ΕΥΧΕΣ

Από τα βάθη της καρδιάς μου εύχομαι τα βέλτιστα σε όλους!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ 2010

............................

Ο Γιάννης Τσίγκρας είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης και φίλος μου.

Ο Γιάννης λοιπόν σχολίασε ως εξής το προηγούμενο κείμενο:

"Ενα χαμομηλάκι που το έλεγαν Ειρήνη"

Ανάμεσά μας κινούνται.
Χωρίς μίτρες ράσα ή κουκούλια.
Αναπολούντες μια παλαιά ευδία, γεμάτη ναυτίλους.
Με το θυμιατό της κυρα Ρήνης, με τη Σιωπή του Οδυσσέα.
Με ένα αρχαίο φυστίκι στην τσέπη.
Οι πεντακόσιες γονυκλισίες στο δωματιάκι τους είναι το ταξίδι για τον Παράδεισο.
Με το τυπικό να΄ χειι ένα χρώμα μπλε και βάθος αμέτρητο.
Γι αυτούς δακρύζουν οι Παναγιές στα ξωκκλήσια.
Αυτούς θυμάται το χαμένο στο δάσος παιδί.
Το πρόσωπό τους,το πρόσωπο της Ειρήνης, του Οδυσσέα, απέρανατα ιλαρό.
Θα τους ξαναδούμε σύντομα, μικρές νυχτοπεταλούδες να αναβοσβήνουν γύρω από την ακοίμητη, για το σαραντάμερο, καντήλα.
Θα τους θεωρούμε μεσίτες στον Κύριο για τη συγχώρηση των ανομιών μας.

Ενα χαμομηλάκι που το έλεγαν Ειρήνη

Τώρα ήταν μια γιαγιά ξαπλωμένη στην παγωμένη γαλήνη του δεκεμβριάτικου βραδινού: Ήρεμη, στολισμένη με λουλούδια, σαφώς περισσότερα από κείνα του μακρινού της γάμου. Μαλαματένια στα χέρια της η εικόνα της Ανάστασης και στη χλωμάδα του προσώπου της η ντροπαλοσύνη της σεμνής, μπρος στην ελπίδα της δικής της ανάστασης.
Ξημερώνοντας, η αδελφή της είδε το φως και άκουσε την βουή...........

Το φως στάθηκε γύρω στο μέτωπο της κεκοιμημένης και μετά κρύφτηκε μέσα στο φέρετρο - συνοδεία τιμητική σε πορεία παραδείσου...
Συγγενείς χρόνια απομακρυσμένοι και παρεξηγημένοι, αγκαλιάστηκαν και ξαναγαπήθηκαν μπρος στο σκήνωμα της φτωχούλας του Θεού - σημείο κι αυτό....
Η θειά μας η Ρήνα.....

Βγήκε νύφη από το αρχοντόσπιτο του πατέρα της κοσμημένη όχι με τα πλούτη του αλλά με την ηθική της προσφοράς και με τον φόβο του Κυρίου που καθόρισε όλη της την ζωή.

Στα 38 της χήρεψε και έμεινε μόνη με δύο αγόρια ανήλικα, σε μιαν ανήλιαγη ζωή με μόνο φως το "έχει ο Θεός".

Τα γεννήματα στα κτήματά της την περίμεναν, τα πρόβατα στα κοπάδια επίσης.

Πούλησε τα ζωντανά και διέτρεχε τους χειμώνες μαζεύοντας ελιές και τα καλοκαίρια αχλάδια και αμύγδαλα. Στο σπίτι περίμεναν οι γέροντες γονείς και τα παιδιά της....

Δεν ήξερε να πουλάει, δεν έμαθε ποτέ αλισβερίσι.

Να ζυμώνει ήξερε, να μαγειρεύει και να είναι νοικοκυρά του σπιτικού της. Έτσι δεν μπόρεσε να βγάλει τον επιούσιο ως αγρότισσα και η αρχοντογεννημένη δεν δίστασε να πάει υπηρέτρια!

"Η δουλειά δεν είναι ντροπή" είπε, έκανε τον σταυρό της, κατέβασε ως τα φρύδια την μαντήλα της χηρείας και σήκωσε τα μανίκια.

Τα αφεντικά την έκαναν δικό τους άνθρωπο, μάνα των παιδιών και δική τους. Έμεινε μαζί τους ως τα γεράματά της, βοηθώντας τα αγόρια που είχε παντρέψει πια, τις νύφες, τα εγγόνια αλλά και όποιον είχε ανάγκη.

Δεν ρώτησε ποτέ "γιατί Θεέ μου" αλλά πάντα έλεγε "δόξα Σοι".

Δεν είχε ερωτήσεις.

Απαντήσεις μόνο ή μάλλον μία και μόνη απάντηση:" Ξέρει ο Θεός" !

Η θειά η Ρήνα......

Ηταν πάντα εκεί:

Σε ξενυχτίσματα νεκρών, σε νοσοκομεία για να φροντίζει αρρώστους, σε εξυπηρετήσεις συγγενών και μη, όπου περίσσευε ο πόνος και η στενοχώρια, όπου ο πειρασμός διέλυε ανθρώπους εκείνη μάζευε κομμάτια, κοιτάζοντας τον ουρανό με ελπίδα.

Η θειά η Ρήνα....

Δεν ζητούσε τίποτε. Ούτε καν να την αγαπάς!

Μόνο να τρώς την πίτα που έφτιαχνε, με τα φύλλα ανοιγμένα στο χέρι, ήθελε, να την αφήνεις να μαγειρεύει, αξημέρωτα, για σένα, να μην λες "όχι" στον καφέ που σου έφερνε με το γλυκό του κουταλιού, να μην καπνίζεις, να πηγαίνεις εκκλησία, να εξομολογείσαι και να μεταλαβαίνεις.

Δεν της φέρθηκαν όλοι καλά.

Δεν το είπε ποτέ.

Το μαθαίναμε από σπόντα και όταν την μαλώναμε για την ανοχή και την υπομονή της έλεγε πάντα, με μια μονότονη γλύκα, σκύβοντας το κεφάλι " μην μιλάτε....δεν φταίνε οι άνθρωποι. Ο σατανάς τους βάζει. Μην κατακρίνετε."

Η θειά η Ρήνα.....

Και κάπως έτσι αποκτήσαμε, στην οικογένεια, την δική μας Αγία Υπομονή......

Κάπως έτσι ήρθε το φως και την έλουσε το βράδυ που ήταν, για τελευταία φορά, ανάμεσά μας....

Δόξα τω Θεώ που έζησε δίπλα μας, δόξα τω Θεώ για τον τρόπο που σταύρωνε τα χέρια της παραιτούμενη δικαιωμάτων, για τον τρόπο που άναβε το καντήλι της, για τον τρόπο που λιβάνιζε, για τον τρόπο που μας δίδαξε ταπείνωση και μεγαλοσύνη, ζώντας με την φιλοδοξία ενός χαμομηλιού.

Ειρήνη η μοναχική

Ανάμεσα στους χειμώνες και τα καλοκαίρια που την ζήσαμε, δεν την είχαμε ξεχωρίσει ως άνοιξη καθώς φορούσε τα μαύρα της σαρανταπεντάχρονης (και βάλε) χηρείας και είχε επιλέξει την παραίτηση από την παραμυθία των ψιμυθίων.

Η θειά η Ρήνα σιωπηλή, με μόνη επιτρεπόμενη κραυγή και ωσαννά το χαμόγελό της, μετέστη εις την ζωήν ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος.

Μνημονεύσατε Ειρήνη μοναχική και γω θα σας πω την ιστορία της, σαν παραμύθι σε χειμωνιάτικο νυχτέρι, ενώ δίπλα θα βράζει σε τσουκάλι αγιορείτικο το αυριανό φαγητό, σαν την φωτογραφία που πήρα από τον φίλο τόπο "αγιορείτικες μνήμες".

Κάψτε λίγο λιβάνι για την Ειρήνη που δεν ξέρετε και θα ξανάρθω.....

Χωρίς τον ξενοδόχο

Ενας μήνας και κάτι ψιλά πέρασαν από το τελευταίο σημείωμα περί Χριστόδουλου.

Κάτι οι δουλειές, κάτι οι περιστάσεις, κάτι που περίμενα να καταλαγιάσει η οργή, μην βγει πικρή η ανάρτηση, παρήλθε ο καιρός.

Δεν με νοιάζει πια να θα βγουν ...bitter τα γραφόμενά μου.

Εδώ γίνεται το "έλα να δεις".

Ενας αχταρμάς οι αξίες με τις υποτιθέμενες αξίες, "μπείτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μην δίνετε" και το χειρότερο οι αλέθοντες σκύλοι περνούν για δημοκράτες και οι τηρούντες και διατηρούντες ευγένεια και αξιοπρέπεια, για μαλάκες!

Δεν μας νοιάζει διαίτερα το τελευταίο. Μας ενδιαφέρει όμως που -στην κυριολεξία- προελαύνουν και σαρώνουν τα πάντα, αυτοί που βάφτισαν την ασυδοσία, δημοκρατία.

Σχεδόν σε όλα τα επίπεδα!

Θα γράψουμε σε συνέχειες για πολλά επίπεδα, όλα όσα γνωρίζουμε.

Σήμερα αρχίζουμε από κει που μείναμε την τελευταία φορά: Από τον ανδριάντα του Χριστόδουλου.

Του Οκτωβρίου 21 έγιναν τα αποκαλυπτήρια και μετά πέρασε η.... 17 Νοέμβρη -ως ημερομηνία, ως κατάσταση, ως απάτη και ως αυταπάτη!-.

(Δείτε παλαιότερη ανάρτηση περί Πολυτεχνείου, μην μας πείτε και φασίστες!)

Τα "παιδιά" (αγνώστου ταυτότητος και μάλλον δίχως ταυτότητα) "διαδηλώνοντας" πέρασαν από την πλατεία Αγ. Νικολάου του Βόλου, γέμισαν σφυριές και παραμόρφωσαν το πρόσωπο του Χριστόδουλου στον ανδριάντα, έκλεψαν την αντικρινή προτομή του βασιλέως Παύλου και έφυγαν έμπλεα "δημοκρατίας" και φυσικά δίχως να συλληφθούν!

Ο πληγωμένος ιεράρχης εστάλη (ως μέταλλο) να ξαναγίνει άγαλμα από την αρχή.

Ο βασιλιάς εξέλιπε και η δημοκρατία για άλλη μια φορά ωσεί απούσα!

Ακούστε καλόπαιδα:

H βασιλεία δεν είναι πια το πολίτευμα αυτής της χώρας. Ωστόσο υπήρξε και αυτό είναι ιστορία. Ο Παύλος έγινε άγαλμα αμέσως μετά τον θάνατό του και πέθανε ως βασιλεύς των Ελλήνων.

Μόνο κομπλεξικοί θα μπορούσαν να πιστέψουν πως ξηλώνοντας τα αγάλματα μπορούν να διαγράψουν την ιστορία. Δεν μας έκανε η βασιλεία, διώξαμε τους βασιλείς. Η περίοδος όμως που κυβέρνησαν, είναι καταγεγραμμένη και κρίνεται.

Δεν ξηλώνεται!

Όσο για τον Χριστόδουλο, δεν τον εξιδανικεύουμε αλλά ήταν ο παππάς που ακούμπησε τον κόσμο και επιπλέον ο δεσπότης της πόλης που έφτασε στο ύπατο εκκλησιαστικό αξίωμα. Γιατί ενόχλησε ο ανδριάντας;

Οχι δεν ενόχλησαν ο βασιλιάς και ο παππάς!

Το ότι στήνουμε ακόμη ανδριάντες ενόχλησε.

Ποιούς;

Τα "υψηλά κέντρα" που κατευθύνουν τα διψώντα και πεινώντα επανάσταση παιδάκια, σε επαναστάσεις χωρίς αιτία για να μην στραφούν τελικά στις αληθινές επαναστάσεις που είναι κατά της διαφθοράς των κέντρων εξουσίας!

Να μην υπάρχουν αγάλματα σημαίνει μη απόδοση τιμής και αυτό πάλι σημαίνει πως κανείς δεν είναι άξιος τιμής, που με την σειρά του θα πει αφού τίποτε δεν αξίζει, όλα λαμπόγυαλο για να μην γίνουν λαμπόγυαλο τα κέντρα εξουσίας και διαφθοράς!

Επιπλέον κάπου πρέπει να χαθεί αυτή η εμμονή των..... βλαμμένων των Ελλήνων για πατρίδα, θρησκεία, φιλότιμο και τα συναφή που εμποδίζουν την παγκόσμια ισοπέδωση και υποταγή.

Δουλέψτε λοιπόν με τα παιδιά που διψούν για γκρέμισμα!

Σπρώξτε τα να γκρεμίσουν τις ιδέες, τις αξίες, τα πρόσωπα για μην γκρεμίσουν εμάς τους καθοδηγητές!

Μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια: Γκρεμίζουν μόνοι τους οι Ελληνες και εγκαθιστούν μόνοι τους.

Γκρεμίζουν τους συνεκτικούς δεσμούς και εγκαθιστούν το χάος που είναι η δική μας αρχή για να εγκαθιδρύσουμε την ανθρωπότητα της μάζας!

Όμως λογαριάσατε χωρίς τους ξενοδόχους......

Και υπάρχουν πολλοί..............Οψόμεθα!

Χριστόδουλος

Περνάει μια λατέρνα και γεμίζει ο ήλιος της πόλης ήχους λατρεμένους, ησυχαστικούς των αγωνιών μας......γαρύφαλο στ'αυτί ,άρα όλα θα είναι καλύτερα αύριο....

Οι άνθρωποι σταματούν να σε δουν.

Προσπαθούν να ανακαλύψουν τη ζεστασιά σου, στο μέταλλο του αγάλματος.

Χθες στα αποκαλυπτήρια ο κόσμος πολύς, οι ψεύτικες συγκινήσεις πολλές, τα μεγάλα λόγια απομακρυντικά ευαισθησιών, τα ανεμίζοντα ράσα -στη συντριπτική πλειοψηφία- καταφύγια υποκρισίας.

Ο επόμενός σου μίλησε για τις παρακαταθήκες που του άφησες και για την κληρονομιά αλλά δεν μας είπε που καταχώνιασε τις πρώτες και γιατί νοίκιασε για ένα ενοίκιο το επισκοπείο και το οικοτροφείο αντί να τα κάνει να σφύζουν από ζωή -και όχι από χρήμα- όπως κάποτε.

Δεν μας είπε γιατί δεν έκανε το χώρο που έμενες εκκλησιαστικό μουσείο.

Μα τι λέω τώρα;

Ξένος σε ξένη πόλη είναι ο άνθρωπος. Δεν έχει μνήμες, ευαισθησίες, ερεθίσματα. Μόνο συμφέροντα.

Δεν είδε ποτέ τις παντόφλες σου δίπλα στο κρεββάτι να σε περιμένουν.

Δεν μύρισε την μυρωδιά των πραγμάτων και δεν ανίχνευσε τις ζωές των ανθρώπων που σφράγισαν τον χώρο.

Δεν αγάπησε και μάλλον δεν αγαπήθηκε.

Ως επιχαίρων κατακτητής ήρθε και όχι ως αδελφός και πατέρας.

Τί σου τα λέω αυτά;

Τί μπορείς να κάνεις και τί να πεις;

Eνα άγαλμα είσαι και μάλιστα όχι ολόσωμο.

Χαμογέλα πατέρα στον ήλιο, στον λατερνατζή που σε κοιτάζει παραξενεμένος, στους ανθρώπους που σε κοιτούν και είναι οι μόνοι που σε αγάπησαν.

Αφες τοις "αδελφοίς" αν και οίδασι τί ποιούσι......

(Για τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του κυρού Χριστοδούλου, στις 21 Οκτωβρίου, ανήμερα της γιορτής του, στην πλατεία Αγ. Νικολάου στο Βόλο)

O Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και η ράβδος.....

από την εφημερίδα «ΑΛΗΘΕΙΑ», Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Εικόνες ντροπής μέσα και έξω από το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου Χλώρακας, στα πλαίσια των αντιδράσεων για το πανορθόδοξο συνέδριο στην Πάφο.

Κατηγορούν τον Πάφου ότι πήρε το νόμο στα χέρια του.

Ο μητροπολίτης Γεώργιος απορρίπτει τις κατηγορίες, επικαλούμενος τη μαρτυρία των αστυνομικών, οι οποίοι ωστόσο ελέγχονται για υπέρβαση εξουσίας……

Δύο μοναχοί και τέσσερεις λαϊκοί, που βρισκόντουσαν από τη Δευτέρα στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Χλώρακα, συνελήφθηκαν χθες το πρωί από την αστυνομία με την κατηγορία της παράνομης εισόδου στο εξωκλήσι, που βρίσκεται στον περίβολο του ομώνυμου ξενοδοχείου στη Χλώρακα, στο οποίο διεξάγονται οι εργασίες της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής για το Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών.

Η παρουσία των διαμαρτυρόμενων στο εξωκλήσι αποσκοπούσε στην παρεμπόδιση των ορθοδόξων και ρωμαιοκαθολικών ιερωμένων συνέδρων να προσευχηθούν από κοινού.

Η αστυνομία προχώρησε αρχικά στη σύλληψη δυο μοναχών της μονής Σταυροβουνίου, που λάμβαναν μέρος στην εκδήλωση διαμαρτυρίας, καθώς επίσης και τριών λαϊκών. Αργότερα, όταν στην περιοχή μετέβη και ο Λαυρέντιος Ντε Τζόρτζιο, πρόεδρος της φιλορθόδοξου ενώσεως Κοσμάς ο Αιτωλός, συνελήφθη και αυτός όταν επεχείρησε να εισέλθει στο ναό.

Στην περιοχή εκτυλίχθηκαν εικόνες ντροπής, με τους αστυνομικούς να χρησιμοποιούν την «ανάλογη βία», όπως την χαρακτηρίζουν συνήθως, προκειμένου να μεταφέρουν στα αστυνομικά αυτοκίνητα δυο μεσήλικες μοναχούς και τρεις πολίτες.

Οι πιστοί υποστηρίζουν ότι ο διάλογος μεταξύ των δυο εκκλησιών στοχεύει στην υποταγή της ορθόδοξης εκκλησίας στον Πάπα. Ένας από τους συλληφθέντες, ο φοιτητής θεολογίας Παναγιώτης Νουνής, ισχυρίσθηκε ότι ξυλοκοπήθηκε από το Μητροπολίτη Πάφου, ο οποίος εισήλθε εντός του ναού και τους πέταξε έξω, πετώντας στο έδαφος ακόμη και ιερά βιβλία, όπως είπε.
Ο φοιτητής θεολογίας Παναγιώτης Νουνής ισχυρίζεται ότι ο Πάφου Γεώργιος με συνοδεία αστυνομικών εισερχόμενος κατά τη διάρκεια προσευχής στο ναό Αγίου Γεωργίου στη Χλώρακα ξυλοκόπησε και έσπρωχνε με βίαιο τρόπο τόσο τον ίδιο όσο και άλλους δυο μοναχούς και έναν ιεροψάλτη, από τη Λεμεσό, που βρίσκονταν εκείνη τη χρονική στιγμή στο ναό.
Ο κ. Νούνης χαρακτήρισε απαράδεκτη τη συμπεριφορά του Μητροπολίτη Γεωργίου και η ενέργεια του πρόσθεσε προκαλεί αγανάκτηση. Ο ίδιος, όπως είπε, στην προσπάθειά του να φωτογραφήσει τη βίαιη συμπεριφορά του Πάφου Γεωργίου, δέχθηκε κτυπήματα στο κεφάλι, ενώ ο μητροπολίτης, όπως είπε, τον έσπρωξε βίαια για να βγει έξω από την εκκλησία, αρπάζοντας και καταστρέφοντας τη φωτογραφική του μηχανή. Ο φοιτητής θεολογίας έκανε λόγο για κατάντια των ιεραρχών.

Τον ισχυρισμό του φοιτητή επιβεβαιώνουν άλλοι δυο πιστοί που ήταν κοντά στο ναό. Ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος απέρριψε τις κατηγορίες και επικαλέστηκε τη μαρτυρία των αστυνομικών που τον συνόδευαν. Παραδέχεται ωστόσο ότι κρατά στα χέρια του τη φωτογραφική μηχανή, η οποία όπως είπε θα παραδοθεί στην αστυνομία.

Ο Μητροπολίτης Πάφου υπέδειξε ότι στο εξωτερικό οι Ρωμαιοκαθολικοί παραχωρούν στην ορθόδοξη εκκλησία ναούς για να λειτουργούνται οι πιστοί, σημειώνοντας ότι καμιά υποχώρηση δεν γίνεται από πλευράς ορθόδοξης εκκλησίας. Είπε ακόμη ότι ο Λαυρέντιος Ντε Τζόρτζιο υπήρξε ρωμαιοκαθολικός ιερέας και λόγω της μεταστροφής του προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι πιστός ορθόδοξος.

Οι εργασίες της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής για το Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, που διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών στο ξενοδοχείο Άγιος Γεώργιος, ολοκληρώνονται την Πέμπτη.

Aντιγραφή απο τον ιστότοπο zoiforos.gr

Λόγοι και λόγια.......

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Από ομιλία του την Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009, όπου προέστη του Αρχιερατικού συλλείτουργου, που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης, στη Λευκωσία

«Μία μικρή μερίδα Ορθοδόξων επαναλαμβάνουν αποσπασματικά και εκτός από τη συνάφεια για την οποία εγράφησαν ή θεσπίστηκαν, κάποιους ιερούς κανόνες και σκανδαλίζονται από την συμπροσευχή με μη Ορθοδόξους.»


ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ
(ΚΑΝΩΝ ΜΕ΄ των Αγίων Αποστόλων)

«Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως Κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω.»


Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ,
ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

(«Ορθοδοξία και “Οικουμενισμός”. Μία Ορθόδοξος γνωμάτευσις και μαρτυρία», στο Κοινωνία, 18,2 (1975), σ. 98.

«Ο Ιερός Κανών των Αγίων Αποστόλων δεν προσδιορίζει ποία ακριβώς προσευχή η ακολουθία απαγορεύεται, αλλά απαγορεύει κάθε κοινήν μεθ’ αιρετικών προσευχήν, έστω και κατ’ ιδίαν («συνευξάμενος»). Εις τας οικουμενιστικάς κοινάς προσευχάς μήπως δεν γίνωνται και αδρότερα και ευρύτερα τούτων;»


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ κ. ΠΑΥΛΟΣ

Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος”, 31/7/2009

«Οι Ιεροι Πατέρες της Εκκλησίας στην εξάσκηση της φιλανθρώπου ποιμαντικής διακονίας τους δεν δίσταζαν, προκειμένου να περιφρουρήσουν το Σώμα της Εκκλησίας, να θεσπίσουν, με φιλαδέλφο αυστηρότητα, Ιερούς Κανόνες. Ανάμεσα σ’ αυτούς υπάρχουν και αρκετοί, οι οποίοι ρητώς απαγορεύουν τη συμπροσευχή των Ορθοδόξων μετά των αιρετικών όχι μόνο για να μη μολυνθούν οι πιστοί και αμβλυνθεί το Ορθόδοξο αισθητήριό τους, αλλά και για να καλλιεργηθεί η μετάνοια στους αιρετικούς, ίσως και επιστρέψουν στην κανονική μάνδρα του Χριστού, ήτις είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Τόσο το γράμμα όσον και το πνεύμα των Ιερών Κανόνων απαγορεύουν ρητώς τις συμπροσευχές. Σύγχρονοι θεολογούντες Ορθόδοξοι κληρικοί ενθαρρύνουν τις μετά των ετεροδόξων συμπροσευχές, άνευ της απαραιτήτου προηγηθείσης ενότητος της Πίστεως και της Κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος.»

(από την ιστοσελίδα του π. Αυγουστίνου Καντιώτη, με αφορμή την αναδημοσίευση στη σελίδα του Misha)

Ιστορίες θρησκευτικής τρέλλας

Πώς λέει το τραγούδι "στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά" έ, στην Κύπρο δέρνουν τους πιστούς!

Οι ίδιοι οι παπάδες!

Ο Μητροπολίτης Πάφου τα πήρε στο κρανίο που του χάλασαν το μαγαζί, με τα θυμιάματα και τις προσευχές τους (σε ποιά εποχή ζούμε!), μπήκε μέσα τους άρχισε στις γρήγορες, έστειλε δύο στο νοσοκομείο και κάποιους στη φυλακή και γύρισε να συνδιαλεγεί ....εν "αγάπη" για την ενότητα των Εκκλησιών......

Μόνο που το "μαγαζί" ήταν ο ναός του Αγίου Γεωργίου!

Βέβαια ο ίδιος και κάποιοι άλλοι το είχαν κάνει χώρο για γάμους αιρετικών αλλά αυτό είναι στα πλαίσια του τουριστικού τουρισμού (sic).

Επρόκειτο λοιπόν να γίνει γάμος καθολικών (ναι ρε τι γουρλώνεστε? ανθρωποι είναι και αυτοί....) αλλά οι ορθόδοξοι είχαν μπαστακωθεί εκεί μέσα, λες και ήταν τσιφλίκι του πατέρα τους (και είναι βέβαια του Πατέρα αλλά μήπως και οι δεσποτάδες δεν είναι παιδιά Του...λέμε τώρα).

Προσεύχονταν είπαν για τον διάλογο με τους παππικούς, να μας φυλάξει ο Θεός.

Προφανώς ο μητροπολίτης σκέφτηκε που θα πάει τώρα ο Θεός, στον γάμο ή στα θυμιάματα των πιστών και για να.... Τον διευκολύνει, πλάκωσε στο ξύλο τους πιστούς!

Η Επιτροπή του διαλόγου και του παραλόγου συνεχίζει να συνεδριάζει......Εν "αγάπη" φυσικά.

Αλλωστε όταν γίνεται αλισβερίσι και ξεπούλημα όλοι αγαπιούνται πολύ.

Εδώ ο άλλος εμφανίστηκε ως άγγελος φωτός και αυτοί που είναι ήδη ντυμένοι παππάδες.....

Δάκρυσε η Αγία Κυριακή

Μια εικόνα της Αγίας Κυριακής στο βυζαντινό Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, το οποίο απέχει από το Ναύπλιο
περίπου πέντε (5) χιλιόμετρα δάκρυσε.

Η εικόνα της Αγίας Κυριακής είναι φορητή μέσα σε ένα ξύλινο μοναστήρι και είναι αφιέρωμα πιστών, του χωρίου Τσέλου όπου ανήκει και το μοναστήρι, το οποίο σταμάτησε να λειτουργεί από το 1835 και λειτουργεί μόνο στην εορτή της Αγίας.

Να σημειωθεί ότι ο Μητροπολίτης Αργολίδας κ. Ιάκωβος ενημερώθηκε αμέσως για το θαυμαστό γεγονός, και ζήτησε η εικόνα να φυλαχθεί σε ασφαλή χώρο και να μελετηθεί από ειδικούς, ώστε να διαγνώσουν τι είναι το υγρό αυτό που τρέχει από τα μάτια της Αγίας Κυριακής.

Τέλος, το εν λόγω μοναστηράκι έχει υποστεί πολλές φορές υλικές ζημιές από σατανιστές, μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν κάψει και εικόνες.

Πηγή: Romfea.gr

Δύσκολοι καιροί........

Θεολογικά δεν ξέρω.
Δεν την σπούδασα την επιστήμη.

Από μικρή όμως διαβάζω συναξάρια Αγίων και έτσι έχω σε πολλούς να πω "φιλαράκι βόηθα", όταν αναγκεύομαι και όταν στριμώχνομαι από τον πονηρό.
Τώρα λοιπόν έχω την αίσθηση πως όλοι μαζί οι αγιοι, που διάβασα τους βίους τους, πρέπει να κληθούν σε βοήθεια, μήπως και σωθούμε από την παράδοση στο Πάπα!

Συνέδριο στην Κύπρο με θέμα τον ρόλο του επισκόπου της Ρώμης, στην πρώτη μετά Χριστόν χιλιετία......
Ωραία παγίδα!
Μα τότε ο επίσκοπος Ρώμης δεν ήταν αιρετικός και η Εκκλησία ήταν ενωμένη!
Καμμία σχέση με το σήμερα!
Ξεκινούν λοιπόν από τότε για να φτάσουν στο τώρα και να μας πουν, περίπου, ότι αυτό που τότε ήταν ο Ρώμης είναι σήμερα ο Πάπας!

Βέβαια όλο τούτο δεν είναι παρά η συνέχεια μιας προ ετών αρχινισμένης τρελλής αγάπης μεταξύ "ορθοδόξων' και παππικών..... Και δώστου ραντεβού και δώστου φλερτ και δώστου συναντήσεις και κουβέντες περί ενότητος...
Ποιά ενότητα ακριβώς;
Mετανόησαν για τα λάθη τους οι παπικοί και δεν το μάθαμε;

Eκκλησία είμαστε εμείς. Εκείνοι είναι αιρετικοί και σχισματικοί. Τί ακριβώς συζητάμε λοιπόν με αυτούς που οι Πατέρες είπαν ούτε κάν να χαιρετούμε;

Ξεπουλάμε και όσοι αντιστέκονται (χαλώντας σχέδια της Νέας εποχής) άρχισαν ήδη να πληρώνουν το τίμημα.
Αντιστέκονται στην Κύπρο και ο αρχιεπίσκοπός τους κόβει τους μισθούς και απειλεί με ακοινωνησία τους κληρικούς!
Χαρά στο πράγμα! Εμάς με τον Χριστό μας νοιάζει να τα έχουμε καλά και Ορθοδοξία να φυλάμε, όταν κάποιοι από τους ίδιους τους ποιμένες μας, μιμούνται Εφιάλτες.

Θάρθουν και χειρότερα.....
Τον Χριστό να μην αρνηθούμε αδέλφια!

Νόστος Θεού ή πάντα γυρίζω σε Σένα

Τελείωσαν και οι εκλογές και τα πολλά λόγια και τα μίση και τα πάθη, έγινε υποστολή των πλαστικών σημαιακίων και ξαναβρεθήκαμε μόνοι και πολίτες μιας πολιτείας που δεν νοιάζεται για μας.
Πολίτες μιας (ανά τετραετία ή όποτε εκλογές) χρήσης και εκτάκτου χρήσης, οσάκις θέλουν να αδειάσουν τις τσέπες μας και να γεμίσουν του.......κράτους.

Σε τούτη την παραπονεμένη μας μοναξιά, ξαναβρίσκουμε τους δικούς μας......
Αυτούς που ποτέ δεν έφυγαν, αυτούς που ξεχάσαμε και συχνά ξεχνάμε, αυτούς που μυρίζουν την παράξενη μυρωδιά της Αγάπης, σχηματισμένη (στην χρήζουσα βοηθείας σχηματικών υποστυλωμάτων μνήμη μας) από μπουκαλάκια αρωμάτων τρυφερής μητέρας.

Της Κυριακής η μυρωδιά επίσημη, της Δευτέρας και των καθημερινών πιο απλή, συνάδουσα με την μέριμνα του βίου, μυστηριακή του Σαββάτου.
Ευωδιές - αποφυγές συσχετισμού της ζωής με την πραγματικότητα μιας διαρκούς πάλης με τηγάνια και κατσαρόλες μαγεριού.
Που πάει να πει η καλή ώρα της μάνας μας.
Τούτη η καλή ώρα της, κλεμμένη από το παιδί που κρατούμε μέσα μας, αναβιώνει στις συναντήσεις με αυτούς που δεν έφυγαν.
Με τους αγίους των συναξαριστών, που υπομονετικά περιμένουν τις επαναληπτικές μας επιστροφές για να να πουν πάλι στον Κύριο " Ξαναήρθαν οι άνθρωποί Σου".

Και Κείνος θα μας κλείσει το μάτι σε μια συνωμοσία Ερωτα ξέροντας πως θα ξαναφύγουμε, αφού ακόμη χρειαζόμαστε μυρωδιάς μνήμη,για να βρούμε δρόμο επιστροφής.....
Δεν Τον πειράζει όμως.....
Το σημαντικό είναι η νοσταλγία.

Αυτή είναι που κάποτε θα γίνει πόθος και τότε θα γυρίσουμε μια και καλή.
Τότε ούτε λιβανιού οσμή δεν θα μας χρειάζεται.

Θα είναι η φορά που θα πέσουμε στην αγκαλιά Του γυμνοί, πένητες και καθοριστικά δικοί Του.
Θα είναι η ώρα της επιλογής και όχι της αναγκαιότητας!

Εκλογές...........

Xμ!
Εκλογές λοιπόν............
Και λοιπόν;
Βρείτε μου τον έναν παρακαλώ, που ειλικρινά πιστεύει κάτι διαφορετικό από το "άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα αλλιώς."
Τον έναν που δεν θα έχει συμφέροντα βολέματος και θα πιστεύει πως όλα δημοκρατικά κι'όλα ωραία και πως οι εκλογές (έτσι που γίνονται -δίκην μαγειρέματος- ) είναι γιορτή δημοκρατίας....

Κάποτε γελούσα με όλα αυτά τα τερτίπια. Τώρα ούτε αυτό δεν μπορώ.
Και δεν είναι η οικονομική κρίση που μου έκοψε το γέλιο αλλά ο τρόπος που εστιάζουν στην οικονομική κρίση και δεν αναφέρονται σε τίποτε πιο ουσιαστικό και πιο μόνιμο της ζωής μας.

Η κρίση του χρήματος έχει διάρκεια. Λίγο πιο αργά, λίγο πιο νωρίς, με λίγα ευρώ πιο πάνω, λίγη πείνα πιο κάτω.

Και μετά τί; Φάγωμεν (ή μη φάγωμεν), πίομεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν;
Πού είναι η αξία του Ανθρώπου σ'αυτές τις εκλογές;
Πού η χαμένη μας αξιοπρέπεια;
Ποιός θα μιλήσει για την πατρίδα που κατάντησε άλλοτε επαίτης και άλλοτε πόρνη στα διεθνή μπουρδέλα, για μια χούφτα (ή και περισσότερες) ευρώ;
Ποιός θα μιλήσει για αξίες, για ιδανικά, για όλα εκείνα που μας διαφοροποιούν από τα ζωάκια και πιστοποιούν το "κατ'εικόνα", με την ελπίδα του "καθ'ομοίωση";

Στενεύουν την ζωή μας στην οικονομική αναγκαιότητα γιατί αυτή και μόνο αντιλαμβάνονται.
Everything is money γιαυτούς.

Για μας όμως όχι!

Ο Παίσιος ήταν πάμπτωχος, όπως και τόσοι άλλοι που επειδή δούλεψαν με πείσμα τον χωμάτινο εαυτό τους, κατάφεραν να είναι η ελπίδα του κόσμου σήμερα και το μέσον μας στον Θεό.
Ο Αγιος Νεκτάριος, που σαν σήμερα γεννήθηκε, κρυβόταν από τον κόσμο και αξιώθηκε να μεσιτεύει για τον κόσμο.
Τόσοι και τόσοι που απλά κατάλαβαν την μικρή διάρκεια των πραγμάτων της γης και τον υπέροχο προορισμό του ανθρώπου για την αιωνιότητα, ουδεμία έγνοια είχαν για παροχές και αποταμιεύσεις.

Σαφώς και οι εκλογές δεν είναι υπόθεση για αγίους.
Ωστόσο, μια και το "τέλειοι γίγνεσθε" είναι ο στόχος, θα μπορούσαν να μην έχουν καταντήσει ο εμπαιγμός κάθε υψηλού και στοιχειωδώς ανθρωπίνου.
Ολος αυτός ο ευτελισμός, ο διαγκωνισμός για την εξουσία - τόσο παράταιρα με ότι συνιστά ανθρωπιά- αλλοιώνουν το νόημα της ελευθερίας των πολιτών και υποβαθμίζουν τα δικαιώματα μας που ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν "τόλμησε" να ακουμπίσει.

Εκλογές; Χμ...........Αξίζουμε κάτι καλύτερο!