Κουνουπίδια για τον....Παράδεισο

Πώς λέμε "της διπλανής πόρτας", έ αυτό ακριβώς είναι ετούτος για τον οποίο σας μιλώ. 
Απλούς, απλούστατος, μεγαλωμένος απόλυτα φτωχικά και κοινότυπα στο χωριό του, κατέβηκε στην πόλη να δουλέψει, παντρεύτηκε και έμεινε.
Η δουλειά  δεν τον έκανε πλούσιο αλλά του επέτρεψε να ζει άνετα και τώρα η σύνταξή του -έστω και πετσοκομένη- δεν του στερεί τα αναγκαία.
Καλός άνθρωπος αλλά τίποτε ιδιαίτερο με θρησκεία και εκκλησία. 
Περίπου όπως χιλιάδες άλλοι: Ο,τι του έμαθε η χήρα μάνα του. Δηλαδή κυριακάτικος εκκλησιασμός, μεγαλοβδομαδιάτικη νηστεία και θεία μετάληψη -Χριστούγεννα και Πασχαλιά-. 
Δεν πρόλαβε η χριστιανή, ανάμεσα στις ξένες σκάφες που έπλενε ασπρόρουχα και το απογευματινό βόσκημα της γίδας, να του μάθει περισσότερα. Μήπως ήξερε κι' αυτή;
Πριν λίγα χρόνια, πήγε... εκδρομικώ δικαιώματι στο Άγιον Όρος.
Η γυναίκα του (είχε περάσει από κατηχητικά, αναζητήσεις, φιλίες στον θρησκευτικό χώρο και είχε συνειδητοποιημένα κατασταλάξει σε απόπειρες Ορθόδοξης Μυστηριακής ζωής) είδε την "εκδρομή" σαν σημάδι Θεού αλλά δεν συνέβη κάτι ιδιαίτερο. 
Τουλάχιστον όχι κάτι εμφανές. Μόνο ταξιδιωτικές εντυπώσεις της είπε...
Εν τω μεταξύ, απέκτησαν οικογενειακώς επαφές με ένα μοναστήρι της περιοχής.
 Όχι θεούσικα πράγματα αυτός...Λίγο φολκλόρ, λίγο ο άγνωστος κόσμος των μοναχών, λίγη περιέργεια, λίγος θαυμασμός για το κλείσιμο των νεαρών καλογριών και τα θαυμαστά τους έργα.
Σιγά-σιγά άρχισε να βοηθάει  -πιάνει το χέρι του- σε διάφορες εργασίες (δίχως αμοιβή φυσικά, όπως και σε όλους όσους του ζητούν την βοήθειά του) και να ρωτάει, αμήχανα, την γυναίκα του πώς να απαντάει όταν του τηλεφωνούν από το μοναστήρι.
 "Ευλογείτε", του είπε αυτή, "να λες". 
"Άντε καλά" απάντησε αυτός -κατά την πάγια τακτική του- και έλεγε πια "ευλογείτε" ,θεωρώντας το απλώς παράξενη καλογερική γλώσσα .....
Μετά από χρόνια, ξαναπήγε στο Αγιονόρος με άλλη παρέα και εντελώς ξαφνικά και δίχως προηγούμενο, εξομολογήθηκε. 
Απλά το είπε στη γυναίκα του, δίχως έξαρση, δίχως σχολιασμό. 
Ήταν και λιγομίλητος, βλέπεις. Δωρικός ο λόγος του και σπάνιος. Τα κατ' αυτόν ουσιώδη, έλεγε μόνον.
Εκείνη πανηγύρισε, μέσα της, και δόξασε.
Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.
 Έπεσε στα δίχτυα του Θεού και γλιτωμό από το έλεός Του, δεν θα είχε πλέον. 
Το άξιζε άλλωστε. Ήταν ένας καλοκάγαθος άνθρωπος -γη έτοιμη για σπορά- που η ζωή δεν είχε ευκαιρήσει να ασχοληθεί μαζί του και τώρα τον αποζημίωνε, με τον καλύτερο τρόπο.
Τούτες τις μέρες της παγωνιάς, είχε δουλειά στο μοναστήρι μα του είπαν οι μοναχές πως είναι πολικό το κρύο και να μην πάει. Αυτός έβλεπε ήλιο με δόντια και μονολογούσε "ήλιο έχει και χάνουμε τις μέρες. Θα πιάσει κανένα χιόνι και πότε θα κάνουμε την δουλειά; Μήπως με κοντά μανίκια θα δουλεύαμε;"
Η γυναίκα του, με εσωτερικό χαμόγελο, σκεφτόταν "μήπως δεν είναι ο άντρας μου αυτός;"
 Και χαιρόταν που δεν ήταν ο παλιός της άντρας καθώς στρογγύλευαν -με τον καιρό- οι παλιές γωνίες του χαρακτήρα του.
Ένα βράδυ της είπε "αύριο θα πάω στο μοναστήρι. Όχι για δουλειά. Περίσσεψαν του Βασίλη μαρούλια, και κουνουπίδια και του είπα να μου τα δώσει για τις αδελφούλες (έτσι τις έλεγαν, μεταξύ τους, τις μοναχές)." 
 "Να τα πάω λες ή μήπως δεν τα θέλουν;" είπε, σαν να ντρεπόταν που φαινόταν τόσο καλός ή φιλομόναχος....
"Να τα πας" του απάντησε αυτή και έφυγε στο άλλο δωμάτιο, να μην φανεί η συγκίνηση....
Το επόμενο πρωί είχε πάλι παγωνιά. Αυτός φόρτωσε τα τελάρα με τα λαχανικά και ανηφόρισε για το μοναστήρι. 
Ο δρόμος για τον Παράδεισο ήταν πλέον ανοιχτός και αυτός ούτε καν το υποψιαζόταν.
 Αν του το έλεγες μάλιστα, θα απαντούσε και πάλι "Άντε καλά"...
Όμως η γυναίκα του, έλεγε πως -έτσι κι αλλιώς- αυτός είχε προδιαγραφές Παραδείσου. Ήταν εύκολη δουλειά για τον Κύριο.
"Αλλοίμονο σε μένα" κατέληγε " που είμαι όλο μαλώματα με την Χάρη Του"...........