Κάνει κρύο Βαγγελίστρα μου......

Κρύο τρελλό κάνει στην πόλη και γω κλείστηκα σπίτι, με έναν βήχα-πρόσχημα και μάλλον ευλογία για να ξαναβρώ τις ακρούλες, να μαζέψω λίγο το μυαλό μου από τον πολύ περισπασμό, να ανακαλύψω μικρές προσευχούλες παραμελημένες πίσω από έγνοιες βιαστικές και να χαζέψω, από το παράθυρο, ανθρώπους που δεν ξέρω.
Ζεστό το σπίτι, ζεστά τα σκεπάσματα, ζεστά τα τσάγια, ζεστά τα τηλεφωνήματα.

Στις οδούς της πόλης το κρύο ανήκει σ'αυτούς που πρέπει να περπατήσουν, να εκλιπαρίσουν, να πάνε στο ταμείο ανεργίας, στο συσίτιο, στο πάρκο για ελεημοσύνη ή για ένα σπλαχνικό βλέμμα, στη ΔΕΗ για να παρακαλέσουν. Τα αδέλφια του Χριστού δηλαδή.....Και γω τί; Μερικές φορές η ζεστασιά είναι ενοχή. Ή σαν τους πειρασμούς του Αγίου Αντωνίου, που γιορτάζει σήμερα.

Θυμήθηκα και τον Αγιο Διονύσιο, τον κτίτορα του Μοναστηριού στον Αθωνα, που διάβασα πρόσφατα την ζωή του, ο οποίος ζούσε σε μια σπηλιά για να διευκολύνει τη συνάντηση με τον Θεό.

Θυμήθηκα και όλους τους γυμνίτες του Αγίου Ορους -για την μίμηση και την αγάπη του Χριστού γύριζαν ξεσαλωμένοι και αγιασμένοι στο κρύο- και ένιωσα πιο άβολα.

Το βράδυ όμως, έχει αγρυπνία στον Αη Σπυρίδωνα και θα πάω με τη φιλενάδα μου, τη Ζωή, που βλέπει αγίους.

Εχουν φέρει την εικόνα της Παναγιάς απ' το Τρίκερι.

Τούτη η Παναγιά αναπαύεται στον τόπο της, στο μοναστήρι της Ευαγγελίστριας που βρίσκεται στην μέση του νησιού , σε μια κατάφυτη περιοχή από ελαιώνες και κυπαρίσσια και στη σκιά της Χάρης της ερχόταν από μακριά -ώρες δρόμο- η οικογένεια του παππού μου με τη μάννα μου μικρή και κοιμόταν αποβραδύς σε βελέντζες, για να ξημερωθούν στο πανηγύρι Της.

Τους έκαμε θαύματα, σε όλους κάνει, την αγαπούσε και ο συχωρεμένος ο πατέρας μου και του άρεσε που του έφερα το εικονάκι Της λίγο πριν φύγει για τον Κύριο, όταν ήταν ανήμπορος και δεν μπορούσε πια να πάει στο μοναστήρι.

Λένε πως η εικόνα είναι ιστορημένη από τον Λουκά, με την εγκαυστική μέθοδο και με υλικά τη μαστίχα και το κερί.

Την βρήκαν στις 10 Σεπτεμβρίου του 1825, στη ρίζα μιας αγριελιάς ύστερα από όνειρο που είδε ο Δαμιανός Κοσλής, μοναχός της μικρής μονής του νησιού Ιωάννου του Προδρόμου και στην ίδια θέση χτίστηκε αργότερα (1837) μεγάλη μονή αφιερωμένη στην Παναγία Φανερωμένη ή Φανερούσα.

Θα πάω λοιπόν στην αγρυπνία της Παναγιάς απόψε, με τη λαχτάρα εκείνου του καλοκαιριού που πρωτοανηφόρισα στο μοναστήρι, σκουπίζοντας τους ιδρώτες του καυτού θέρους και συνάζοντας στα μάτια μου την κάψα της ικεσίας.

Τούτο το βράδυ θα αφήσω στα μαλάματα της εικόνας Της, την ζεστασιά που σφετερίστηκα από όσους παλεύουν την βραδυνή παγωνιά, μήπως και νιώσω πιο ανθρωπος, πιο παγωμένη για τα εφήμερα, πιο θερμή για τα του Υιού Της.....

Γράφω και οι άνθρωποι περνάνε,στον δρόμο, κρυώνοντας .....

Παναγιά μου πάρε στην ποδιά Σου τα αδέλφια του Παιδιού Σου....