατά σάρκα αδελφού του π. Ελπιδίου, που αν και μίλια μακρυά, άκουσε τη φωνή του π. Φιλουμένου να του λέγει: «Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις».
Η Εκκλησία τον τιμά ως άγιο στις 29 Νοεμβρίου και το ευωδιάζον και θαυματουργό σκήνωμά του βρίσκεται εντός του νέου τρισυπόστατου μεγαλοπρεπούς ιερού ναού που χτίστηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ, επ’ ονόματι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, του Αγίου Φιλουμένου και του αγίου Ιουστίνου. Κτίτωρ του νέου αυτού ναού είναι ο Αρχιμανδρίτης π. Ιουστίνος, στον οποίο ο Άγιος Φιλούμενος εμφανίζεται συχνά και τον προστατεύει από τις επιθέσεις των φανατικών Εβραίων που συνεχίζονται εναντίον του π. Ιουστίνου και του Ιερού Προσκυνήματος. Χιλιάδες ορθόδοξοι καταφθάνουν κατ’ έτος για να προσκυνήσουν το ιερό λείψανό του στο Φρέαρ του Ιακώβ, στη Σαμάρεια.

Τεμάχιον ιερού λειψάνου του με το πετραχήλι του, ευρίσκονται και εις την Ελλάδα, εις την Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ Τρικόρφου Φωκίδος.
Επίσης τμήμα του λειψάνου του καθώς και του ματωμένου του ράσου, αποτελούν σέμνωμα του μητροπολιτικού Ναού Αγ. Νικολάου Βόλου.

Να γιατί δεν αγαπούν τους Ευέλπιδες!

2011-11-29T04:28:00.000-08:00

Ακούστε τί τραγουδούν οι Ευέλπιδες που παρήλασαν στη Θεσσαλονίκη (παρά το ότι έφυγε ο κ. Παπούλιας) και θα καταλάβετε γιατί τα βάζουν μαζί τους.......

Η αναφορά στην πατρίδα απαγορεύεται και τιμωρείται, όταν πατρίδα δεν είναι το ευρώ, η ευρωζώνη, η ευρωλιγουριά, η ευρωοσφυοκαμψία και όλα τα συναφή in...

Μόνο που ο Παύλος Μελάς και οι άλλοι, που κράτησαν τούτη την πατρίδα λεύτερη (για νάχετε εσείς την άνεση της ύβρεως, αλήτες) δεν ήταν in.

Ηταν απλά Ελληνες!